I OZ 780/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt IV SO/Wa 59/13 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie z wniosku A.K. o wymierzenie Prokuratorowi Generalnemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek A.K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r., którym odrzucono wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Generalnemu za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W obszernym uzasadnieniu Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie skarżący błędnie pouczony został o przysługującym mu środku zaskarżenia, bowiem wskazano, iż właściwą w sprawie jest skarga kasacyjna, a nie zażalenie, które w istocie winno być wniesione. Zdaniem Sądu omyłka ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu, wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką w Warszawie w dniu 30 stycznia 2014 r. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy w dniu 18 lutego 2014 r., wtedy też – w ocenie Sądu – rozpoczął bieg siedmiodniowy termin, o jakim mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", który upływał w dniu 25 lutego 2014 r. Wyznaczony pełnomocnik nie podjął jednak w tym terminie jakichkolwiek czynności i dopiero w dniu 12 marca 2014 r. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Okręgowa Rada Adwokacka w dniu 21 marca 2014 r. wyznaczyła następnego pełnomocnika dla strony, który w dniu 28 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie Sądu wniosek ten był spóźniony i jako taki podlegał odrzuceniu. Sąd wskazał, iż wyznaczenie drugiego pełnomocnika nie miało wpływu na upływ terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 9 grudnia 2013 r., a nawet jeśli przyjąć, że termin do wystąpienia z takim wnioskiem rozpoczął bieg w dniu 17 kwietnia 2014 r., kiedy to nowy pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, to i tak wniosek złożony w dniu 28 kwietnia 2014 r. był spóźniony. Zażalenie na to postanowienie wniósł A.K., reprezentowany przez adwokata z urzędu, zarzucając Sądowi naruszenie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 P.p.s.a. i domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w jego ocenie błędem było przyjęcie przez Sąd, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia upływał z dniem 25 lutego 2014 r., bowiem niweczyłoby to sens wyznaczenia w sprawie drugiego pełnomocnika. Ponadto podkreślono, iż Sąd niewłaściwie odniósł się do kwestii błędnego pouczenia skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia, co miało istotny wpływ na obliczenie przez pełnomocnika terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie może być uwzględnione, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Prawidłowo bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 9 grudnia 2013 r. upływał z dniem 25 lutego 2014 r. Termin ten rozpoczął się bowiem z dniem, w którym pełnomocnik strony, ustanowiony w sprawie w ramach przyznanego prawa pomocy, miał faktyczną możliwość podjęcia czynności w sprawie, a więc z dniem 18 lutego 2014 r., kiedy to adwokat zapoznał się z aktami sprawy. Dlatego też za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, iż wyznaczenie przez ORA w Warszawie kolejnego pełnomocnika pozostawało w istocie bez znaczenia dla sprawy. Zmiana pełnomocnika nie wiązała bowiem w żaden sposób Sądu i odnosić mogła skutek jedynie w stosunkach pomiędzy skarżącym i działającym w jego imieniu adwokatem. Skoro zatem pełnomocnik wyznaczony na skutek postanowienia o udzieleniu stronie prawa pomocy nie dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to złożenie go po dniu 25 lutego 2014 r. oznaczało, że jest on spóźniony, a jakiekolwiek zmiany w sposobie reprezentacji strony pozostawały bez znaczenia dla takiej oceny. Rozważania Sądu I instancji co do ewentualnej możliwości uznania wyznaczenia drugiego pełnomocnika za okoliczność uzasadniającą przyjęcie, że rozpoczął bieg kolejny termin do żądania przywrócenia terminu, są jedynie dywagacją Sądu i w istocie nie wpływają w żaden sposób na prawidłowość dokonanej w sprawie oceny. Szczególnie wobec faktu, iż drugi pełnomocnik także uchybił terminowi wynikającemu z art. 87 § 1 P.p.s.a. Z treści zażalenia wynika bowiem wprost, że wiedział on o tym, że strona błędnie pouczona została, iż postanowienie z 9 grudnia 2013 r. winno być zaskarżone w drodze skargi kasacyjnej, a właściwym środkiem zaskarżenia powinno być zażalenie. Nie mogło więc w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania przywołane przez pełnomocnika skarżącego stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OZ 85/13. Drugi z wyznaczonych pełnomocników zapoznał się z aktami sprawy w dniu 17 kwietnia 2014 r., zatem w tym dniu ewentualnie mógłby rozpocząć się siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek złożono jednak dopiero w dniu 28 kwietnia 2014 r., zatem po upływie ustawowego terminu. Ponownego podkreślenia wymaga jednak, iż rozważania te mają charakter czysto teoretyczny, bowiem w sprawie termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 9 grudnia 2013 r. upływał z dniem 25 lutego 2014 r. Stąd też oczywiście słusznym było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosku złożonego w dniu 28 kwietnia 2014 r. za spóźniony i podlegający odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.