II GSK 644/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 454/13 w sprawie ze skargi N. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 454/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r., w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i przyznania pomocy finansowej na zalesianie gruntów w pomniejszonej wysokości w wyniku wznowienia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w H. z dnia [...] maja 2013 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że N. G. złożyła w dniu 30 sierpnia 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w H. wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 2,69 ha, położonych na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie S., gmina B., powiat b. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. przyznał skarżącej pomoc na zalesianie. Następnie, w ramach kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie "Zalesienia gruntów rolnych i innych niż rolne", przeprowadzonej w dniach [...]-[...] kwietnia 2013 r., inspektorzy [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. stwierdzili nieprawidłowości w postaci nieudokumentowania zakupu 140 sztuk sadzonek bzu czarnego przeznaczonego na strefę ekotonową. Zgodnie z planem zalesienia ilość sadzonek bzu czarnego niezbędna do zalesienia to 1.140 sztuk, zaś przedstawione dowody zakupu sadzonek bzu czarnego to 1.000 sztuk. Do powyższego raportu z czynności kontrolnych skarżąca zgłosiła zastrzeżenia, jednakże Kierownik Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. poinformował, że zgłoszone zastrzeżenia nie zostały poddane analizie przez kontrolujących, gdyż nie zostały zgłoszone w trybie zawartym w § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji na miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2005-2013. (Dz. U. Nr 168 poz. 1181 ze zm.). W dniu [...] maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), wznowił postępowanie administracyjne z urzędu zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania skarżącej pomocy na zalesianie. Wznowienie postępowania związane było z brakiem dowodu zakupu sadzonek bzu czarnego w ilości 140 sztuk. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H., powołując art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] maja 2011 r. i przyznał skarżącej pomoc na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Uzasadniając swoją decyzję wydaną m. in. w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), wskazał, że z uwagi na brak dowodów zakupu sadzonek, płatność zalesieniowa z tytułu wsparcia na zalesianie została zmniejszona o 50 %. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że skarżąca nie posiadała faktur zakupu 140 sadzonek bzu czarnego, co skutkowało niedopełnieniem warunku z § 17 pkt 1 ww. rozporządzenia i zmniejszeniem wsparcia na zalesienie o 50 %, o którym mowa § 18 ust. 1 pkt 2 i § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Na powyższą decyzję N. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że zasadnicza kwestia sporna w sprawie sprowadzała się do oceny prawidłowości działań organów w związku z uchyleniem, po wznowieniu postępowania, decyzji przyznającej pomoc na zalesianie gruntów, a następnie z określeniem kwoty z tego tytułu w niższej wysokości. Zdaniem Sądu organy obu instancji, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa unijnego i krajowego, nie rozważyły możliwości niestosowania zmniejszenia pomocy z uwagi na wystąpienie drobnej niezgodności w rozumieniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, (...) (Dz. U. UE Nr L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., str. 16). Mimo, że z § 18 ust. 1 pkt 2 i załącznika nr 6 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. wynika, że rolnik zwraca (...) wsparcie na zalesienie w wysokości 50%, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że nie posiada dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów, to nie można w ocenie WSA pominąć dalszych przepisów tego aktu, w tym § 21 i § 22, w świetle których, w przypadkach uznawanych za drobną niezgodność możliwe jest odstąpienie od stosowania tego zmniejszenia pomocy. Zdaniem Sądu I instancji organy pominęły też treść art. 18 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE Nr L 368 z dnia 23 grudnia 2006 r. str. 74), w myśl którego obniżki oraz wykluczenia z płatności powinny być stopniowane w zależności od wagi nieprawidłowości. W ocenie WSA, stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji prowadzi do sytuacji, w której brak dowodu zakupu 140 sadzonek, z łącznej ilości 15 940 sztuk sadzonek przewidzianych w planie zalesienia, skutkuje obniżeniem wsparcia na zalesienie o połowę, podczas gdy przeprowadzona kontrola na miejscu nie stwierdziła nieprawidłowości w zakresie zalesienia zadeklarowanego gruntu. Dalej, Sąd zwrócił uwagę że skarżąca posiadała dowód zakupu sadzonek, aczkolwiek nie w identycznej ilości, która wynikała z planu zalesienia. Tymczasem przepis § 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z poz. nr 1 zał. nr 6 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. łączy sankcję w postaci utraty 50% wsparcia na zalesienie z nieposiadaniem przez rolnika dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia. Uwzględniając zatem, że skarżąca przedłożyła w toku postępowania dowody zakupu sadzonek, a stwierdzona niezgodność pomiędzy ilością zakupioną, a zadeklarowaną w planie zalesienia wynosiła 0,88%, organy powinny były - w ocenie WSA - w pierwszej kolejności rozważyć zastosowanie § 21 i § 22 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r., które przewidują zastosowanie przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, do przypadków uznawanych za drobną niezgodność, o której mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Powinny zatem dokonać oceny, czy wynikająca z przedłożonych przez stronę dowodów zakupu ilość brakujących sadzonek mieści się w granicach uznania za drobną niezgodność. W ocenie Sądu, dokonana przez organy interpretacja § 18 ust. 1 pkt 2, § 17 oraz poz. nr 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. narusza również zasadę proporcjonalności, zawartą w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sankcja w postaci utraty 50% wsparcia na zalesienie, w związku z nieposiadaniem przez rolnika dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia, nie uwzględnia bowiem stopnia naruszenia powyższego obowiązku. W ocenie Sądu, organy naruszyły także przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem dokonały zmniejszenia skarżącej wsparcia na zalesienie w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, co nie znajdowało oparcia w obowiązujących przepisach. Skarżąca, ubiegając się w 2011 r. o pomoc na zalesienie gruntów rolnych spełniła wszystkie przesłanki do przyznania pomocy w pełnej wysokości, a posiadanie dowodów zakupu sadzonek nie stanowiło przesłanki do uzyskania omawianego wsparcia. Konieczność przechowywania dowodów zakupu sadzonek do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia (§ 17 rozporządzenia) powstaje dopiero po wydaniu pozytywnej decyzji przyznającej pomoc na zalesienie, a zatem nie może wpływać na zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie § 13 ust. 2 rozporządzenia. WSA uznał wobec tego, że nieposiadanie dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia nie może być postrzegane jako nowa okoliczność lub nowy dowód, istniejący w dniu wydania decyzji a nieznany organowi, uzasadniający wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a.). Skoro nie istniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, za naruszające prawo należało uznać decyzje wydane w tym trybie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez: 1. błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 4, § 12 ust. 2 i § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. przez uznanie, że brak dowodu zakupu sadzonek nie stanowi nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi w dniu wydania decyzji i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 w zw. z § 21 i § 22 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r., należy uznać tenże brak za drobną niezgodność i możliwe jest odstąpienie od stosowania zmniejszenia pomocy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej organ stwierdził, że gdyby w dacie wydania decyzji wiedział o braku dowodu zakupu 140 sztuk sadzonek, które miały zostać wykorzystane do zalesienia, okoliczność ta byłaby uwzględniona i miałaby wpływ na wysokość przyznanej płatności. Dalej podał, że dokumenty w postaci dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów istniały w dniu wydania decyzji, jednakże z uwagi na procedurę przyznania pomocy, nie były dowodem wymaganym dla wydania decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie. Poza tym, organ stanął na stanowisku, że z uwagi na brzmienie zał. Nr 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. każdy brak dowodu zakupu sadzonek skutkuje zmniejszeniem wsparcia na zalesienie w wysokości 50%. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zdaniem składu orzekającego nietrafny jest bowiem zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w zw. z § 10 ust. 4, § 12 ust. 2 i § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. -przez uznanie, że brak dowodu zakupu sadzonek nie stanowi nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi w dniu wydania decyzji i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Wyjaśnić trzeba więc, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie (na podstawie art. 149 § 1), jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie powinno budzić wątpliwości, że przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Spełnienie wymogu – aby nowa okoliczności faktyczna była istotna dla sprawy – należy oceniać w kontekście norm prawa materialnego, stosowanych w sprawie. To normy prawa materialnego decydują bowiem o tym bowiem jakie fakty mają w sprawie znaczenie. Meritum sprawy dotyczy uchylenia decyzji ostatecznej i przyznania pomocy finansowej na zalesianie gruntów w pomniejszonej wysokości w wyniku wznowienia postępowania, którego podstawą było ustalenie braku dowodu zakupu 140 sadzonek bzu czarnego. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanął na stanowisku, że nieposiadanie dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia nie może być postrzegane jako nowa okoliczność lub nowy dowód, istniejący w dniu wydania decyzji a nieznany organowi, uzasadniający wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a.). Skoro zaś nie istniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, decyzje organów obu instancji, wydane w tym trybie były niezgodne z prawem. Należy wyjaśnić, że w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania można wyróżnić dwa etapy. W pierwszym ustala się czy zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia, która uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy. Na drugim etapie – który dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy – dochodzi do wydania jednej z decyzji przewidzianych art. 151 k.p.a. Tylko w przypadku stwierdzenia - po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. - że podstawa wznowienia postępowania faktycznie zaistniała, organ wyda decyzję, w której uchyli decyzję dotychczasową i wyda w tym samym postępowaniu nową decyzję merytoryczną (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jeżeli natomiast w wyniku przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy okaże się, że przyczyna wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła – uzasadnione jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej – z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia. Organ wnoszący skargę kasacyjną, jako przepisy uzasadniające wystąpienie przesłanki wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazuje § 10 ust. 4, § 12 ust. 2 i § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Przepisy te dotyczą odpowiednio: przesłanek wydania przez kierownika biura powiatowego Agencji postanowienia o spełnieniu przez wnioskodawcę – rolnika - określonych warunków podmiotowych oraz wymagań dotyczących gruntów przeznaczonych do zalesienia – na etapie między złożeniem wniosku o pomoc, a przed ewentualnym przystąpieniem do zalesienia (§ 10 ust. 4 rozporządzenia), obowiązku złożenia kierownikowi biura powiatowego, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt we wskazanym w przepisie terminie (§ 12 ust. 2), a w końcu, przyznania prawa pomocy na zalesianie przez kierownika biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, w przypadku złożenia ww. oświadczenia (§ 13 ust. 2). Powołane regulacje nie odnoszą się zatem do wymogu posiadania dowodu zakupu sadzonek, stąd zarzut, że z naruszeniem tych przepisów wadliwie przyjęto, że nie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania - jest nietrafny. Zauważyć należy też, że w podstawach skargi kasacyjnej nie wskazano na naruszenie art. 151 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej tymczasem organ z jednej strony wskazuje, że "gdyby organ w dacie wydania decyzji posiadał wiedzę o braku dowodu zakupu ww. ilości sadzonek, które miały zostać wykorzystane do zalesienia, okoliczność ta byłaby uwzględniona przy wydawaniu decyzji o przyznaniu płatności i miałaby wpływ na wysokość tej płatności" (k. 50 akt WSA) a brak dowodu zakupu sadzonek świadczy o nieprawidłowościach w realizacji planu zalesiania i braku realizacji zobowiązań stanowiących warunek przyznania płatności. Z drugiej zaś podnosi, że - z uwagi na procedurę przyznawania pomocy - dowody zakupu sadzonek przeznaczonych na zalesianie nie były dowodem wymaganym dla wydania decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ nie wskazał przepisów, które mogłyby stanowić podstawę do przyjęcia stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną za uzasadnione. Żaden z przepisów, na które powołuje się Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, nie przewiduje jako przesłanki odmowy przyznania płatności na zalesianie, lub przyznania tej płatności w pomniejszonej wysokości, posiadania dowodu zakupu sadzonek wykorzystanych do zalesienia. Co więcej, § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o przyznaniu skarżącej płatności, przewidywał wprost okoliczność, w której organ, w drodze decyzji, odmawiał przyznania pomocy na zalesianie. Był to przypadek niezłożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt. Z niekwestionowanego w żaden sposób stanu sprawy wynika, że skarżąca takie oświadczenie wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym wykonanie zalesienia złożyła w dniu 26 kwietnia 2011 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w H. Wobec powyższego trafne jest wnioskowanie Sądu I instancji, zgodnie z którym nieposiadanie dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia nie mogło być postrzegane jako nowa okoliczność lub nowy dowód, istniejący w dniu wydania decyzji a nieznany organowi, uzasadniający wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Posiadanie dowodu zakupu sadzonek nie było bowiem przesłanką przyznania omawianej płatności, przewidzianą przepisem prawa materialnego. Przedstawione stanowisko wzmacnia dodatkowo brzmienie § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności (obecnie § 18 ust. 1 pkt a) przewidujący konsekwencję uchybienia obowiązkowi wynikającemu z § 17 pkt 1 rozporządzenia, tj. przechowywania dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów, a mianowicie zwrot wsparcia na zalesianie. Prawodawca przewidział zatem tryb sankcjonowania uchybienia polegającego na nieposiadaniu dowodu zakupu sadzonek. W świetle brzmienia przepisów o przyznaniu płatności, nie można uznać, że tym właściwym trybem jest wznowienie postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie. Wobec powyższych argumentów o braku podstaw do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania określona art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bezprzedmiotowe są też rozważania co do oceny, czy brak dowodu zakupu sadzonek należy uznać za drobną niezgodność i czy w związku z tym możliwe jest odstąpienie od stosowania zmniejszenia pomocy. W tym sensie zarzut niewłaściwego zastosowania przez WSA art. 24 ust. 2 Rozporządzenia Nr 73/2009 w zw. z § 21 i § 22 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r., jest zasadny. Ponieważ jednak zaskarżone orzeczenie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.