I GSK 825/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska ( spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. z siedzibą [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1538/13 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz I. Spółki z o.o. z siedzibą [...] 1185 zł (tysiąc sto osiemdziesiąt pieć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1538/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę I. Spółki z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]; sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r.) o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w wysokości [...] zł za towar objęty procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów celnych wyrażone w kontrolowanych decyzjach administracyjnych. Organy te ustaliły, że w dniu [...] lipca 2009 r. agencja celna działająca w imieniu skarżącej spółki zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany w poz. 1 SAD jako "Laser [...] z akcesoriami - urządzenie medyczne do terapii naczyniowej", który został zaklasyfikowany do kodu TARIC 9018 90 85 00 (obejmującego pozostałe przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, włączając aparaturę scyntygraficzną, inną aparaturę elektromedyczną oraz przyrządy do badania wzroku) ze stawką celną 0%. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym, a towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej po zarejestrowaniu kwoty cła i określeniu kwoty należności podatku od towarów i usług. Po kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego [...] w siedzibie skarżącej spółki Naczelnik tego Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w zakresie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. Po przeprowadzeniu postępowania celnego organy administracji uznały, że towar objęty wspomnianym zgłoszeniem celnym powinien zostać zaklasyfikowany - zgodnie z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) - do kodu 8543 70 90 99 (właściwego dla pozostałych maszyn i aparatury, elektrycznej, wykonujących indywidualne funkcje niewymienione, ani nie włączone gdzie indziej w tym dziale) ze stawką celną 3,7%. Organy wskazały, że sporne urządzenie jest wykorzystywane do leczenia zmian naczyniowych i łagodnych zmian pigmentacyjnych (leczone schorzenia obejmują teleangiektazję twarzy i nóg, naczynka, naczyniaki, dawno powstałe i pęcherzykowate znamiona naczyniowe płaskie oraz inne melforacje naczyniowe, objawy trądziku różowatego, blizny i brodawki). Działanie tego urządzenia opiera się na wykorzystaniu jednocześnie dwóch rodzajów promieniowana laserowego (barwnikowego oraz neodymowo-yagowego), a dzięki wykorzystaniu tej technologii dochodzi do selektywnego oddziaływania na hemoglobinę w naczyniach krwionośnych, co w ostateczności doprowadza do koagulacji naczyń bez pozostawiania siniaków. Zdaniem organów, urządzenie to nie jest laserem medycznym, lecz laserem kosmetycznym, wykorzystywanym do zabiegów estetycznych - do usuwania różnego rodzaju brodawek, rozstępów, znamion czy blizn atroficznych. Laser ten - zgodnie z przeznaczeniem jakie nadał mu producent - może być wykorzystywane w gabinetach kosmetycznych, dermatologicznych oraz SPA do wykonywania zabiegów estetycznych na twarz i ciało. Producent nie zastrzegł, że użytkownikiem tego urządzenia musi być lekarz lub osoby pracujące pod nadzorem lekarza. Organy podniosły również, że za poprawnością przyjętej przez nie klasyfikacji taryfowej przemawiają także zapisy wiążących informacji taryfowych: PL-WIT-2013-00286, PL-WIT-2012-00834 i PL-WIT-2012-00831. Zdaniem organów celnych, sporne urządzenie nie mogło natomiast zostać zaklasyfikowane do kodu wskazanego w zgłoszeniu celnym. Odwołując się do treści Not wyjaśniających do HS do pozycji 9018, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że do pozycji tej klasyfikowane są towary stosowane tylko w praktyce zawodowej np. przez lekarzy, chirurgów, stomatologów, chirurgów weterynarzy, położne. Z dokumentów zebranych w toku postępowania (m.in. instrukcji obsługi lasera [...]) nie wynika natomiast, że urządzenie to wymaga obsługi przez lekarza (w rozdziale 2 instrukcji lasera producent wskazał jakie szkolenia powinna odbyć osoba, która będzie go obsługiwała, nie określając wymagań co do klasyfikacji obsługującego urządzenie). O klasyfikacji taryfowej spornego towaru nie decyduje też wpis do rejestru wyrobów medycznych i podmiotów odpowiedzialnych za ich wprowadzenie do obrotu i używanie (zgodnie z ustawą o wyrobach medycznych), ani też uzyskanie certyfikatu lub deklaracji zgodności dla wyrobów medycznych, bowiem nie stanowią one zasad klasyfikacyjnych Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydane w sprawie decyzje administracyjne nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Sąd wskazał, że zgodnie z regułą 1 ORINS dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag zgodnie z następnymi regułami od 2 do 6. Oznacza to, że opisy pozycji i uwag do sekcji lub działów posiadają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru i dopiero gdy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne. Natomiast reguła 6 ORINS zawiera objaśnienia co do sposobu przeprowadzania klasyfikacji na podstawie reguł wcześniejszych. Powołując się na ustalony przez organy celne stan spornego towaru oraz na treść Not wyjaśniających do pozycji 9018, Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, że importowane urządzenie przeznaczone jest do wykorzystania w gabinetach kosmetycznych, dermatologicznych i SPA, a zatem nie jest ono przeznaczone tylko do użytku w praktyce zawodowej lekarzy, co wyłącza możliwość zastosowania pozycji 9018 Wspólnej Taryfy Celnej. Z dokumentów zebranych w toku postępowania nie wynika, aby do obsługi przedmiotowego urządzenia wymagany był lekarz. Sąd pierwszej instancji za trafne uznał również stanowisko organów celnych, że sporne urządzenie z brzmienia nie zostało wyszczególnione w żadnej pozycji działu 84 i 85 Wspólnej Taryfy Celnej, a zatem spełnia ono warunki do zaklasyfikowania w pozycji 8543. Powołując się na treść Not wyjaśniających do tej pozycji oraz na treść reguły 1 i reguły 6 ORINS, Sąd uznał, że przedmiotowy laser należało zaklasyfikować do kodu CN 8543 70 90 99, obejmującego: Maszyny i aparatura, elektryczne, wykonujące indywidualne funkcje, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale, - Pozostałe maszyny i aparatura, - - Pozostałe, - - - Pozostałe. Ponadto, w ocenie Sądu, określając właściwy kod CN organy prawidłowo określiły również kwoty należności wynikających z długu celnego i wysokość odsetek. Za bezzasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 121 § 1 i art. 180 § 1, jak również art. 122, art. 194 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zdaniem WSA, postępowanie odwoławcze było prowadzone w oparciu o całość materiału dowodowego, a dodatkowo Dyrektor Izby Celnej wezwał skarżącą (pisma z 22 września 2012 r. i 7 lutego 2013 r.) do przesłania dodatkowych materiałów, które pozwoliłyby całościowo rozpatrzeć sprawę w kontekście podnoszonych zarzutów związanych z nieprawidłową taryfikacją importowanego urządzenia. Jako dowody w sprawie zostały dopuszczone wszystkie dokumenty, które miały znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Dokumenty zgromadzone w sprawie stanowiły podstawę do zaklasyfikowania towaru do właściwego kodu TARIC, zgodnie z ORINS. Organy obu instancji dysponowały również wystarczającą wiedzą oraz materiałem dowodowymi i nie było konieczności powoływania biegłego. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła I. Spółka z o.o. Zaskarżyła wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest zasad klasyfikacji taryfowej - reguł 1 i 6 ORINS oraz przepisów załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionych przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz. Urz. UE L 291 z dnia 31 października 2008 r.) - przez nieprawidłowe zastosowanie kodów kodu CN 8543, zamiast 9018, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 194, art. 197 Ordynacji podatkowej przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że zastosowanie w sprawie powinna mieć przede wszystkim reguła 3a i reguła 4 ORINS. Zgłoszony przez stronę towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 9018, bowiem zgodnie z brzmieniem instrukcji obsługi oraz zapisów na stronie internetowej producenta towaru ten przeznaczony jest do leczenia wskazanych stanów chorobowych. Wbrew twierdzeniom organów celnych i WSA, do pozycji tej mogą być również klasyfikowane nie tylko urządzenia wykorzystywane wyłącznie w praktyce lekarskiej, ale i innej, np. kosmetycznej. Treść pozycji CN 9018 dopuszcza również możliwość stosowania danego urządzenia z tej pozycji w praktyce zawodowej, ale niekoniecznie przez lekarzy, bo np. mogą to być położne lub inne osoby, np. dyplomowani kosmetologowie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji (w ślad za stanowiskiem organów celnych) nieprawidłowo uznał, że sporne urządzenie nie jest laserem medycznym wykorzystywanym w praktyce lekarskiej, lecz kosmetycznym, stosowanym w medycynie estetycznej. Organy celne odrzuciły wszystkie dowody przedstawione przez skarżącą w postaci certyfikatów unijnych wydanych przez unijne jednostki notyfikowane oraz wpisu do Rejestru Wyrobów Medycznych i zanegowały medyczne zastosowanie badanego urządzenia. Ponadto z instrukcji obsługi - wbrew twierdzeniu organów celnych, jak i Sądu pierwszej instancji - nie wynika dowolność w sposobie stosowania, jak i osobach urządzenie stosujących, bowiem stosowanie lasera jest uzależnione od wskazań i zaleceń lekarza. Zatem dla prawidłowego użytkowania urządzenia bezwzględnie wymagana jest opinia lekarza oraz zalecona przez niego terapia. Kasator stwierdził ponadto, że pominięcie przedstawionych przez stronę dokumentów, brak przeprowadzenia dowodu z biegłego co do charakteru i właściwości urządzenia, a także brak przeprowadzenia dowodu na okoliczność wykorzystania urządzenia po dokonanej naprawie świadczy o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przez organy celne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącej spółki oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, podnosząc w szczególności, że sporne urządzenie jest urządzeniem medycznym, bowiem służy do leczenia pewnych stanów chorobowych, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a także wskazując, że organ odniósł się do treści dokumentacji przedłożonej przez stronę, w tym do instrukcji obsługi sprowadzonego towaru, zaś ustalone właściwości urządzenia wskazują, iż nie jest to urządzenie medyczne, lecz kosmetyczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga należało uwzględnić, albowiem została oparta na uzasadnionych podstawach. Uzasadniony w szczególności okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Jak zgodnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie przepis ten nakazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie pełnej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, nawet wychodząc poza zakres postawionych zarzutów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2014 r. w sprawie II FSK 1068/12 (LEX nr 1481392) należy odróżnić określenie "granice skargi" – za które sąd pierwszej instancji zawsze jest uprawniony i zobowiązany wyjść – od określenia "granice sprawy", których sąd przekroczyć nie może. Jednakże, jak się zdaje, w sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny nie tylko, że nie wyszedł poza granice sprawy, ale nawet tych granic nie sięgnął, skoro pominął istotną część podnoszonych w skardze kwestii. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji w zupełności pominął – tak w części historycznej, w której w ogóle pominięto treść stawianych w skardze zarzutów, jak i w rozważaniach – podnoszoną zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego kwestię kwalifikacji przedmiotowego lasera, jako wyrobu medycznego, zarejestrowanego w Rejestrze Wyrobów Medycznych, posiadającego stosowne certyfikaty unijne. Jeżeli nawet samo wpisanie wyrobu do ww. Rejestru lub udzielenie certyfikatu nie przesądza o jego zakwalifikowaniu w myśl przepisów unijnego prawa celnego, to jednak może to być istotna wskazówka do jego prawidłowej kwalifikacji celnej. Tymczasem Sąd po prostu zgodził się "z opinią Dyrektora Izby Celnej, iż z dokumentów zebranych w toku postępowania w obu instancjach nie wynika, aby do obsługi przedmiotowego urządzenia wymagany był lekarz" – str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Natomiast – jak słusznie podnosi strona – taki wymóg nigdzie nie został sformułowany. W nocie wyjaśniającej do kodu CN 9018 (M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880, str. 236) zostało jedynie stwierdzone, że: "Niniejszą pozycją objęty jest szeroki zakres przyrządów i urządzeń, które w zdecydowanej większości przypadków są stosowane tylko w praktyce zawodowej (np. przez lekarzy, chirurgów, stomatologów, chirurgów weterynarzy, położne) do celów diagnostycznych, do zapobiegania lub leczenia schorzeń, do operacji, itp." Zwrócić należy przy tym uwagę, że przed wyliczeniem podmiotów, w których praktyce zawodowej stosowane jest dane urządzenie użyto sformułowania: "np.", co oznacza "na przykład". Tym samym wyliczenie to, zgodnie z zasadami językowymi, nie jest wyliczeniem kompletnym i zamkniętym, ale przykładowym. Do tego grona osób można przecież zaliczyć także ratowników medycznych, felczerów czy choćby pielęgniarki. W tym stanie rzeczy nie było wystarczające ograniczenie się Sądu pierwszej instancji jedynie do tego, że zgadza się on z opinią organu, iż przyrządem lub urządzeniem stosowanym w medycynie jest urządzenie bądź przyrząd, do którego obsługi wymagany jest lekarz. Koniecznym bowiem było w pierwszym rzędzie zbadanie, czy w sprawie administracyjnej zostało w sposób dostateczny ustalone, czy dane urządzenie lub przyrząd służy do celów diagnostycznych, do zapobiegania lub leczenia schorzeń, do operacji, itp. czy też takie funkcje należy wykluczyć. W przypadku gdy urządzeniu lub przyrządowi można takie funkcje przypisać, należało następnie zbadać, czy "w zdecydowanej większości przypadków" są stosowane tylko w "praktyce zawodowej", czyli gdy mamy do czynienia ze świadczeniem usługi na rzecz osób fizycznych, czy też każdy zwykle sam, bez udziału kwalifikowanych usługodawców, używa na swoje potrzeby danego urządzenia lub przyrządu. W skardze, jak również w skardze kasacyjnej, strona skarżąca odwołuje się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r. w sprawie I GSK 1302/11 (LEX nr 1243880). W wyroku tym NSA m.in. zwrócił uwagę, że "funkcja lecznicza występuje także przy zabiegach kosmetycznych wyliczając zmniejszenie lub usunięcie skutków choroby". Tak więc, zgodnie z zaprezentowanym stanowiskiem NSA, jedną z tego rodzaju praktyk, w ramach której korzysta się z przyrządów lub urządzeń medycznych może być także praktyka kosmetyczek. W szczególności, że przedmiotowy laser służy m.in. do leczenia naczyniaka, który – jak wiadomo – jest formą nowotworu. W tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się również co do tego, że dokonując klasyfikacji celnej do danego kodu CN, nie powinno się lekceważyć przyznanych na dany wyrób certyfikatów i faktu wpisania go do Rejestru Wyrobów Medycznych. Podzielając pogląd, że przepisy prawa krajowego nie mogą zmieniać opartej na przepisach prawa unijnego klasyfikacji celnej towaru, to jednak nie oznacza to, iż nie mogą być one pomocne dla dokonania prawidłowej klasyfikacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o wyrobach medycznych – zarówno tej, która obowiązywała w dacie zgłoszenia celnego, jak i tej, która obowiązuje obecnie – jej przepisy regulują wprowadzanie do obrotu wyrobów medycznych. Przepisy prawa celnego też regulują kwestie związane z wprowadzaniem towarów do obrotu, w tym również wyrobów (przyrządów i urządzeń) medycznych. Jeżeli więc nie ma kolizji pomiędzy przepisami unijnymi, a przepisami prawa krajowego, to brak jest podstaw do kwestionowania dokonanej przez krajowe organy administracji klasyfikacji. Jeżeli natomiast taka kolizja istnieje, to powinno się dać pierwszeństwo przepisom unijnym, jednakże w sposób jednoznaczny należy wykazać zachodzenie takiej kolizji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał przeprowadzenia pełnej i rzetelnej kontroli w tym zakresie. Sąd bowiem zupełnie pominął, że zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej kod CN 9018 "obejmuje również przyrządy i aparaty laserowe lub wykorzystujące inne wiązki światła lub fotonów, a także aparaty i przyrządy ultradźwiękowe" – M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880, str. 238. A zatem expressis verbis zostało stwierdzone, że lasery objęte są kodem CN 9018. Z kolei w nocie wyjaśniającej do kodu CN 8543 stwierdza się: "Niniejsza pozycja obejmuje wszystkie urządzenia i aparaty elektryczne nieuwzględnione w żadnej innej pozycji niniejszego działu ani nieobjęte dokładniej pozycją w żadnym innym dziale nomenklatury, ani niewyłączone Uwagą do sekcji XVI lub do niniejszego działu" – M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880, str. 111. Tymczasem, jak wspomniano wyżej, lasery są objęte kodem CN 9018. Dodatkowo warto też zauważyć, że zgodnie z wyjaśnieniami do kodu CN 8513 wskaźniki laserowe zawierające diodę laserową (gotowe urządzenie) należy zaliczać do pozycji 9013, choć same diody laserowe (część składowa urządzenia) zaliczane są do kodu CN 8513. Dalsze wyjaśnienia do działu 85 i 90 również wskazują wyraźnie, że do działu 85 można klasyfikować maszyny i urządzenia, w których działaniu wykorzystuje się urządzenia laserowe, jednakże same lasery lub urządzenia emitujące na zewnątrz wiązkę świetlną, którą posługuje się obsługujący je użytkownik, należy klasyfikować do działu 90. Wszystkie te kwestie zostały jednak – jak już wspomniano wyżej – pominięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, choć ich uwzględnienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nawet mogło doprowadzić do uchylenia obu zaskarżonych decyzji. Dość ogólnikowo Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się też do szczegółowych zarzutów skargi. Sąd co prawda przedstawia konstrukcje prawne związane ze wskazywanymi w zarzutach przez stronę przepisami. Jednakże brak jest szczegółowego omówienia tego, co konkretnie powoduje – w świetle przedstawionej przez Sąd konstrukcji – że zarzuty okazały się nietrafne. Podobnie Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu, że we Wiążących Informacjach Taryfowych w podobnych sprawach organy celne prezentowały zupełnie inne podejście i stanowisko. Jedyne co w tym zakresie Sąd stwierdził, to następujące zdanie: "Dodatkowo wskazać należy, iż moc wiążąca WIT odnosi się wyłącznie do spraw, w których je wydano. Jednakże, pomimo braku mocy wiążącej WIT-ów, dokumenty te są źródłem wiedzy o sposobie stosowania wspólnotowego prawa celnego, mając niewątpliwie wpływ na orzeczenie sądowe". W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok należało uchylić ze względu na uchybienia procesowe oraz jako niepoddający się kontroli. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd winien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko i usunąć wskazane uchybienia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego też, stosownie do art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.