I SA/Op 587/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Marzena Łozowska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów-Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. 1.Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2013r. nr [...], uznająca za nieprawidłowe stanowisko E. P. (dalej skarżąca , wnioskodawczyni) wyrażone w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek budowlanych. 2. Dotychczasowy przebieg sprawy: 2.1. W złożonym w dniu 11 lutego 2013 r. wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek budowlanych, uzupełnionym pismem z dnia 2 kwietnia 2013r. Wnioskodawczyni przedstawiła zaistniały stan faktyczny z którego wynikało, że w 1979 roku zakupiła gospodarstwo rolne, które było jej jedynym źródłem utrzymania. W 2004 roku ze względu na stan zdrowia zdecydowała się przejść na wcześniejszą emeryturę. Od 1979 roku do 2004 roku wykorzystywała działki będące przedmiotem wniosku do działalności rolniczej i dokonywała sprzedaży produktów rolnych z tych działek, a następnie działki te objęte zostały umową dzierżawy w ramach której uzyskiwała od dzierżawcy z tego tytułu czynsz roczny . W 2005 roku uchwałą Rady Gminy L. został zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego, w którym część jej gruntów została przeznaczona pod zabudowę, a w roku 2009 teren ten został przekształcony i zatwierdzony Decyzją Wójta Gminy L. na działki budowlane, których jest łącznie działek 9. Wtedy też Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sprzedaży tych działek, a działania, jakie w związku z tym podęła sprowadzały się wyłącznie do wywieszenie informacji na terenie działek o treści "na sprzedaż" oraz przekazanie informacji o zamiarze ich sprzedaży sąsiadom i znajomym. Nie zamierza też dokonywać jakichkolwiek czynności przed sprzedażą działek, tj. jej uzbrojenia, ogrodzenia, ogłoszenia w prasie, ani nie wystąpi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jedynie podział gruntu nastąpił na jej wniosek. Do sprzedaży pierwszej z działek doszło w lipcu 2012 roku, a aktualnie prowadzone są rozmowy dotyczące sprzedaży następnej działki. Co do losu pozostałych działek nie jest w chwili obecnej przewidzieć, czy zostaną sprzedane i w jakim czasie to ewentualnie nastąpi. Końcowo podała , że nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wcześniej też nie dokonywała sprzedaży gruntu innego niż wskazany we wniosku. 2.2. W tak zakreślonym stanie faktyczny Wnioskodawczyni spytała się " czy sprzedaż działek zostanie potraktowana jako wykonywanie działalności gospodarczej, od której należy naliczyć i odprowadzić 23% podatku VAT?" Jej zdaniem sprzedaż działek służących poprzednio w działalności rolniczej, a teraz przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez podatku VAT), należy uznać za niepodlegające podatkowi VAT, ponieważ ich sprzedaż ma charakter czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W tej kwestii stanowisko skarżącej jest tożsame z stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( TSUE) wyrażonym w wyroku z 15 września 2011 roku w połączonych sprawach C- 180/10 i C-181/10. Według skarżącej dokładnie taka sama sytuacja faktyczna, jak w przywołanym wyroku TSUE ma miejsce w odniesieniu do niej samej, gdyż nie zajmuje się ona handlem działkami, nie prowadzi działań marketingowych i nie ponosi dodatkowych kosztów mających na celu ich wypromowanie . Sprzedaje część majątku prywatnego, aby uzyskane środki zasiliły jej emeryturę i pozwoliły na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z mieszkaniem i leczeniem ( posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności). 2.3. W interpretacji indywidualnej z dnia 15 kwietnia 2013 r. wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: [O.p.] oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Minister Finansów działający przez upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi uznał stanowisko Wnioskodawczyni, w przedstawionym przez nią stanie faktycznym , za nieprawidłowe W uzasadnieniu wyjaśnił, że dostawa gruntów niewątpliwie mieści się w przedmiotowym zakresie opodatkowania (art. 5, 7 i 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług {Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054} – dalej jako: [u.p.t.u.].), lecz dla ustalenia, czy dana czynność jest opodatkowana VAT niezbędne jest spełnienie przesłanek podmiotowych, określonych w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 u.p.t.u., podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby była ona opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność taka obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Tym samym każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, a zatem również wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych oraz czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Dalej jak podkreślił organ , z przedstawionego przez Wnioskodawczynię stanu faktycznego wprost wynikało, że od objęte sprzedażą grunty podlegały dzierżawie, z której uzyskiwała ona dochody z czynszu dzierżawnego. Według art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Stosownie do § 2 ww. przepisu ustawy, czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy polegające na płaceniu umówionego czynszu. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, według organu, należało stwierdzić, że będąca usługą dzierżawa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy dzierżawa będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa dzierżawy, wskazuje, iż ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe. Sama też dzierżawa gruntu nierolniczego, rolniczego i leśnego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie (art. 8 ust. 1 u.p.t.u.). Dlatego też wydzierżawiający staje się podatnikiem począwszy od zawarcia pierwszej umowy dzierżawy, ale może korzystać ze zwolnienia podmiotowego ze względu na wysokość obrotów (art. 113 ustawy) lub ze zwolnienia przedmiotowego wskazanego w § 13 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2013 r. poz. 247), zgodnie z którym zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów. W konsekwencji dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z tego też względu biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz przedstawiony przez samą Wnioskodawczynię stan faktyczny, zasadnym było stwierdzenie, że w związku ze sprzedażą działek występuje ona w roli podatnika podatku od towarów i usług, dokonując czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu. Przedmiotowe działki powstałe z podziału gruntu uprzednio nabytego przez Zainteresowaną, nie stanowią już bowiem z uwagi na ich odpłatna dzierżawę majątku prywatnego lecz majątek związany z działalnością gospodarczą. Nieruchomości te służą zatem uzyskiwaniu korzyści majątkowych i nie są wykorzystywane na potrzeby osobiste. W konsekwencji zbycie przedmiotowych nieruchomości nie jest sprzedażą majątku osobistego, lecz majątku mającego gospodarczy charakter (uzyskiwanie dochodu). Ponadto grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Skutkiem powyższego, w związku z dostawą przedmiotowych działek budowlanych spełnione są przesłanie z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a Wnioskodawczym wypełnia także definicję podatnika podatku z art. 15 ust. 1 tej ustawy. Równocześnie podkreślono, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. przepis art. 15 ust. 2 u.p.t.u obowiązuje w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 35), zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dodatkowo zauważono, że również z przywołanego przez skarżącą wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika , że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Taka jednakże sytuacja nie miała miejsca w analizowanym stanie faktycznym, z uwagi na wskazywane we wniosku wykorzystywanie spornych gruntów przed ich zbyciem, jako majątek związany z działalnością gospodarczą ( odpłatna ich dzierżawą) Równocześnie końcowo, zastrzeżono, iż wydana Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów –Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w której zarzucono rażące naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. polegające na błędnym uznaniu, że czynności sprzedaży niezabudowanych działek gruntu prywatnego w majątku osobistym (realizacja praw własności, a nie praw w ramach działalności gospodarczej) dokonane jednorazowo oraz ewentualne przyszłe transakcje sprzedaży kolejnych działek gruntu prywatnego, kwalifikują Skarżąca jako podatnika VAT i zostały/zostaną wykonane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u , pomimo tego, iż dokonując tych czynności Skarżąca faktycznie nie działała w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, tj. w sposób zorganizowany, ciągły i profesjonalny i nie wykonuje działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wniosku, że dokonując sprzedaży działki działała i będzie działać w przyszłości w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u ; 2) art. 15 ust. 2 u.p.t.u., polegające na niezasadnym przyjęciu przez organ, iż jednorazowa sprzedaż działki dokonana przez Skarżącą powinna zostać uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług ze względu na jej zarobkowy charakter , w tym błędne uznanie i przyjęcie, iż poprzedzająca ww. sprzedaż nieodpłatna dzierżawa gruntu stanowi o prowadzeniu przez Skarżącą działalności gospodarczej, co jest stanowiskiem błędnym, albowiem przedmiotowa umowa dzierżawy zawarta została wyłącznie w celu otrzymania świadczenia emerytalnego z KRUS i w wykonaniu obowiązków związanych z otrzymaniem tego świadczenia emerytalnego, a dzierżawca zwolniony został z płatności czynszu dzierżawnego na rzecz Skarżącej (Skarżąca nie osiąga jakiegokolwiek zysku z dzierżawy gruntu); 3) art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u polegające na mylnym przyjęciu, że sprzedaż działki należącej do majątku prywatnego niezwiązanego w jakikolwiek sposób z prowadzeniem działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, w sytuacji gdy Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, a sprzedaży działek dokonała jedynie w ramach realizacji przysługujących jej praw własności i sprzedaży majątku osobistego, niezwiązanego z działalnością gospodarczą; 4) art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną interpretację przez organ, że sprzedaż działki z majątku osobistego jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a Skarżąca jest podatnikiem VAT w ramach działalności gospodarczej; 5) art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na dokonaniu oceny stanowiska Skarżącej oraz wykładni przepisów ustawy w sposób, który pozostaje w jawnej sprzeczności z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych i organów podatkowych przedstawianym w innych interpretacjach prawa podatkowego wydanych w podobnych okolicznościach i stanach faktycznych sprawy, co powoduje naruszenie zasady równości wobec prawa; 6) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na nieustosunkowaniu się organu do szerokiej argumentacji wskazanej przez Skarżącą we wniosku, wskazującej, że dokonane przez nią czynności nie mogą zostać uznane za działalność producentów, handlowców lub usługodawców, co stanowi warunek sine qua non uznania tych czynności za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u i wadliwe uznanie jej za podatnika VAT. Dodatkowo pełnomocnik Skarżącej wnosił o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z przedłożonych wraz ze skargą : - kopii umowy dzierżawy z dn. 25.03.2002 r. i umowy dzierżawy z dn. 20.01.2006 r., aneksu z dn. 25.06.2012 r., decyzji KRUS z dn. 05.04.2002 r. na okoliczność nieodpłatnego charakteru umów dzierżawy (§ 2 umów), które Skarżąca zawarła jedynie celem uzyskania świadczenia emerytalnego (§ 6 umów) i które są dzierżawione do dnia dzisiejszego, uzyskania emerytury z KRUS dzięki oddaniu gruntów rolnych w dzierżawę. W ocenie pełnomocnika przeprowadzenie powyższych dowodów z dokumentów jest konieczne i celowe z tych względów, że przyczyni się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy ( pokreślenie Sądu) , spornych okoliczności i wyjaśnienia sprawy (nieodpłatne umowy dzierżawy jako warunek nabycia uprawnień emerytalnych), a zasadniczo wykaże, że organ błędnie przyjął w swej interpretacji odpłatny charakter umów dzierżawy gruntu zawartych przez Skarżącą i nie zawarcia ich celem uzyskania świadczenia emerytalnego. Przeprowadzenie dowodu na tym etapie postępowania nie spowoduje także przedłużenia postępowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji, podkreślając jednocześnie, że zajęte przez niego stanowisko uwzględniało wyłącznie ocenę stany faktycznego przedstawionego przez samą Wnioskodawczynie we wniosku. W postępowaniu interpretacyjnym organ nie jest władny do weryfikowania " prawdziwości" stanu faktycznego wykazanego przez samego wnioskodawcę, ani jego modyfikowania na późniejszym etapie rozpoznania sprawy ( w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa). Dlatego też, skoro sama zainteresowana wskazywała na okoliczność odpłatnej dzierżawy gruntów i uzyskiwania z tego tytułu dochodów, to obowiązkiem organu było dokonanie oceny prawno podatkowej tej okoliczności , co uczyniono w ramach zaskarżonego aktu. 3.3. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013r. Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącej, zawarte w skardze, a zmierzające do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, mającego na celu zweryfikowanie wadliwie przyjętego przez organ interpretacyjny stany faktycznego w zakresie uznania że dzierżawa gruntów miała charakter odpłatny. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej jako: [p.p.s.a.], kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres tej kontroli, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 08.01.2007 r. I FPS 1/06 (ONSAiWSA 2007/2/27) obejmuje poprawność procesową, ustrojową i merytoryczną udzielonych interpretacji. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia naruszenia prawa, orzekając przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając kontrolowaną sprawę we wskazanych aspektach i w wymienionym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego (art. 146 § 1 p.p.s.a.). 4.2. Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 O.p. organ interpretacyjny dokonuje oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca wyraźnie określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji przewidując, że to składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Sam natomiast organ interpretacyjny dokonuje wyłącznie oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie tego typu opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ. Tym samym organ dokonując interpretacji indywidualnej, przyjmuje w pełni za podatnikiem ściśle określony przez niego stan faktyczny. Nie jest przy tym istotne , czy wskazany przez wnioskodawcę stan faktyczny odpowiada rzeczywistości , gdyż w tym specyficznym rodzaju postępowania, organ udzielający interpretacji nie jest umocowany do weryfikowania jego prawdziwości czy też jego modyfikacji. Dlatego też z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Z tego też względu w ocenie Sądu organ interpretacyjny nie mógł wykroczyć poza granice wniosku i przyjąć zaistnienie , nowo zgłaszanej dopiero na etapie wezwania do naruszenia nowej okoliczności stanu faktycznego, jaką stanowić miała nieodpłatna dzierżawa gruntów. Te same względy musiały też prowadzić do oddalenia przez Sąd zgłoszonych na tym etapie rozpoznawania sprawy wniosków dowodowych, zmierzających do zweryfikowania ( zmodyfikowania) pierwotnie zakreślonego przez skarżąca w jej własnym wniosku stanu faktycznego. 4.3. Również systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 14b-14h O.p., na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 29.02.2012r. sygn. II FSK 1523/10 ( LEX nr 1123044) , prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Z tych też względów , w ocenie Sądu nie mogła zostać uwzględnione te z zarzutów skargi oraz związana z nimi argumentacja prawna, w których za punkt wyjścia pełnomocnik w swoich rozważaniach uczynił kwestie "wadliwości" uznania przez organ, że nieodpłatna dzierżawa gruntu stanowi o prowadzeniu przez Skarżącą działalności gospodarczej. Takiej oceny organ w ogóle nie dokonywał, gdyż jego ocenie mógł i podlegał, jedynie pierwotnie zakreślony przez skarżąca stan faktyczny, z którego wprost wynikało , że dzierżawa miała charakter odpłatny i trwała przez dłuższy okres. Również dopiero na późniejszym etapie rozpoznania sprawy zostały podniesione kwestie celowości dokonania dzierżawy gruntów, w aspekcie nabycia prawa do otrzymania świadczenia emerytalnego z KRUS i w wykonania obowiązków związanych z otrzymaniem tego świadczenia emerytalnego. O ile zatem, jak wynika z obecnych twierdzeń pełnomocnika ( znajdujących potwierdzenie w przedłożonych umowach dzierżawy) rzeczywisty stan faktyczny odbiega od stanu faktycznego zakreślonego przez samą Wnioskodawczynie we wniosku o udzielenie interpretacji, to mając na uwadze charakter interpretacji indywidualnych, jego skutki są ograniczone wyłącznie do stanu faktycznego objętego zapadłym rozstrzygnięciem. Zmiana stanu faktycznego de facto pozbawia taką interpretację mocy wiążącej, zaś zaskarżona interpretacja uwzględniała okoliczność odpłatnej dzierżawy, która jak się dopiero obecnie okazuje w ogóle nie miała miejsca. Dokonując natomiast ocenę prawidłowości samej zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wydanej, co należy mocno podkreślić, z uwzględnieniem wskazywanego przez Skarżącą uzyskiwania dochodów z odpłatnej dzierżawy gruntów, jest ona w takim stanie faktycznym prawidłowa. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych, a odpłatne wydzierżawianie gruntu mieści się w zakresie określonym w zdaniu drugim tej regulacji. Fakt wykorzystywania gruntu w warunkach określonych w tym przepisie skutkuje zatem uznaniem tych czynności za wykonywanie działalności gospodarczej. Niewątpliwie podmiot wykorzystujący grunty w sposób ciągły w celach zarobkowych ma możliwości wyłączenia ich z prowadzonej w ten sposób działalności i przeznaczenia ich na inne cele, w tym także dokonania jego sprzedaży, którą należałoby wówczas oceniać przy uwzględnieniu kryteriów określonych w powołanym wyżej wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10. Jednakże na takie wyłączenie dzierżawionego odpłatnie gruntu z dotychczasowej działalności gospodarczej ( zarobkowej ) skarżąca nie wskazywała w zakreślonym przez siebie stanie faktycznym. Jedynym elementem stanu faktycznego było wskazanie, że objęte zadanym pytaniem grunty, podlegały odpłatnej dzierżawie, a jej celem było uzyskania dodatkowego dochodu uzupełniającego budżet domowy. Wszystkie istotne uzupełniające ten, jak się teraz okazuje wadliwie skonstruowany stan faktyczny , ujawnione zostały już po wydaniu zaskarżonej interpretacji. Niewątpliwie tak zmodyfikowany stan faktyczny może mieć wpływ na zupełnie odmienną ocenę skutków podatkowych zbycia części gruntów, przy braku aktywnego działania skarżącej w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) , jednakże nie może on, czego domaga się skarżąca wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska organu wyrażonego w skarżonym akcie, a opartego na istniejącym wówczas stanie faktycznym, na jaki wskazała ona sama ( możliwie że błędnie). Sąd nie neguje, samego faktu istnienia ugruntowanej linii orzeczniczej ukształtowanej w oparciu o orzecznictwo TSUE , na które wskazuje pełnomocnik skarżącej, jednakże dotyczy ona odmiennej sytuacji niż ta, jaka została zawarta w "pierwotnie" zakreślonym stanie faktycznym wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Jeszcze raz należy podkreślić, że na gruncie specyfiki rozstrzygnięć z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego, organy nie dokonują własnych ustaleń faktycznych, a tym samym , nie można im zarzucić, do czego pośrednio zmierza autor skargi, wadliwości przyjętego stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnej jego sumpsumcji do odpowiednich przepisów prawa materialnego. Z tych też względów, w realiach rozpoznawanej sprawy ( podkreśl. Sądu), nie można było podzielić zarzutów skargi, a w konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.