VII SA/Wa 1628/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku biurowego "[...]", wraz z garażem podziemnym, zjazdem z ul. [...] z ogólnodostępnymi miejscami postojowymi oraz wykonaniem ciągu pieszego na działce nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] i przekazuję sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowego "[...]" wraz z garażem podziemnym, zjazdem z ul. [...] z ogólnodostępnymi miejscami postojowymi oraz wykonaniem ciągu pieszego na działce nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Pismem z dnia [...] października 2012 r. [...] Sp. z o.o. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne, zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...]Sp. z o.o., Wojewoda [...] zwrócił uwagę na przepisy regulujące wznowienie postępowania administracyjnego i wskazał, że pismem z dnia [...] października 2012 r. [...]Sp. z o.o. wniosła o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. We wniosku o wznowienie Wnioskodawca wskazał, iż o okoliczności uzasadniającej wznowienie przedmiotowego postępowania administracyjnego dowiedział się w dniu [...] września 2012 r. Wojewoda [...] podkreślił, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, jeśli wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dlatego uznał, że Prezydent [...], zasadnie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., wznowił postępowanie administracyjne, zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Niemniej jednak po wznowieniu postępowania, Prezydent [...] nie dokonał właściwej oceny, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowieniowe wskazana w postanowieniu o wznowienie postępowania. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że z pisma z dnia [...] października 2012 r. o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wynika, że wnioskodawca bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, ponieważ korespondencja w sprawie kierowana była przez organ I instancji na nieaktualny adres spółki. Również z uzasadnienia skarżonej decyzji Prezydenta [...] wynika zaś, że spółka [...] Sp. z o.o. nie została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania, co stanowiło podstawę do jego wznowienia. Wojewoda [...] wskazał, że [...] Sp. z o.o., jako użytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, została uznana za stronę postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Dokumentacja sprawy wskazuje bowiem, że organ I instancji zawiadomienie z dnia [...] marca 2011 r. o wszczęciu postępowania, jak i decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, skierował na adres strony "[...]Sp. z o.o. ul. [...], [...]". Z dokumentacji sprawy wynika zaś, że podjęta uchwałą Zarządu nr [...] [...] Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2009 r., zmiana adresu spółki na "[...]Sp. z o.o. ul. [...], [...]" została wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym - stan na dzień [...] września 2009 r. Ponadto, do wiadomości Prezydenta [...], przed datą wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, strona zgłosiła zmianę adresu spółki. Powyższe potwierdza zawiadomienie Prezydenta [...] z dnia 4 maja 2011 r., znak: [...] zmianie adresu spółki wprowadzonej do ewidencji gruntów. W ocenie Wojewody [...] podane wyżej dowody wskazują na zaistnienie w przedmiotowej sprawie okoliczności, wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, albowiem spółka [...] Sp. z o.o. jako strona niniejszego postępowania bez własnej winy nie brała w nim udziału, co, w ocenie organu odwoławczego, winno skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. W sytuacji natomiast, gdyby organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 kpa, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, to wówczas winien wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 kpa, w której ograniczyłby się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności, z powodu których nie uchyla decyzji. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego braku możliwości zgłoszenia, przed wydaniem skarżonej decyzji, nowych dowodów w sprawie, Wojewoda [...] wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezydent [...] zawiadomił strony postępowania o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Niniejsze zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu [...]stycznia 2013 r. Dodatkowo w dniu [...] stycznia 2013 r. a więc przed datą wydania skarżonej decyzji Prezydenta [...], do Kancelarii [...] wpłynęło pismo Skarżącego, zatytułowane "[...]". Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...]maja 2013 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka), która zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 148 § 1 i 2 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem jednomiesięcznego terminu, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy prowadzą do wniosku, że ww. spółka złożyła wniosek o wznowienie ze znacznym przekroczeniem tego terminu, 2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, w jakim terminie spółka [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] powzięła informacje o wydaniu ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę budynku biurowego "[...]", 3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]stycznia 2012 roku nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę budynku biurowego "[...]". W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że jednym z wykonawców skarżącego, realizujących projekt budowlany objęty pozwoleniem na budowę była spółka [...] S.A. z siedzibą w [...]. Jak wskazała, w dniu [...] lipca 2012 roku spółka ta zawarła umowę najmu ze spółką [...] Sp. z o.o., na podstawie której spółka [...] Sp. z o.o. oddała spółce [...]S.A. do używania część nieruchomości położonej przy ul. [...]. Nieruchomość ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której realizowany jest projekt będący przedmiotem pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią umowy najmu spółka [...] S.A. uzyskała nieruchomość do używania z przeznaczeniem na zaplecze budowy budynku biurowego [...]. Spółka poinformowała, że umowę w imieniu spółki [...]Sp. z o.o. podpisał jej prokurent - radca prawny, tj. pan M. G., zaś załącznikami do umowy najmu są m.in. zdjęcia uwidaczniające, że na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste skarżącego trwają roboty budowlane związane z realizacją budynku biurowego "[...]". W prawym rogu zdjęcia nr [...] widoczny jest dźwig oraz materiały budowlane znajdujące się na nieruchomości, na której realizowany jest budynek biurowy "[...]", co wskazuje - w ocenie Spółki - że spółka [...]Sp. z o.o. informacje o wydaniu pozwolenia na budowę powzięła co najmniej w dniu [...] lipca 2012 roku, kiedy to zawarła umowę najmu ze spółką [...] S.A. i dokonała protokolarnego przekazania spółce [...] S.A. części nieruchomości przy ul. [...]. Jako dowów Spółka załaczyła do skargi umowę najmu z dnia [...] lipca 2012 roku wraz ze zdjęciami, protokołem przekazania-przejęcia nieruchomości oraz planami rysunkowymi na okoliczność tego, że spółka [...] Sp. z o.o. informacje o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku biurowego "[...]" powzięła co najmniej w dniu [...] lipca 2012 roku. Ponadto Spółka wskazała, że na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste skarżącego, na której realizowany jest budynek biurowy "[...]", w dniu rozpoczęcia robót budowlanych ustawiono tablicę informacyjną zawierającą m.in. dane, że roboty budowlane prowadzone są zgodnie z pozwoleniem na budowę. Spółka powołałą się na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 roku w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia, zgodnie z którym tablica informacyjna powinna zawierać numer pozwolenia na budowę oraz adres i numer telefonu właściwego organu nadzoru budowlanego. Tablica została umieszczona w widocznym miejscu, a zatem Spółka [...] Sp. z o.o. posiadała wiedzę, że roboty wykonywane są w oparciu o pozwolenie na budowę, co do zasady od dnia ustawienia tablicy informacyjnej na ww. nieruchomości. Z pewnością jednak o danych zawartych na tablicy informacyjnej spółka [...] Sp. z o.o. mogła zapoznać się także w dniu [...]lipca 2012 roku, kiedy doszło do protokolarnego przekazania części nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz spółki [...] S.A. na podstawie umowy najmu. W tym bowiem dniu pełnomocnik spółki [...] Sp. z o.o. przebywał na terenie budowy budynku biurowego "[...]" i rozmawiał z kierownikiem budowy, a protokół przekazania przejęcia nieruchomości, stanowiący załącznik do umowy najmu - został podpisany w biurze budowy znajdującym się na nieruchomości, na której realizowano budowę będącą przedmiotem pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Spółka zauważyła, że - nawet przyjmując najbardziej korzystny dla spółki [...] Sp. z o.o. termin dowiedzenia się o pozwoleniu na budowę - wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego należało złożyć najpóźniej do dnia [...] sierpnia 2012 roku. Tymczasem został on złożony w dniu [...] października 2012 roku. Ponadto skarżąca Spółka zauważyła, że dokonała zakupu nieruchomości, na której realizowana jest budowa objęta pozwoleniem na budowę za pośrednictwem spółki należącej do grupy kapitałowej, do której należy spółka [...] Sp. z o.o. Spółka ta na bieżąco była informowana przez skarżącego o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013 r. [...] Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi m. in. powołując się na okoliczności przemawiajace za zachowaniem miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miała ocena legalności zastosowania przez Wojewodę [...] instytucji procesowej określonej w art. 138 § 2 kpa i wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego. W ocenie Sądu przepis ten został zastosowany w sposób prawidłowy. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 138 § 2 kpa organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nowe brzmienie art. 138 § 2 kpa zostało wprowadzone nowelizacją, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. Przede wszystkim jej celem było ograniczenie zbyt częstego korzystania z decyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze i zwiększenie skrępowania organu odwoławczego przy podejmowaniu decyzji kasacyjnej (stanowiącej wyjątek od zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy). Należy podkreślić, że dotychczasowa redakcja przepisu okazała się zbyt szeroka co prowadziło do nazbyt częstego jego wykorzystywania w praktyce, a nowelizacja dodatkowo zawęziła możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej, ograniczając ją przede wszystkim do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto w obecnym brzmieniu tego przepisu nastąpiło większe skrępowanie organu pierwszej instancji decyzją organu odwoławczego, a w szczególności wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu tej decyzji, w celu wyeliminowania sytuacji, w których organ pierwszej instancji, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, wydaje taką samą decyzję, pomimo że wcześniejsza decyzja została uchylona jako wadliwa. W obecnym stanie prawnym art. 138 § 2 kpa wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, tj. a) jednoznaczne stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne w sytuacji gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności np. ze względu na konieczność zastosowania innego trybu postępowania, innej podstawy prawnej, wyznaczenia innego kręgu stron postępowania. Istotna w tym kontekście jest także ocena, czy możliwe jest ewentualne zastosowanie art. 136 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia bowiem wymaga, że również braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania wspomnianego rozstrzygnięcia z art. 138 § 2, gdyż teoretycznie organ odwoławczy może wykorzystać możliwości przewidziane w art. 136 kpa. Jeżeli jednak prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 kpa okaże się niewystarczające jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem pozostaje decyzja uchylająca zaskarżone decyzję oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania rozstrzygnięcia kasatoryjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 kpa. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że postępowanie, w którym zapadła decyzja w oparciu o art. 138 § 2 kpa została wydana w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem postanowienia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie lub odmawia wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia warunków formalnych. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może - stosownie do treści art. 151 zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 lub § 2 ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika w sposób niewątpliwy, że [...] Sp. z o.o. została pominięta w postępowaniu administracyjnym jako strona bez własnej winy. [...] Sp. z o.o., jako użytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] z obrębu 1[...], znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, została uznana za stronę postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, jednakże Prezydent [...] zarówno zawiadomienie z dnia [...] marca 2011 r. o wszczęciu postępowania, jak i decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, skierował na błędny adres strony tj. na adres: ul. [...], [...]. Tymczasem, uchwałą Zarządu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...]a Sp. z o.o. dokonała zmiany adresu spółki na: ul. [...], [...]. Zmiana ta została wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym według stanu na dzień [...] września 2009 r. Strona zgłosiła powyższą zmianę do Prezydenta [...], przed datą wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, co potwierdza zawiadomienie Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], o zmianie adresu spółki wprowadzonej do ewidencji gruntów. Tymczasem korespondencja organu zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] kierowana była na adres dotychczasowy (nieaktualny). W tej sytuacji należy uznać, że w sposób ewidentny doszło do naruszenia art 10 § 1 kpa w stopniu uzasadniającym wypełnienie przesłanki z art 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że wystąpienie przesłanki określonej w art 145 § 1 pkt 4 kpa powinno co do zasady skutkować wydaniem rozstrzgnięcia z art 151 § 1 pkt 2 kpa tj. wydaniem decyzji uchylającej dotychczasową decyzję i rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Organ może także w takim przypadku wydać decyzję w oparciu o art 151 § 2 kpa, gdy nie może uchylić decyzji z przyczyny określonej w art 146 § 1 lub § 2 kpa. Tymczasem decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] Prezydent [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, nie dokonując żadnych ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanki z art 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ I instancji ograniczył się w swoich rozważaniach wyłącznie do ogólnikowej i lakonicznej oceny zgodności z prawem decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] bez dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie spełnienia przesłanki z art 145 § 1 pkt 4 kpa. W takiej sytuacji, przy uwzględnieniu powyższych okoliczności, obowiązkiem organu odwoławczego było podjęcie decyzji o charakterze kasatoryjnym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozstrzygnięcie bowiem o kwestii spełnienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego i dokonanie oceny wpływu ziszczenia tej przesłanki na legalność decyzji dotychczasowej wyłącznie w postępowaniu odwołąwczym w sposób oczywisty naruszałoby zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art 15 kpa. Niedopuszcalne byłoby bowiem wydanie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia reformatoryjnego w oparciu o art 138 § 1 pkt 2 kpa i np. uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji w oparciu o art 151 § 2 w zw. z art 146 kpa bez naruszenia prawa strony do weryfikacji takiego rozstrzygnięcia w drodze odwołania. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki z art 138 § 2 kpa. Sąd doszedł także do przekonania, że Wojewoda [...] w sposób prawidłowy zastosował reguły dowodowe, o których mowa w art. 7 i 77 § 1 kpa, a uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art 107 § 3 kpa. Odnosząc się zaś do zarzutów Spółki dotyczących naruszenia ww. przepisów przez Prezydenta [...] należy zauważyć, że właśnie naruszenie ww. przepisów stanowi dodatkowy argument przemawiający za zastosowaniem art 138 § 2 kpa, co jedynie potwierdza zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do podstawowego zarzutu Spółki dotyczącego niezachowania przez [...]Sp. z o.o. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art 148 § 1 i § 2 kpa należy wskazać, że z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, iż informację o wydaniu ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]stycznia 2012 r. [...] Sp. z o.o. uzyskała od W. O. z Architektonicznego Biura Projektów "[...]" Sp. z o.o. w dniu [...]września 2013 r., czego dowodem jest kopia poczty elektronicznej kierowanej przez W. O. do M. G. -prokurenta [...] Sp. z o.o. Z treści ww. korespondencji wynika jednoznacznie, że do prokurenta [...] Sp. z o.o. dołączono kopię (skan) decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wcześniej uzyskana przez M. M. Dyrektora Zarządzajaćego [...] Sp, z o.o. W tej sytaucji należy uznać, że Spółka [...]Sp. z o.o. uzyskała jednoznaczną informację o treści decyzji w dniu [...] września 2013 r., a w konsekwencji zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Powołane przez skarżącą Spółkę okoliczności w postaci zawartej umowy najmu z dnia [...] lipca 2012 roku oraz załączniki w postaci zdjęć, protokołu przekazania-przejęcia nieruchomości oraz planów rysunkowych nie stanowią w ocenie Sądu skutecznego przeciwdowodu świadczącego o niezachowaniu przez [...] Sp. z o.o. terminu określonego w art 148 § 1 i § 2 kpa. Fakt zawarcia takiej umowy oraz możliwość fizycznej obserwacji prowadzonych robót budowlanych w żadnym stopniu nie może zostać uznany za rózwnoznaczny z dowiedzeniem się o treści decyzji. Co więcej, jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych dowiedzenie się o decyzji oznacza nie tylko powzięcie wiadomości o jej istnieniu, ale również o zawartym w niej rozstrzygnięciu (zob. np. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2336/2010, z dnia 15 maja 2008 r. sygn. II OSK 547/2007, 10 marca 2006 r. sygn. II OSK 622/2005, ONSAiWSA 2006/5 poz. 133, wyrok WSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12). Dowiedzenie się zatem o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna, czy też negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Również hipotetyczna możliwość zapoznania się z tablicą informacyjną na budowie nie może stanowić skutecznego kontrargumentu wobec jednoznacznego wykazania przez stronę daty, w której w sposób jednoznaczny otrzymała pełną informację o decyzji. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę całkowicie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2071/10, iż "Nie ma, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.". W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 i art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.