II SA/Kr 1106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o Spółka Komandytowo-Akcyjna w K. na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Postanowieniem z dnia 4.02.2013r., znak: [....] , Prezydent Miasta, odmówił wznowienia postępowania na wniosek J.L. , w sprawie zakończonej o stateczną decyzją Prezydenta Miasta Nr [....] z 7.11.2011r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek A1 - A2 oraz B1 - B2) z garażami podziemnymi i lokalami użytkowymi, wraz z instalacjami: elektryczną silni i słaboprądowa ze stacją trafo, instalacjami teletechnicznymi, oświetleniem awaryjnym garażu, instalacja detekcji gazu w garażu, instalacja odgromowa, wod-kan., hydrantową, ogrzewczą i ciepłej wody użytkowej w oparciu o indywidualne piece zasilane elektrycznie, instalacją wentylacji mechanicznej garażu, na działkach nr nr [....] obr. [....] oraz budowa zjazdu z drogi publicznej ul. [....] , i infrastruktury technicznej, tj. dojść i dojazdów do budynków, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, zadaszonych miejsc gromadzenia odpadów stałych a także placów zabaw i miejsc rekreacyjnych, zmiana ukształtowania terenu z elementami oporowymi, wykonanie pochylni pieszych, rozbudowa sieci ogólnospławnej wraz z wykonaniem przyłączy do budynków, odwodnienie zjazdu, projektowanych nawierzchni utwardzonych oraz istniejącej drogi dojazdowej, ułożenie kabli nn zasilających w/w budynek oraz oświetlenie drogi dojazdowej i komunikacji pieszej poziomu parteru w zakresie budynków na działkach nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. jako etap l i II zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i lokalami użytkowymi na działce nr nr [....] obr. [....] oraz budowa wjazdu i Infrastruktury technicznej na działkach nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji stwierdził, że z wnioskiem w sprawie wznowienia wystąpiła osoba, która nie posiada statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem uznając, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko na wniosek strony, organ I instancji orzekł odmowie wznowienia postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, Wojewoda [....] , działając w oparciu o art. 138 § 2 w związku art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2013r. Dz. U. poz. 267) oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010r. Dz.U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), Postanowieniem z dnia 20.06.2013r., nr [....] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Swoje stanowisko w tym przedmiocie organ odwoławczy uzasadnił tym, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób wadliwy proceduralnie. W pierwszej kolejności podniesiono, że organ I instancji nie uwzględnił w wyrzeczeniu swego orzeczenia zmiany przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta nr [....] z 7.11.2011r., która nastąpiła decyzją z 04.01.2013r., Nr [....] . znak: [....] . Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wskazuje na brak pełnej analizy obszaru oddziaływania, co może mieć wpływ na prawidłowe ustalenia dotyczące przysługiwania J.L. statusu strony postępowania w sprawie. Ponadto nie uwzględniono w wyrzeczeniu faktu przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot decyzją Nr [....] z 16.10.2012r. W ocenie organu II instancji, zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania posiada wadę formalna, polegającą na orzeczeniu o odmowie wznowienia w sytuacji potrzeby wznowienia ze względów proceduralnych (wniosek o wznowienie z art. 145 § 1 ust. 4 ustawy Kpa). Konieczność dokonania analizy dokumentacji projektowej, zmierzającej do ustalenia obszaru oddziaływania projektowego obiektu, spowodowała, że organ I instancji przeprowadził czynności właściwe jedynie dla postępowania wznowieniowego, bez uprzedniego jego wznowienia. W niniejszej sprawie, po dokonaniu oceny dopuszczalności wznowienia (sprawdzenia dochowania ustawowego terminu do wniesienia wniosku, posiadania przez decyzję statusu ostatecznej) należy wznowić postępowanie i dopiero w ramach postępowania wznowieniowego, dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie przysługiwania J.L. przymiotu strony postępowania w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zasadnym jest wznowienie postępowania i określenie, w sposób jednoznaczny, obszaru oddziaływania obiektu, a także sprawdzenie istnienia na podstawie art. 28 ustawy Kpa interesu prawnego po stronie wnioskodawcy (uwzględniając m.in. treść argumentów zawartych w zażaleniu, mogących przemawiać za istnieniem takiego interesu prawnego). Dopiero na tej podstawie dokonać należy ustaleń czy zachodzi przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kpa. Ponadto, w ocenie Wojewody [....] , stanowisko organu I instancji uznające brak przysługiwania wnioskodawcy legitymacji strony postępowania, winno zostać ponownie przeanalizowane w sposób gruntowny. Wojewoda [....] zaznaczył także, że w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę obiektu kubaturowego, którego lokalizacja wskazuje na istnienie prawdopodobieństwa wpływu na zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, organ administracji zobowiązany jest określić precyzyjnie, czy takie oddziaływanie występuje i czy wielkość ograniczeń nie przekracza norm ustanowionych w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności określonych w warunkach technicznych. Ustalenie, że oddziaływanie występuje, obliguje organ do uwzględnienia właścicieli, zarządców i użytkowników wieczystych do włączenia ich na listę stron postępowania. W zakresie tej części oddziaływania projektowanego obiektu, która polega na ograniczeniu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, niezbędne jest opracowanie tzw. "linijki słońca" w oparciu, o które zostanie ustalone czy spełnione zostały wymagania zawarte w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także pozwoli dokonać ustaleń kręgu stron postępowania. W ocenie organu II instancji, podstawą przyjęcia przez Prezydenta Miasta stanowiska o niezakwalifikowaniu działki wnioskodawcy do obszaru oddziaływania obiektu, nie może być jedynie stwierdzenie braku naruszenia przepisów ww. rozporządzenia, w tym § 13 oraz 57-60. Nadto Wojewoda [....] zaznaczył, z projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 7.11.2011r. wynika, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana m.in. na działce nr [....] obr. [....] , sąsiadującej z działką będąca własnością wnioskodawcy - nr [....] obr. [....] , na której usytuowany jest budynek mieszkalny nr [....] przy ul. [....] w K. Następnie organ II instancji stwierdził, że z dokumentacji skompletowanej w aktach sprawy w zakresie czasu nasłonecznienia ("Analiza nasłonecznienia i przesłaniania") wynika, że budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [....] obr. [....] , jest zacieniany przez projektowane segmenty budynków w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w sposób przedstawiony w powyższej analizie. Zdaniem organu II instancji, już sam fakt objęcia analizą zacieniania budynku wnioskodawcy decyduje o konieczności kwalifikacji ww. działki do obszaru oddziaływania obiektu. Strona skarżąca [....] Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością Spółka Komandytowo - Akcyjna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na ww. postanowienie Wojewody [....] z dnia 20 czerwca 2013r. Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieutrzymaniem, a uchyleniem postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 4 lutego 2013 roku, mimo niewadliwości tego postanowienia i postępowania je poprzedzającego. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 140 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż J.L. powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz ustaleniem, iż nie jest możliwe rozstrzygnięcie o braku przysługiwaniu przymiotu strony postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. - naruszenie art. 147 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż organ l instancji nie był uprawniony do badania, czy składający wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego posiada status strony. - naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez przyjęcie, iż organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, w tym m.in. nie uwzględnił zmiany decyzji nr [....] z dnia 7 listopada 2011 roku, w zakresie objętym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 4 stycznia 2013 roku (znak:......), strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewody [....] z dnia 20 czerwca 2013r., uchylające rozstrzygniecie Prezydenta Miasta K. z dnia 4 lutego 2013r., w którym odmówiono wznowienia postępowania na wniosek J.L. , w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [....] z 7.11.2011r. w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które mogłyby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, w szczególności z przyczyn podawanych w skardze. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją jest postępowaniem nadzwyczajnym, stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Aby wznowienie postępowania było możliwe, w sprawie wystąpić muszą dwie przesłanki pozytywne i dwie negatywne. Przesłanki pozytywne to rozstrzygniecie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 podstaw prawnych wznowienia. Przesłanki negatywne zaś to przesłanka terminu, o którym mowa w art.146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka treści decyzji (decyzja zapadała po wznowieniu odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej). (B. Adamiak. J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 12, Warszawa 2012). W niniejszej sprawie sporna była kwestia czy wystąpiła przesłanka pozytywna w postaci podstawy prawnej wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.. Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia, które to postanowienie jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. (wyrok NSA z 13.11.1987r. sygn. ISA 1326/86). Skoro zaś tak, to ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania (także podstawa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.) może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. Taki pogląd (w zakresie ustalenia podstawy wznowienia dotyczącej art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.) był w zasadzie jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych do 11 kwietnia 2011r. tj. do czasu nowelizacji Kodeksu Postępowania administracyjnego. Nowela ta wprowadziła jednakże przepis art. 61a zgodnie, z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten dotyczy wszelkich wniosków o wszczęcie postępowania w tym także tych dotyczących trybów nadzwyczajnych, które spod jego działania nie zostały wyłączone. Ponieważ odmienny pogląd organu II Instancji w tym zakresie nie był naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § pkt. 1 lit. a p.p.s.a. W stanie faktycznym spraw, w pierwszym rzędzie należy rozważyć, na jakim etapie postępowania nadzwyczajnego wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy badać przymiot strony. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wywołane takim wnioskiem postępowanie w sprawie nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej zostało uregulowane w K.p.a. jako dwuetapowe. Na pierwszym etapie organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie rozstrzyga o kwestii wznowienia bądź odmowy wznowienia postępowania. Oba orzeczenia – wznawiające postępowanie oraz odmawiające wznowienia postępowania – mają formę postanowienia (art. 149 § 1 i § 3 k.p.a.). W wypadku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, organ rozpatruje sprawę w zakresie przyczyn wznowienia oraz istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), po czym wydaje decyzje, o których mowa w art. 151 § 1 lub § 2 k.p.a. Zmiana stanu prawnego oraz najnowsze orzecznictwo sądowoadministracyjne uzasadniają obecnie zaakceptowanie koncepcji, zgodnie z którą w takim wypadku badanie przymiotu strony może mieć miejsce na wstępnym etapie weryfikacji wniosku o wznowienie. Ogólną zasadą postępowania administracyjnego jest to, że jego wszczęcie może nastąpić bądź z urzędu, bądź na żądanie strony, co wynika z art. 61 § 1 k.p.a. Od dnia 11 kwietnia 2011r. obowiązuje art. 61a k.p.a., dodany został przez ustawę z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18 ze zm.). W postępowaniu administracyjnym zwyczajnym badanie przymiotu strony następuje zatem już na etapie wstępnej weryfikacji podania. Jeżeli podmiot, żądający wszczęcia postępowania, nie jest stroną, właściwym sposobem załatwienia sprawy jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Nie ma w obecnym stanie prawnym podstaw, aby odmiennie traktować zagadnienie badania przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, w szczególności zaś – w postępowaniu, wywołanym wnioskiem o wznowienie. Zasada sformułowana w art. 61 § 1 k.p.a. została powtórzona w art. 147 zdanie pierwsze k.p.a. w myśl, którego wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w całości podziela powołany w piśmie strony skarżącej z dnia 2.09.2013r. pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 30 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1158/10 (Lex Omega nr 1083556) zgodnie, z którym w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność, czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania - postanowienia o wznowieniu postępowania albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast, gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia, czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2011r., sygn. akt II OSK 761/10 (Lex Omega nr 992626), na który również powołała się strona skarżąca w ww. piśmie. NSA stwierdził mianowicie, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić tylko na wniosek strony, a nie z urzędu. Dlatego też na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania dokonuje się badania zarówno terminu do złożenia wniosku jak i przesłanek podmiotowych. W przypadku, gdy organ ustali, że wniosek został złożony po terminie bądź nie pochodzi od strony, wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Po pierwsze bowiem, zarówno brzmienie art. 145 § 1 pkt 4 jak i art. 147 wyraźnie wskazuje, że wznowione postępowanie toczyć się ma z udziałem strony, a nie wnioskodawcy, który za stronę się uważa. Oznacza to, że jeżeli na wstępnym etapie postępowania organ ustali, że podanie pochodzi od strony, to powinien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (ale dopiero po jednoznacznym ustaleniu przesłanki podmiotowej). Następnie rozpoznając sprawę i ustalając, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania (w tym przypadku przesłankę z pkt 4), nie bada już czy wnioskodawca jest stroną, bowiem to już ustalono, lecz czy wnioskodawca ten brał udział w postępowaniu, a jeżeli nie to czy nastąpiło to bez jego winy. Dlatego też - badanie czy wnioskodawca jest stroną nie jest badaniem przesłanki z pkt 4, ponieważ badanie przesłanki wznowienia określonej w tym punkcie zawsze odnosi się do strony, jej udziału w sprawie i kwestii zawinienia. Ponadto dopiero w zależności od tych ustaleń wydaje jedną z decyzji określonych w art. 151. W podsumowaniu dotychczasowej części rozważań należy wskazać, że organ administracyjny był uprawniony do badania czy J.L. posiadał przymiot strony już na etapie rozstrzygania samej kwestii wznowienia bądź odmowy wznawiania postępowania przez wydanie stosownego postanowienia (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). W ocenie Sądu, za uzasadnione należy uznać stanowisko Wojewody [....] , że organ I instancji nie poczynił w wystarczającym zakresie ustaleń dla rozstrzygnięcia wniosku J.L. w tym zakresie, czym naruszył art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane w zw. art. 7, 77 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zasadne zatem było wydanie rozstrzygnięcia na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. wraz z zaleceniami ukierunkowującymi organ I instancji na ustalenie czy nieruchomość J.L. nr [....] (na której jest usytuowany budynek mieszkalny), położona w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem inwestycji (dz. nr.....,) znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, co pozwoli z kolei przesądzić czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny w niniejszym postępowaniu. Prawidłowo organ odwoławczy zaakcentował również konieczność sporządzenia opracowania zw. "linijką słońca", na podstawie, którego będzie można jednoznacznie ustalić czy następuje zaciemnienie zlokalizowanych w sąsiedztwie budynków, czy w budynkach tych są zacieniane pomieszczenia, dla których określono wymagany minimalny czas nasłonecznienia; czy zacieniane pomieszczenia mają wymagany przepisem § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - czas co najmniej 3 (lub 1,5) godzin nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7 °-1700 (lub 800-1600). Za trafny należy uznać pogląd, że stan zacieniania obiektów sąsiadujących z inwestycją uzasadnia konieczność rozważenia udziału właścicieli obiektu zacienianego w postępowaniu, nawet przy tym ustaleniu, że stopień ograniczenia nasłonecznienia obiektu przesłanianego mieści się w określonych przez przepisy normach. Osoby te mają bowiem prawo wiedzieć, iż przysługuje im możliwość obrony swego indywidualnego interesu prawnego związanego z nasłonecznieniem mieszkania i niedopuszczenia do ponadnormatywnego ograniczenia światła. Wnioskodawca zresztą wskazuje na szereg innych okoliczności związanych z przedmiotową inwestycją, które pośrednio bądź bezpośrednio wpływają (oddziaływują) na jego nieruchomość (dostęp do sieci wodociągowej, miejskiej kanalizacji ogólnospławnej, zablokowanie wjazdu na działkę nr [....] od strony południowo-zachodniej, zaprojektowanie i wykonanie garaży powyżej istniejącego dotychczas poziomu terenu, co wiąże się z podniesieniem jego poziomu i powoduje zalewanie działki nr [....] , a nawet zanik sygnału satelitarnego co wymaga przemontowania anteny). Znajdują one potwierdzenie nie tylko w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy, ale wynikają nawet z pobieżnej analizy zdjęć obrazujących przebieg inwestycji. Niewątpliwie więc realizowana inwestycja wpływa na działkę nr [....] i możliwość korzystania z niej. Całkowicie błędne, na tle przedmiotowej sprawy, jest także stanowisko organu I instancji zawarte w uzasadnieniu postanowienia z 4.02.2013r., że właściciel działki, która korzysta ze służebności obciążającej nieruchomość znajdującą się w obszarze oddziaływania nie jest stroną postępowania. Otóż, pomijając kwestie bezpośredniego wpływu przedmiotowej inwestycji na sąsiadującą z nią działkę nr [....] , to wnioskodawcy J. L. przysługuje także służebność przechodu i przejazdu pasem drożnym przez działkę [....] . Działka ta tj. [....] nie tylko znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji, jak twierdzi organ I instancji, ale wprost jest terenem inwestycji. Zgodnie z decyzją nr [....] z 7.11.2011r. o pozwoleniu na budowę działka nr [....] jest ujęta jako teren inwestycji, na której zrealizowano budowę wjazdu i infrastruktury technicznej dla inwestycji. Ponieważ planowana inwestycja może realnie wpływać na zakres i możliwość korzystania z ustanowionej służebności, to już z tego powodu podmiotom, które miały służebność na działce [....] , przysługiwał status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę i powinny brać w nim udział. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewodę [....] przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.