II SA/Kr 1053/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Uzdrowiska [...] Spółka z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Uzdrowiska [...] Spółka z o.o. w K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z 15.11.2012 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7.07.1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Uzdrowisko [...]. Sp. z o.o. z siedzibą w K. robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr.[...] , działce nr [...] obr. [...] w K. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawca w dniu 06.11.2012r. złożył wniosek w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jak wyżej. Organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[;...]" (Uchwała Rady Miasta K. Nr [...] z 13.04.2011 r.) na terenie oznaczonym 1 LU/ZP, 2 LU/ZP, 5 LU/ZP - tereny lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego; na terenie oznaczonym 2 ZP, 3 ZP - tereny publicznej zieleni urządzonej, w tym tworzące strukturę parku rzecznego "W. "; na terenie oznaczonym 1 ZL- tereny lasu; na terenie 1KX - tereny wydzielonych ciągów pieszych. Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 8 ustaleń planu w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania przestrzeni publicznych na obszarze objętym planem zakazuje się grodzenia nieruchomości przy ciekach wodnych w odległości do 1,5 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej, przy czym dla rzeki W. , w odległości do 30 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej tej rzeki. Na podstawie dostarczonej dokumentacji organ stwierdził, że inwestor projektuje ogrodzenie w bezpośrednim sąsiedztwie, jak i w poprzek cieku wodnego. Część projektowanego ogrodzenia usytuowana będzie na terenie przeznaczonym pod wydzielone ciągi piesze (1KX), gdzie zgodnie z § 22 ust. 3 dopuszcza się lokalizację chodników i tras rowerowych, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz zieleni. Zapisy przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają, w przeznaczeniu dopuszczalnym, możliwości lokalizacji ogrodzeń na terenie oznaczonym jako 1KX. Z kolei zgodnie z § 11 ust. 2 w terenach oznaczonych symbolami 1LU/ZP do 4LU/ZP zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że projektowane ogrodzenie narusza ustalenia wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od ww. decyzji wniosło Uzdrowisko [...] Sp. z o.o. w K. . Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: - § 5 ust. 2 pkt 8, § 22 ust. 3, § 11 ust. 2 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię skutkująca przyjęciem, że projektowane ogrodzenie narusza postanowienia planu; - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz nieprecyzyjne uzasadnienie decyzji polegające na nierozważeniu aspektów sprawy przemawiających za zgodnością projektowanego ogrodzenia z planem miejscowym oraz odwoływania się w uzasadnieniu do obszarów oznaczonych 3-4 LU/ZP w sytuacji, gdy ogrodzenie nie jest projektowane na tych terenach; - § 11 ust. 1 o § 9 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p. poprzez niezastosowanie, skutkiem czego przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono charakteru i przeznaczenia funkcji terenu 1KX; - § 5 ust. 2 pkt 1lit a i c m.p.z.p. poprzez niezastosowanie, skutkiem czego przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, że projekt zapewnia powszechną możliwość korzystania z ciągów i terenów uzdrowiska w zakresie zastrzeżonym w planie; - § 10 ust. 8 m.p.z.p. poprzez niezastosowanie, skutkiem czego przy wydaniu decyzji nie uwzględniono, że dopuszcza na terenie objętym planem realizację nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą obszaru; - art. 6 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie skutkujące wniesieniem sprzeciwu. Strona odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności strona odwołująca się wskazała, że ogrodzenie jest konieczne ze względu na akty wandalizmu na terenie uzdrowiska, a także jego notoryczne zaśmiecanie i niszczenie. Podkreśliła, że część obiektów wpisana jest do rejestru zabytków, a brak ogrodzenia rozległego terenu uniemożliwia zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie- jak wymaga tego § 8 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. W ocenie strony odwołującej się § 5 ust. 2 pkt 8 nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy ogrodzenie przebiega nad ciekiem wodnym, albowiem przepis dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy ogrodzenie lokalizowane jest wzdłuż cieku wodnego. Ponadto podkreśliła, że brak jest racjonalnego uzasadnienia dla ograniczenia uprawnienia ogrodzenia nieruchomości jeżeli przedmiotowe ogrodzenie nie wpływa na bieg cieku ani nie zwiększa zagrożenia powodziowego. Zarzuciła błędną wykładnię § 22 podkreślając, że na terenach 1 KX zamierza zlokalizować, zgodnie ze zgłoszeniem, bramy i furtki w ramach projektowanego ogrodzenia. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 6 teren 1 KX został przeznaczony pod ciąg komunikacyjny obsługujący teren lecznictwa uzrowiskowego, co jednoznacznie przesądza, iż obszar może zostać zaopatrzony w infrastrukturę, w tym urządzenia służące leczeniu uzdrowiskowemu. Wreszcie, zdaniem strony odwołującej się, projektowane ogrodzenie zwłaszcza w zakresie zaprojektowanych bram i furtek stanowi urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu § 22 ust. 3 pkt 2. Miejscowy plan nie zawiera definicji urządzenia technicznego. Jednocześnie w § 10 ust. 8 wprost wskazuje, że dopuszcza się realizacje nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanych w obsługą obszaru objętego planem. Wobec powyższego, za urządzenie infrastruktury technicznej należy uznać konstrukcję wspomagającą realizację wyznaczonych w planie przeznaczeń terenu w zlokalizowanej lub zamierzonej na terenie zabudowie. Nadmieniła, że terenom 1 KX nie został nadany status drogi publicznej. Na koniec wyjaśniła, że planowane ogrodzenie to ogrodzenie siatkowe bez fundamentów pod całością ogrodzenia, nie można zatem twierdzić, iż pomniejsza tereny zielone. Ponadto na gruncie regulacji § 11 ust. 1 należy stwierdzić, że ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym. Wojewoda decyzją z 06.06.2013 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że analiza ustaleń ww. planu i charakteru zgłaszanych robót budowlanych potwierdza słuszność stanowiska organu I instancji. Przepis § 11 ust. 2 wyraźnie zakazuje w terenach oznaczonych symbolami 1LU/ZP do 4LU/ZP lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni, w rozumieniu § 3 pkt 10. Organ odwoławczy wskazał, że nie widzi podstaw do niezakwalifikowania ogrodzenia nieruchomości zabudowanej jako obiektu budowlanego w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane. Argumentował, że ogrodzenie zostało zakwalifikowane do urządzeń budowlanych, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W art. 3 pkt 1 lit. a ww. ustawy wskazano, że jeśli w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zatem ogrodzenie stanowiące urządzenie techniczne związane z budynkami usytuowanymi na ogradzanej działce, jest częścią tak utworzonego obiektu budowlanego. Bezzasadnym byłoby twierdzenie, że ogrodzenie będąc jedynie częścią obiektu budowlanego, tym obiektem nie jest i nie stosuje się wobec niego ewentualnych rygorów nałożonych przepisami prawa. Idąc bowiem takim wadliwym rozumowaniem, należałoby uznać, że budynek bez urządzeń technicznych, również nie jest obiektem budowlanym, co stałoby w sprzeczności z art. 3 pkt 2 ww. ustawy, w którym bezsprzecznie kwalifikuje się budynek jako obiekt budowlany. Ponadto takie stanowisko jest zgodne z prawomocnymi z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w szczególności wyrokiem WSA w Krakowie z 24.08.2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 721/12, wyrokiem WSA w Krakowie z 30.08.2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1354/05, wyrokiem NSA z 02.12.2010 r., sygn. akt II OSK 1974/10. Skoro zatem zgłaszane ogrodzenie posiada charakter obiektu budowlanego, to niedopuszczalna jest realizacja na ww. terenach lecznictwa uzdrowiskowego od 1LU/ZP do 4LU/ZP. Bez względu na powyższe, zdaniem organu odwoławczego, o braku możliwości usytuowania ogrodzenia na powyższych terenach przesądza również zakaz lokalizacji urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni. Z treści bowiem § 11 ust. 2 ww. uchwały wynika, że intencją uchwałodawcy było zapobieżenie jakiejkolwiek zabudowie ww. terenów w sposób powodujący pomniejszenie istniejącej powierzchni terenów zieleni (czyli powierzchni gruntu rodzimego pokrytej kwiatami, trawą, krzewami lub drzewami). Fakt uchwalenia takiego aktu prawa miejscowego oraz wydania orzeczenia o sprzeciwie wobec zgłoszenia budowy ogrodzenia przez ten sam organ tj. Prezydenta Miasta K. świadczy o jednoznacznym stanowisku w kwestii sytuowania ogrodzeń na terenach lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego. Uzdrowisko [...] Sp. z o.o. w K. wniosło do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody , domagając się jej uchylenia, jak również poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa wskazanych poniżej, a jako taka podlegała uchyleniu, - naruszenie art. 7, 77 § l i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Prezydent Miasta K. dokładnie rozpatrzył sprawę oraz wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie w sytuacji, gdy decyzja Prezydenta Miasta K. nie wskazuje na czym polegają naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania obszaru " [...] " wskazanych w jej uzasadnieniu, ani nie wyjaśnia w jaki sposób organ interpretuje wynikający z § 11 ust. 2 i nast. m.p.z.p. zakaz lokalizacji urządzeń terenowych pomniejszających powierzchnię terenów zieleni choćby poprzez wyjaśnienie pojęcia "urządzenia terenowego" które nie posiada definicji legalnej w przepisach prawa lub wyjaśnienie czy w ocenie organu zakazane jest umieszczanie na kilkunastohektarowych terenach lecznictwa uzdrowiskowego słupków o średnicy kilku centymetrów jako zajmujących tereny zieleni w rozumieniu § 11 ust. 2 m.p.z.p., oraz nieustalenie charakteru wody przebiegającego na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, podczas gdy woda ta nie jest wodą publiczną, a wodą w rowie w rozumieniu prawa wodnego, nadto poprzez niewyczerpujące uzasadnienie decyzji Wojewody, w tym nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących głównie przyjęcia, iż projektowane ogrodzenie zmniejsza powierzchnię terenów zieleni oraz przyjęcie nielogicznego założenia, iż urządzenie budowlane będące jedynie niesamodzielną częścią obiektu budowlanego jest tylko z tego powodu samodzielnym obiektem budowlanym; - naruszenie § 11 ust. 2 m.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 1), pkt 3) i pkt 9) ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą przyjęciu, że każde urządzenie stanowi budynek lub budowlę, a jako takie podlega zaliczeniu do obiektów budowlanych, podczas gdy właściwa wykładania tych przepisów prowadzi do konkluzji, iż tylko niektóre urządzenia (te o samodzielnym charakterze, stanowiące całość techniczno-użytkową) stanowią obiekty budowlane jako budowle, natomiast urządzenia o niesamodzielnym charakterze stanowić mogą poprzez powiązanie z budynkiem lub budowlą jedynie część obiektu budowlanego, a nie z natury samodzielny obiekt budowlany którego lokalizacja jest zakazana w § 11 ust. 2 m.p.z.p, oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na zakwalifikowaniu do obiektów budowlanych ogrodzenia projektowanego na nieruchomościach zabudowanych, podczas gdy takie ogrodzenie jako infrastruktura niesamodzielna, funkcjonalnie powiązana z zabudowaniami na nieruchomości, stanowić będzie urządzenie, które jako takie nie jest zaliczone do budynków ani budowli, a więc nie stanowi obiektu budowlanego z uwagi na swój niesamodzielny charakter; - naruszenie § 11 ust. 2 w zw. z § 5 ust. 2 pkt 7) i 8) i § 22 ust. 3 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż istnieje zakaz wznoszenia ogrodzenia objętego zgłoszeniem na terenach LU/ZP, a tym samym projektowane ogrodzenie narusza postanowienia m.p.z.p. albowiem zajmować będzie w szczególności tereny zieleni, podczas gdy plan nie zakazuje lokalizacji ogrodzeń, a w poszczególnych przepisach (§ 5 ust. 2 pkt 7) i 8) m.p.z.p.) wręcz wprost lub pośrednio (§ 22 ust. 3 lub § 11 ust. 2 m.p.z.p.) wskazuje na możliwość ich lokalizacji na terenie objętym planem, a ponadto ogrodzenie objęte zgłoszeniem nie stanowi "urządzenia terenowego pomniejszającego istniejącą powierzchnię terenów zieleni"; - naruszenie § 11 ust. 1 m.p.z.p., § 9 ust. 1 pkt 2 lit. c) m.p.z.p. i § 9 ust. 1 pkt 6) m.p.z.p. poprzez niezastosowanie skutkiem czego przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono charakteru, przeznaczenia i funkcji terenu LU/ZP, ZP, ZŁ oraz 1 KX, podczas gdy charakter, przeznaczenie i funkcja tych terenów nie wzbrania lokalizacji na nich ogrodzenia objętego zgłoszeniem, a zatem nie uzasadnienia wniesienia sprzeciwu wobec złożonego zgłoszenia; - naruszenie § 10 ust. 8 m.p.z.p. przez niezastosowanie skutkiem czego przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, iż dopuszcza się na terenie objętym planem realizację nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą obszaru objętego, a zatem również ogrodzeń, a w konsekwencji przyjęto iż lokalizacja ogrodzenia zgodnie ze zgłoszeniem jest zabroniona; - naruszenie § 5 ust. 2 pkt 8) m.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na podtrzymaniu w zaskarżonej decyzji poglądu organu l instancji, iż lokalizacja ogrodzenia w okolicach terenu skarpy rowu jest niezgodna z powołanym przepisem, podczas gdy woda na obszarze zamierzenia skarżącego nie stanowi cieku wodnego a wodę w rowie, co powoduje, iż nie stosuje się do niej powołanego przepisu obejmującego swą dyspozycją tylko cieki wodne; - naruszenie § 22 ust. 3 m.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na podtrzymaniu w zaskarżonej decyzji poglądu organu l instancji, iż lokalizacja infrastruktury ogrodzenia na terenach oznaczonych jako 1 KX jest niezgodna z powołanym przepisem, podczas gdy przepis ten wprost wskazuje, iż na ww. terenach przewiduje się i dopuszcza lokalizację m.in. urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, a przedmiotowe ogrodzenie stanowi urządzenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalność administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności trzeba podnieść, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w związku ze złożeniem przez Uzdrowisko [...] Sp. z o. o w K. wniosku w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr.[...] , działce nr [...] obr. [...] w K. . Zgłoszenie to dotyczyło grodzenia siatkowego wraz bramami wjazdowymi i furtkami i obejmowało tereny oznaczone w m.p.z.p.: 1 LU/ZP , 2 LU/ZP, 5 LU/ZP –tereny lecznictwa uzdrowiskowego w tym parku zdrojowego, tereny 2 ZP, 3ZP –tereny publicznej zieleni urządzonej, tereny 1ZL – tereny lasu , oraz tereny o symbolu 1KX- tereny wydzielonych ciągów pieszych. Zgodnie z treścią art. 28 ust. l ustawy z 7.07.1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243. poz. 1118 ze zm. ) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. l pkt 23 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Z art. 30 ust. l pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W kontrolowanej sprawie niesporne jest , że ze względu na lokalizację planowanego przez inwestora ogrodzenia, zamiar jego wykonania wymagał zgłoszenia właściwemu organowi, a zatem podstawą prawną zaskarżonej w tej sprawie decyzji jest art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wnosząc sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, orzekające w kontrolowanej sprawie organy wskazały, że budowa planowanego ogrodzenie jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " przyjętego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z 13 kwietnia 2011 r. w zakresie terenów objętych miejscowym planem, oznaczonych symbolami: 1 LU/ZP , 2 LU/ZP, 5 LU/ZP – tereny lecznictwa uzdrowiskowego w tym parku zdrojowego; 2 ZP, 3ZP –tereny publicznej zieleni urządzonej; tereny 1ZL – tereny lasu , oraz 1KX- tereny wydzielonych ciągów pieszych. Zgłaszając sprzeciw wobec przedmiotowego ogrodzenia organy wskazały, iż zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 ustaleń planu miejscowego na terenach oznaczonych symbolem 1 LU/ZP do 7 LU/ZP zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem, podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni, w rozumieniu § 3 pkt 10. Przeznaczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może być realizowane wyłącznie w istniejących budynkach znajdujących się na tych terenach lub w obiektach powstałych w miejsce tych budynków. W ocenie organów ze względu na ww. przepis planu miejscowego przedmiotowe ogrodzenie nie może być zrealizowane, gdyż jest obiektem budowlanym, a także ponieważ jego realizacja spowoduje pomniejszenie powierzchnie terenów zieleni. W świetle przytoczonych ustaleń planu miejscowego kwestią wymagającą już na wstępie wnikliwego rozstrzygnięcia jest prawidłowe zakwalifikowanie zgłoszonego ogrodzenia jako obiektu budowlanego lub urządzenia budowlanego. Ustosunkowując się stanowiska organów I i II instancji w zakresie kwalifikacji zgłoszonego ogrodzenia jako obiektu budowlanego trzeba wskazać, iż w ocenie Sadu nie jest ono prawidłowe. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zawierającego definicję legalną tego pojęcia przez urządzenia budowlane rozumieć należy takie związane z obiektem budowlanym urządzenia techniczne, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Cytowany przepis, wprost wskazuje, że ogrodzenia jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Odczytując zatem treści powołanego przepisu stwierdzić należy, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego warunkach i okolicznościach. Kwalifikacja taka jest bowiem dopuszczalna wtedy tylko, gdy ogrodzenie jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. Ustawa traktuje zatem ogrodzenie jako urządzenie budowlane tylko pod warunkiem istnienia pewnego związku o charakterze funkcjonalnym pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym (art. 3 pkt l Prawa budowlanego) a powiązanym z nim ogrodzeniem, pełniącym w stosunku do niego rolę służebną. W innych okolicznościach, a więc w szczególności w sytuacji braku innego obiektu budowlanego lub też braku wspomnianego związku, rozważać można odmienną kwalifikację ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje stanowisko zajęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28. 10. 2009 r. (sygn. akt: II OSK 1709/2008), że ogrodzenie działki już zabudowanej niewątpliwie jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, ale jest też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wchodzącą w zakres szerokiego pojęcia obiektu budowlanego. A zatem nie można w świetle obowiązującej regulacji prawnej kwalifikować ogrodzenia jako urządzenia budowlanego bez ustalenia czy pomiędzy ogrodzeniem, a już znajdującym się na działce obiektem budowlanym zachodzi związek o charakterze funkcjonalnym . W sytuacji gdy taki związek występuje nieuprawnione byłoby kwalifikowanie ogrodzenia jako obiektu budowlanego. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że taki funkcjonalny związek między zgłoszonym ogrodzeniem i obiektami budowlanymi znajdującymi się na terenie Uzdrowiska [...] który ma być ogrodzony - nie ulega wątpliwości. Obiekty budowlane , którym ma służyć ogrodzenie to Główny Dom Zdrojowy, willa [...]. . Nadto należy wskazać, że wszystkie wymienione obiekty budowlane są wpisane do rejestru zabytków decyzją [...] Konserwatora Zabytków z 6. 02. 1985 r. zmienionej decyzja z 6 maja 2008 r. - nr rejestru [...] Trzeba mieć także na uwadze, że zgłoszony przez inwestora zamiar realizacji ogrodzenie ściśle wiąże się z dążenie do ograniczenia dewastacji parku zdrojowego, w którym dokonywane są kradzieże drzewostanu, a także na teren którego wywożone są śmieci w tym wielkogabarytowe. Nie budzi zatem wątpliwości, że zgłoszone do realizacji ogrodzenie jako związane z obiektami budowlanymi Uzdrowiska, a zatem stanowi ono urządzenie budowlane, a nie obiekt budowlany. A zatem zgłoszone ogrodzenie nie narusza § 11 ust. 2 pkt 2 ab initio m.p.z.p. Nie można się także zgodzić, ze stanowiskiem organów, że realizacja ogrodzenia narusza § 11 ust. 2 pkt 2 in fine planu miejscowego, w którym zakazuje się realizacji urządzeń terenowych pomniejszających istniejąca powierzchnię terenów zieleni. Po pierwsze z planu wobec braku definicji urządzenia terenowego nie wynika, że ogrodzenie jest w ogóle urządzeniem terenowym. Nadto w § 11 ust. 9 pkt 9 m.p.z.p. wskazano, że "terenowym urządzeniem sportowym" są - korty tenisowe (o łącznej maksymalnej powierzchni 2640 m2), w § 11 ust. 3 planu wskazano zaś, że urządzeniem terenowym jest "ścieżka ruchowa". W § 14 ust. 2 planu wskazano, że "w terenach oznaczonych symbolami 1U(A) do 4U(A) dopuszcza się lokalizację nowych obiektów budowlanych, infrastrukturę techniczną, a także wszelkie urządzenia terenowe, wyłącznie pod warunkiem zachowania istniejącej powierzchni terenów zieleni, w rozumieniu § 3 pkt 10." A zatem należy z treści planu można wnioskować, że lokowanie "urządzeń terenowych" jest dopuszczalne na określonym obszarze objętym planem, przy jednoczesnym zachowaniu powierzchni terenów zielonych. Oznacza to więc , że nie zawsze zrealizowanie "urządzenia terenowego", będzie się wiązać z uszczerbkiem dla powierzchni zielonej. Trzeba nadto mieć na uwadze, że przedstawiona przez inwestora technologia wykonania spornego ogrodzenia siatkowego osadzonego na metolowych słupkach spowoduje jak trafnie wskazał inwestor takie "zabudowanie" metalowymi słupkami terenu, zieleni, że , może stanowić to co najwyżej "pomijalną powierzchnię" pomniejszającą teren zielony. Odnosząc się natomiast do kwestii niezgodności przedmiotowego ogrodzenia z § 5 ust. 2 pkt 8 planu trzeba wskazać, że przepis ten zakazuje grodzenia nieruchomości przy ciekach wodnych w odległości do 1,5 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej, przy czym dla rzeki W,. , w odległości do 30 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej tej rzeki, natomiast z jak wynika z informacji uzyskanej przez organ od Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. wynika, że sporna woda znajdująca się w obszarze zgłoszonego ogrodzenia stanowi "rów melioracyjny". Z art. 9 ust l pkt 13 Prawa wodnego wynika, że rowem jest sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu. Zauważyć należy, że rów może spełniać różne funkcje. Według kryterium pełnionej funkcji tego obiektu, można podzielić rowy na: 1) przydrożne, które pełnią funkcje polegającą na zbieraniu wody z nawierzchni drogi i niedopuszczaniu do jej zalania wodą deszczową z wyżej położonego terenu i odprowadzić dalej, żeby nie dopuścić do rozmoknięcia i osłabienia wytrzymałości nasypu drogowego oraz 2) melioracyjne, które służą do odwadniania meliorowanego terenu. Są to więc zgodnie z art. 73 ust l pkt l wskazanej ustawy urządzenia wodne melioracji szczegółowej. Zgodnie z art. 12 Prawa wodnego wody stojące oraz wody w rowach (w tym melioracyjnych) znajdujące się w granicach nieruchomości gruntowej stanowią własność właściciela tej nieruchomości. Jednocześnie art. 27 cytowanej ustawy stanowi, że zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Uznać zatem należy, że wynikająca z akt sprawy kwalifikacja "wody" znajdującej się na działce inwestora świadczy o tym, że w sprawie nie będzie miał zastosowania powołany wyżej par. 5 ust. 2 pkt 8 planu, bowiem dotyczy on jedynie cieków wodnych naturalnych, którymi zgodnie z art. 9 ust. l pkt l c Prawa wodnego -są rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób stały lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. W związku z powyższym należało uznać, że przyjęta w zaskarżonej decyzji niedopuszczalność wzniesienia planowanego ogrodzenia nie miała dostatecznych podstaw. Niezależnie od powyższego należy jednak stwierdzić, że ze względu na fakt , iż jak wynika z przedłożonej do administracyjnych akt sprawy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 6.05.2008 r. Zespół Uzdrowiska w S. jest wpisany do rejestru zabytków, a wpisane ww. decyzją obiekty tj. Dom Zdrojowy, Restauracja Parkowa, wilia [...] , obudowa źródła oraz park znajdują się także w granicach działek nr [...] ,[...] ,[...] na których inwestor zamierza zrealizować przedmiotowe ogrodzenie to zgodnie z art. 36 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, póz. 1568 ze zm.) -wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego (ust. 8 powołanego przepisu). Akta sprawy nie wyjaśniają, czy na wykonanie spornego ogrodzenia uzyskano pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Dodatkowo świadczy to więc o wadliwości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 par. l pkt l lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., póz. 270 ze zm.) orzeczono jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt II sentencji.