II SA/Rz 1075/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pokrycia kosztów transportu sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego Ł. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr [...] nie wyraził zgody na pokrycie kosztów transportu sanitarnego Ł. K. z Kliniki [...] w Chorwacji do Szpitala Wojewódzkiego [...] w R. W uzasadnieniu podano, że w dniu 14.08.2013 r. do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynął wniosek dotyczący pokrycia kosztów transportu sanitarnego dla ubezpieczonego Pana Ł. K., PESEL [...], zam. [...] z Kliniki [...] w Chorwacji do Szpitala Wojewódzkiego [...] w R., celem hospitalizacji i dalszego leczenia. Do wniosku załączono: 1. informację o stanie zdrowia wystawioną przez Klinikę [...] w Chorwacji, wraz ze szczegółowym rozpoznaniem klinicznym, z uwzględnieniem kodów ICD 10, 2. oświadczenie Pana Ł. K. zawierające zgodę na transport i leczenie w Polsce, 3. kosztorys leczenia z Klinik [...], wystawiony na kwotę 10102,40 HRK. Z dokumentów tych wynika, że w dniu 08.08.2013 r. ubezpieczony został przetransportowany ambulansem do Klinik [...], na Oddział Urazowo - Ortopedyczny z powodu wypadku. Doznał złamania prawej kości udowej. Wykonano badania diagnostyczne RTG i TK jamy brzusznej. Tomografia komputerowa wykazała małe zmiany na brzegu prawego i lewego płata wątroby bez aktywnego krwawienia. Przeszedł zabieg operacyjny, polegający na zespoleniu gwoździem śródszpikowym. Z pisma szpitala w Chorwacji wynika, że stan ogólny ubezpieczonego jest dobry i może zostać przewieziony do kraju sanitarnym transportem kołowym. Zgodnie z art. 25 ust.3 pkt 2 ustawy Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów transportu sanitarnego do miejsca leczenia w kraju - najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania, w aktualnym stanie zdrowia, gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. Biorąc pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego w dniu 14.08.2013 r. [...]OWNFZ zwrócił się pismem do Pana A. B., Dyrektora Szpitala Specjalistycznego [...] w R., J. S., Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego [...] w R., K. P., Prezesa Zarządu Medycznego w Ł. o przedstawienie kosztów kontynuacji leczenia. W przesłanej odpowiedzi Szpital Specjalistyczny [...] w R. określił koszty 3 tygodniowego pobytu pacjenta w Oddziale Rehabilitacji na kwotę 2564,10 zł, a Szpital Wojewódzki [...] w R. na kwotę 3016 zł. Koszty leczenia w Chorwacji wyniosłoby około 10102,40 HRK co po przeliczeniu (według kursu walut podanego w dniu 16.08.2013 r. przez NBP), daje kwotę 5658, 35 zł. Zwrócono się również z zapytaniem dotyczącym kosztów transportu ubezpieczonego z Chorwacji do Polski do: NZOZ [...] w R., Transport Sanitarny Pogotowie Medyczne, S. R., Z. M. prowadzącego [...], Centrum Ratownictwa Medycznego w J. Z przedstawionych informacji wynika, że łączne koszty dalszego leczenia w kraju i transportu sanitarnego ubezpieczonego wynoszą od 7054,10 zł ( Szpital w R.) do 7506,00 zł ( Szpital Wojewódzki [...]), wobec tego są wyższe od kosztów dalszego leczenia Wnioskodawcy w Chorwacji (5658,35zł). Mając powyższe na uwadze, brak podstaw prawnych do wyrażenia zgody na pokrycie kosztów transportu sanitarnego, ponieważ przewidywany koszt leczenia Wnioskodawcy w Chorwacji jest niższy od kosztów transportu sanitarnego i leczenia w Polsce. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że nie zostały spełnione kryteria określone w art. 25 ust.3 pkt 2 ustawy, dlatego należało orzec jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzja skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył Ł. K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz wyrażenie zgody na pokrycie przez NFZ kosztów transportu sanitarnego z Kliniki [...] w Chorwacji do Szpitala Wojewódzkiego [...] w R. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował ustalenia decyzji, iż koszty leczenia i transportu sanitarnego w kraju są wyższe od kosztów leczenia w Chorwacji. W przekonaniu skarżącego nie zbadano wiarygodnie i wszechstronnie rynku w tym zakresie. Skarżący zakwestionował także przyjęte przez NFZ dane w zakresie długości leczenia. Szpitale udzielające NFZ informacji przyjęły 3 tygodniowy czas leczenia, natomiast koszt leczenia w Chorwacji został określony na 8 dni. W skardze zarzucono także, iż do określenia kosztów transportu NFZ korzystał z informacji firm spoza R. Wybrany przez matkę skarżącego środek transportu był najtańszy. Poniesiony koszt transportu to 6400 zł, obejmuje także opłaty autokarowe i winiety bez tych kwot, wyniósł on 5900 zł. Skarżący podał, że dalsze leczenie w kraju było dla niego niezbędne w kontekście także społecznych chciał być bliżej rodziny, potrzebował i potrzebuje opieki i wsparcia. W szpitalu w Polsce odmówiono skarżącemu przyjęcia i kontynuacji leczenia. Stwierdzono, że nie wymaga leczenia szpitalnego. Transport do Polski miał miejsce 16 – 17.08.2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] oddziału Wojewódzkiego NFZ wniósł o jej oddalenie – zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek skarżącego złożony w Oddziale Wojewódzkim NFZ w dniu 14.08.2013r., dotyczący pokrycia kosztów transportu sanitarnego z Kliniki [...] w Chorwacji do szpitala w Polsce w celu kontynuacji leczenia. Z załączników dołączonych do wniosku wynikało, że pacjent przeszedł w Chorwacji operację ortopedyczną - zespolenie kości udowej gwoździem śródszpikowym. Ustalono z matką skarżącego, która go reprezentowała, że kolejnym etapem leczenia miała być rehabilitacja chorego. Rozpatrywanie wniosków o pokrycie kosztów transportu sanitarnego odbywa się na podstawie art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164 poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej ustawą, na zasadach określonych w § 1 pkt 2 i § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz kosztów transportu (Dz.U. nr 249 poz. 1867), zwanego dalej rozporządzeniem. Przy wydawaniu w niniejszej sprawie decyzji, organ zobligowany jest do szybkiego i sprawnego działania, ma obowiązek wydać decyzje w nieprzekraczalnym terminie 5 dni roboczych - zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia, dlatego opiera się na ustaleniach telefonicznych i poczcie przesyłanej np. faxem. Pomimo telefonicznych ustaleń i wezwań kierowanych przez organ do osoby upoważnionej przez skarżącego - do wniosku Ł. K. nie dołączono wymaganych rozporządzeniem dokumentów: rozpoznania klinicznego z uwzględnieniem kodu ICD10 (przesłano jedynie kartę informacyjną sporządzoną w języku angielskim), nie przedłożono informacji w sprawie prawdopodobnego zakresu i czasu trwania dalszego leczenia, wstępnego kosztorysu leczenia oraz nie wskazano ściśle określonych środków transportu, w szczególności środków transportu sanitarnego, możliwych do zastosowania ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy. Przesłano natomiast dokument sporządzony w języku chorwackim, zawierający prawdopodobnie koszty datychczasowego leczenia odbytego w Chorwacji. Powołany przepis rozporządzenia nakłada na wnioskodawcę obowiązek dołączenia do wniosku - wstępnego kosztorysu dalszego leczenia niezbędny do porównania kosztów leczenia w Chorwacji z kosztami leczenia w Polsce. Ponieważ skarżący nie dostarczył wymaganego dokumentu zawierającego prawdopodobny zakres i czas trwania dalszego leczenia, organ zgodnie z art.3a rozporządzenia na podstawie dostarczonych dokumentów, dokonał oceny spełniania przez wnioskodawcę zgodnie z art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy warunku ekonomicznego. Przepisy ustawy warunkują wydanie zgody na pokrycie kosztów transportu od spełnienia przesłanki ekonomicznej, zgoda jest wydawana wówczas - gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. W związku z tym OW NFZ w dniu 14.08.2013r. zwrócił się pismem do Dyrektorów: Szpitala Specjalistycznego, Szpitala Wojewódzkiego, oraz Prezesa Zarządu Centrum Medycznego o określenie kosztów leczenia na oddziale rehabilitacyjnym. Równocześnie do podmiotów realizujących transport sanitarny zostały skierowane zapytania o koszty takiego transportu. Na podstawie otrzymanych odpowiedzi zawierających wyliczenie kosztów leczenia i transportu sanitarnego - Dyrektor [...]OW NFZ stwierdził, że wniosek skarżącego nie spełnia przesłanek do wyrażenia zgody na sfinansowanie kosztów transportu sanitarnego i dalszego leczenia, przewidzianych w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z § 10 rozporządzenia. Zgodnie z art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów transportu sanitarnego do miejsca leczenia w kraju - najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania, w aktualnym stanie zdrowia, gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. Przepisy ustawy warunkują wydanie zgody na pokrycie kosztów transportu od spełnienia przesłanki ekonomicznej. Mając na uwadze ratio legis tego przepisu w kalkulacji spełnienia warunku ekonomicznego w pozycji przewidywanych kosztów leczenia zagranicznego, należy uwzględnić wyłącznie koszty, które zostałyby poniesione w przypadku braku powrotu wnioskodawcy do kraju. W celu oszacowania spełnienia przesłanki ekonomicznej kosztu transportu oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia, przeprowadzają rozeznanie rynku, zwracając się do podmiotów realizujących transport sanitarny z pytaniem o przedstawienie kosztu określonego transportu sanitarnego. Takie zapytanie może być skierowane wyłącznie do podmiotów posiadających renomę i doświadczenie umożliwiające zapewnienie odpowiednich warunków transportu sanitarnego, gwarantujących bezpieczne przetransportowanie chorego, w odpowiednich warunkach, z zagwarantowaniem odpowiedniej opieki medycznej. Oddział Wojewódzki NFZ [...] postąpił zgodnie z powyższymi wymogami. Zarzut skarżącego o nierozeznaniu rynku, bądź skierowaniu zapytań do podmiotów spoza R. jest bezpodstawny. Organ zwrócił się do czterech podmiotów, które wielokrotnie, bez zastrzeżeń, zachowując wszelkie wymogi na podstawie decyzji Dyrektora [...]OWNFZ realizowały świadczenie transportu sanitarnego pacjenta z zagranicy, były to: Medic Transport [...] z R., Transport Sanitarny Pogotowie Medyczne S. R., ZNT Z. M. oraz Centrum Ratownictwa Medycznego w J. W odpowiedzi na zapytania wpłynęły następujące kosztorysy: NZOZ Medic Transport z R. - 5900,00 zł, Transport Sanitarny Pogotowie Medyczne S. R. - 6240,00 zł, ZNT - 5950,OOzł oraz Centrum Ratownictwa Medycznego w J. - 4490,00 zł. Z przedłożonych jako dowód w sprawie wyliczeń wynika, że przedstawione przez wymienione podmioty koszty transportu medycznego we wszystkich przypadkach były niższe, od poniesionych kosztów za transport przez Ł. K., który zapłacił za transport 6400 zł. Nieprawdziwe jest więc twierdzenie podniesione przez skarżącego, że znalazł przewoźnika tańszego niż Oddział NFZ, gdyż z faktury wynika, że znalazł przewoźnika droższego. Skarżący zarzucił [...]OW NFZ, że za podstawę do porównania kosztów przyjął różne długości leczenia. Skarżący nie dołączył do wniosku wymaganego kosztorysu dalszego leczenia, wobec tego w celu rozpatrzenia wniosku organ zastosował inną możliwą do przyjęcia metodę porównania kosztów w przypadku braku kosztorysu. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 3a rozporządzenia w przypadku nie uzyskania wstępnego kosztorysu leczenia, Dyrektor Funduszu, na podstawie pozostałej dokumentacji dokonuje oceny - czy został spełniony warunek określony w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy stosując odpowiednie współczynniki leczenia zagranicznego dla danego kraju. Współczynnik ten dla Chorwacji wynosi 1,2. Ustalenie kosztów leczenia w Chorwacji (lub innym kraju Unii Europejskiej) odbywa się po przez pomnożenie kosztów leczenia w Polsce przedstawionych przez szpital w Polsce przez przelicznika dla danego kraju. Przykładowo przedstawiony koszt leczenia na oddziale rehabilitacyjnym w Szpitalu [...] to 2564,10 zł pomnożone przez przelicznik dla Chorwacji 1,2 daje kwotę 3096,92 zł. Wobec tego łączny koszt leczenia w Polsce wraz z kosztami transportu (najtańszej oferty) to kwota: 7054,10 zł. Kwota ta jest wyższa niż wyliczone koszty leczenia w Chorwacji, które po przeliczeniu wg przelicznika 1,2 wynosi 3096,92 zł (w załączeniu kserokopia pisma z Departamentu Współpracy Międzynarodowej Centrali NFZ z dnia 20.08.2013 zawierającego przelicznik). Mając na uwadze powyższe, transport ekonomiczny w przypadku Ł. K. byłby możliwy, gdyby jego dalsze leczenie w Chorwacji było droższe niż leczenie w Polsce wraz z kosztami transportu. Z przedstawionych wyliczeń wynika, że koszty transportu i leczenia w Polsce były wyższe o 3957,18 zł. Skarżący kwestionuje konieczność swojego dalszego leczenia szpitalnego. Decyzja w sprawie dalszego leczenia pacjenta należy wyłącznie do lekarza [...]OW NFZ uzyskał od matki skarżącego informację, o konieczności jego dalszego leczenia na oddziale rehabilitacyjnym. Opierając się na tych danych [...]OW NFZ skierował zapytania do właściwych placówek, i uzyskał od nich kosztorysy dalszego leczenia. Oczywistym faktem jest, że ostateczna decyzja o kwalifikacji pacjenta na dalsze leczenie należy do lekarza w Polsce. Może zdarzyć się sytuacja, kiedy pacjent po przewiezieniu z zagranicy do Polski zostanie zakwalifikowany do innego leczenia, niż wskazywał lekarz z zagranicy. Na ten oczywisty fakt powołali się również w swoich pismach dyrektorzy wymienionych wyżej szpitali, którzy mieli przejąć opiekę nad skarżącym. Ponadto w przedmiotowej sprawie należy także zwrócić uwagę na fakt, że skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez dyrektora [...]OWNFZ, samodzielnie i świadomie zdecydował się na pokrycie kosztów transportu - pacjent został przewieziony do Polski w dniu 17.08.2013 r., decyzja została wydana 19.08.2013 r. Skarżący nie powiadomił jednak o swojej decyzji Oddziału NFZ. W takiej sytuacji wydawanie decyzji stałoby się bezprzedmiotowe. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zgoda dyrektora oddziału na sfinansowanie transportu ekonomicznego musi być wydana przed jego realizacją. Zgodnie z obowiązującą ustawą i utrwalonym orzecznictwem nie jest możliwa refundacja, zwrot poniesionych kosztów leczenia (transportu sanitarnego) na rzecz osoby ubezpieczonej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30.03.2006r., sygn. II GSK 403/05, art. 109 ustawy nie stanowi podstawy prawnej bezpośredniego zwrotu świadczeniobiorcy poniesionych opłat za wykonane świadczenie medyczne. Czym innym jest bowiem ustalenie prawa do świadczeń na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy, a czym innym zaś żądanie zwrotu poniesionych nakładów na ochronę zdrowia poza warunkami określonymi w ustawie. Narodowy Fundusz Zdrowia przy wykonywaniu swoich zadań określonych w ustawie zarządza środkami publicznymi na rzecz ubezpieczonych, w granicach określonych prawem. Podstawa finansowania świadczeń opieki zdrowotnej musi wynikać bezpośrednio z przepisów ustawy, która nie przewiduje możliwości finansowania świadczeń zdrowotnych na zasadach słuszności i uznania. NFZ nie może więc brać pod uwagę sytuacji materialnej ubezpieczonego, na którą się on powołuje. Żądanie refundacji poniesionych już kosztów opieki zdrowotnej nie jest żądaniem mieszczącym się w granicach ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 164 poz. 1027 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy Prezes Funduszu lub dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, na wniosek podmiotu uprawnionego, zgodę na pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju – najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. W w/w przepisie ustawodawca uregulował kwestię transportu dokonywanego z przyczyn ekonomicznych i społecznych. W pewnych bowiem przypadkach koszt leczenia za granicą, które może być przeprowadzone w kraju bez uszczerbku dla zdrowia pacjenta, może się okazać na tyle wysoki, że bardziej ekonomiczne jest przetransportowanie pacjenta do kraju. W rozwiązaniu tym poza kwestiami ekonomicznymi, przejawia się również aspekt społeczny polegający na kontynuowaniu leczenia w pobliżu miejsca zamieszkania, co jest korzystniejsze dla pacjenta oraz jego bliskich (por. K. Baka, G. Machulak, A. Pietraszewska - Macheta, A. Sidorko, Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, ABC 2010). Tryb składania i rozpatrywania wniosku o wyrażenie zgody na pokrycie kosztów transportu, o którym mowa w art. 25 ust. 3 ustawy określony został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz.U. z 2007 r. Nr 249 poz. 1867). W myśl § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia w celu uzyskania zgody na pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, w przypadku gdy wnioskodawcy zostały udzielone na terytorium innego państwa członkowskiego UE/EFTA świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji, konieczne jest złożenie wniosku do dyrektora oddziału Funduszu. Do wniosku należy dołączyć dokumentację zawierającą:1) szczegółowe rozpoznanie kliniczne z uwzględnieniem kodu ICD10; 2) opis aktualnego stanu zdrowia; 3) prawdopodobny zakres i czas trwania leczenia; 4) wstępny kosztorys leczenia; 5) wskazanie ściśle określonych środków transportu, w szczególności środków transportu sanitarnego, możliwych do zastosowania ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy (§ 10 ust. 2 rozporządzenia). Dyrektor Ośrodka NFZ ustalił, iż Ł. K. do wniosku nie dołączył wymaganej informacji o prawdopodobnym zakresie i czasie trwania leczenia, wstępnego kosztorysu leczenia, nie przedłożył żadnej dokumentacji co do koniecznego środka transportu, w szczególności środka transportu sanitarnego (w karcie informacyjnej zawarto jedynie informacje o transporcie w pozycji leżącej). Rzeczą organu było w tej sytuacji dokonanie oceny na podstawie pozostałej dokumentacji medycznej, czy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju (art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy i § 10 ust. 3a rozporządzenia z 2007 r.). Dokonując tej oceny organ opierał się na dokumencie w języku chorwackim ze szpitala [...]. W toku postępowania nie zwrócono się o przetłumaczenie tego dokumentu, a stanowił on podstawę ustalania stanu faktycznego przez organ. W zaskarżonej decyzji dokument ten opisano początkowo jako kosztorys przeprowadzonego leczenia z Kliniki [...] na kwotę 10102,40 HRK, zaś w dalszej części organ przyjął, że "koszty leczenia w Chorwacji wyniosłyby około 10102,40 HRK". Po przeliczeniu na złote kwoty 10102,40 HRK (dało to kwotę 5658,35 zł) porównano ją następnie z kosztami transportu do kraju i 3 tygodniowego leczenia skarżącego w Polsce na oddziale rehabilitacji (ustalonymi na kwotę od 7504,10 do 7506 zł). Bez tłumaczenia tegoż dokumentu na język polski wszelkie dywagacje na temat jego treści są nieuprawnione. Nie wiadomo na jakiej podstawie organ przyjął, że prognozowany czas trwania leczenia skarżącego w szpitalu w Chorwacji będzie wynosił 3 tygodnie i taki okres przyjął do dokonanej przez siebie kalkulacji. Wątpliwość ta jest tym bardziej uzasadniona, że z dostępnych w języku polskim dokumentów wynika, że skarżącego wypisano ze szpitala w Chorwacji w stanie dobrym, a szpital w Polsce nie przyjął go, stwierdzając, że nie wymaga leczenia szpitalnego. Opisane wady postępowania dowodowego, oczywiste sprzeczności dokonanych ustaleń co do charakteru kwoty 10102,40 HRK powodują, że organ nieprawidłowo ustalił materialnoprawne przesłanki rozstrzygnięcia opisane w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy. Nadto w ocenie Sądu, wskazany w § 10 ust. 3a rozporządzenia sposób oceny, czy spełniony został warunek określony w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy nie upoważniał organu do kierowania się wytycznymi zawartymi w piśmie Prezesa NFZ z 11 grudnia 2008 r., na co ten powołuje się w odpowiedzi na skargę. W szczególności nie uprawniał do tego, aby wobec nieuzyskania wstępnego kosztorysu leczenia poza granicami kraju, przewidywany koszt leczenia w kraju miałby być przemnożony przez współczynnik określony dla poszczególnych państw UE w załączniku nr 1 do w/w pisma, który dla Chorwacji wynosi 1,2. Należy zauważyć, że opisanego pisma Prezesa NFZ nie ma w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu dokonuje innej operacji matematycznej niż uczynił to organ w zaskarżonej decyzji - przewidywane koszty leczenia w Chorwacji obliczył mnożąc koszty leczenia w Polsce x 1,2, tj. współczynnik dla Chorwacji z cytowanego pisma Prezesa NFZ, którego do skargi nie dołączono. Przepis art. 6 k.p.a. statuuje zasadę praworządności jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Takie rozumienie tej zasady najbardziej odpowiada konstytucyjnemu ujęciu zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.), zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Konstytucja RP określa zamknięty katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Według art. 87 Konstytucji, do źródeł tych zalicza się: Konstytucję, ustawy, rozporządzenia, ratyfikowane umowy międzynarodowe, a także akty prawa miejscowego ustanowione na obszarze ich działania przez właściwe organy publiczne. Zatem pismo Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 11 grudnia 2008r. znak (karta 24 akt administracyjnych) do źródeł prawa nie należy. Przywołane rozporządzenie nie w pełni wyczerpało delegację ustawową w zakresie ustalania przesłanek ustawowych dotyczących przewidywanych kosztów leczenia za granicą o których mowa w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy w odniesieniu do sytuacji w której organ nie uzyska wstępnego kosztorysu leczenia za granicą. Niedopuszczalne jest jednak uzupełnianie treści ustawy czy też rozporządzenia "pismem" które nie jest znane obowiązującemu systemowi prawa obowiązującego określonego w Konstytucji RP. Nie jest, zatem możliwe stosowanie jako podstawy rozstrzygnięcia rozwiązań jakie w takim "piśmie" zostały przyjęte. Stanowi to naruszenie prawa materialnego. Określony w § 10 ust 3a rozporządzenia tryb ustalania kosztów leczenia za granicą w przypadku nieuzyskania wstępnego kosztorysu, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - nie daje podstawy do stosowania zasady, że należy przewidywany koszt leczenia w kraju przemnożyć przez współczynnik określony dla poszczególnych państw UE w załączniku nr l do pisma Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 11 grudnia 2008 r. Jeżeli, zatem ani ustawa ani rozporządzenie nie dają wskazań jak należy koszty leczenia poza granicami ustalać przy braku kosztorysu leczenia i braku takich danych w dołączonej do wniosku dokumentacji – można oprzeć bilans ekonomiczny przewidywanych kosztów leczenia za granicą oraz leczenia w kraju o rzeczywiste koszty tego leczenia. Takie rozwiązanie jest zgodne z ratio legis art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11.01.2012, III SA/Kr 1156/11). Końcowo należy odnieść się do zarzutu organu zawartego w odpowiedzi na skargę odnośnie bezprzedmiotowości orzekania w niniejszej sprawie wobec zrealizowania transportu medycznego przed wydaniem zgody na jego dokonanie z uwagi na brak po temu podstawy prawnej. Problem ten jest ogólniejszej natury, dotyczy generalnie możliwości procedowania o zgodzie na leczenie za granicą (transport z zagranicy) w warunkach z art. 25 ustawy w trakcie lub po zakończeniu leczenia (transportu). Orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni art. 25 ustawy w zw. z art. 109 ustawy było niejednolite. W wyroku WSA z dnia 9 listopada 2006 r., VII SA/Wa 1175/06, LEX nr 306391, stwierdził nieważność decyzji odmawiającej refundacji, ze względu na to, że w u.ś.o.z. brak jest przepisu materialno-prawnego przyznającego osobom ubezpieczonym prawo do żądania zwrotu kosztów leczenia, bowiem w tym zakresie nie istnieje stosunek administracyjno - prawny pomiędzy osobą domagającą się refundacji a którymkolwiek z organów wymienionych w ustawie. Tym samym WSA potraktował kwestię następczego zwrotu kosztów leczenia za granicą w sposób identyczny jak w sprawach o następczy zwrot kosztów leczenia w kraju. Stanowisko to zostało potwierdzone w wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2007 r., VII SA/Wa 302/07, LEX nr 334009, w którym jednak sąd oddalił skargę, nie stwierdzając nieważności decyzji. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r. WSA w Warszawie stwierdził, że "jeśli zachodzi daleko idące prawdopodobieństwo, że zainteresowany uzyskałby zaświadczenie uprawniające do korzystania w innym państwie z leczenia lub badań diagnostycznych (formularz E112), ale nie wystąpił z wnioskiem o wydanie stosownego dokumentacji poddał się leczeniu za granicą we własnym zakresie i na własny koszt, to w świetle ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach (...) nie ma prawa do żądania zwrotu środków poniesionych na opiekę zdrowotną". W innej sprawie sąd uchylił decyzję ze względu na błędną osnowę decyzji, w uzasadnieniu stwierdził jednak, że dokonując ponownego rozpoznania sprawy, należy mieć na względzie wykładnię przepisów TWE zawartą w wyroku w sprawie Watts. Podobne stwierdzenie zostało zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., VII SA/Wa 435/07, niepubl. Sąd nie wyjaśnił jednak w powyższych wyrokach kwestii, czy możliwa jest refundacja kosztów leczenia bez wystąpienia z uprzednim wnioskiem o zwrot kosztów leczenia. Z kolei w wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 424/08, LEX nr 489819, WSA stwierdził, że wykonanie leczenia przed rozpatrzeniem wniosku o jego przeprowadzenie stanowi przesłankę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W wyroku z dnia 20 listopada 2008 r., II GSK 514/08, niepubl., w którym NSA stwierdził, że "zarówno powołane przepisy u.ś.o.z., jak i przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (art. 22 ust. 1 lit, c) nie przewidują możliwości refundacji kosztów leczenia na terytorium innego Państwa Członkowskiego bez uzyskania zgody Prezesa Funduszu w trybie określonym w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia". W ocenie NSA "polski ustawodawca, mając na względzie przewidzianą w art. 46 TWE możliwość ograniczenia swobody świadczenia usług, przyjął zasadę uzyskiwania zgody uprzedniej na przeprowadzenie leczenia planowanego za granicą jako warunek sfinansowania tych świadczeń ze środków Funduszu". Analiza powyższych wyroków pozwala na stwierdzenie, że w przypadku wniosku o refundację kosztów leczenia stwierdzano bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, ze względu na brak w u.ś.o.z. przepisu materialno-prawnego przyznającego osobom ubezpieczonym prawo do żądania zwrotu kosztów leczenia – przyjmowano w tym zakresie, że nie istnieje stosunek administracyjnoprawny pomiędzy osobą domagającą się refundacji a którymkolwiek z organów wymienionych w u.ś.o.z. W późniejszym orzecznictwie wyrażono pogląd, iż stosowanie surowej wykładni językowej art. 25 ust. 1 ustawy bez uwzględnienia wykładni systemowej i celowościowej godzi w wartości demokratycznego państwa prawnego. Wprawdzie z treści tego przepisu można wnosić, że uzyskanie zgody jest warunkiem uzyskania prawa do podjęcia leczenia poza granicami kraju, jednak kierując się względami celowości należy od tej reguły dopuścić wyjątki. Daje temu podstawy Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 608, że "Każdy ma prawo do ochrony życia" (tak NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r., I OSK 1407/08) czy podobnie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., II GSK 318/11). Sąd w niniejszym składzie stanowisko to w pełni akceptuje. Z art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy nie wynika wprost, że zgoda w nim wymieniona nie może być wydana w trakcie transportu lub po jego wykonaniu. Istota rzeczy polega na tym, że Dyrektor Oddziału NFZ decyduje o tym, że transport będzie finansowany ze środków publicznych. Brak jest uzasadnienia prawnego dla uznania, że decyzja o zgodzie na sfinansowanie kosztów transportu nie może być wydana także po jego przeprowadzeniu. Jeżeli stwierdzone zostanie spełnienie wszelkich materialnoprawnych przesłanek do jej uzyskania, to fakt że transport już przeprowadzono nie stoi na przeszkodzie w podjęciu decyzji o jego sfinansowaniu ze środków publicznych (tak na gruncie art. 26 ustawy NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 82/11). Koszty transportu, o którym mowa w niniejszej sprawie wykraczają poza zakres przedmiotowy świadczeń objętych przepisami o koordynacji z art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, tj. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE L z dnia 30.10.2009 r. Skoro jednak polski ustawodawca rozszerzył w art. 25 ust. 3 ustawy katalog świadczeń finansowych ze środków publicznych w razie leczenia za granicą niż wynikałoby to z przepisów o koordynacji, o koszty transportu do kraju, to reguły postępowania wypracowane na gruncie przepisów unijnych dotyczące finansowania leczenia za granicą można zastosować przy interpretacji przepisów krajowych dotyczących tegoż transportu. W szczególności należy przywołać ugruntowane orzecznictwo ETS. co do możliwości sfinansowania przez państwo leczenia za granicą osoby ubezpieczonej już po jego zakończeniu, w wypadku stwierdzenia, że zachodziły warunki uzyskania zgody. Możliwość taka została wyraźnie wskazana w rozstrzygnięciach TS: wyroki z dnia 28 kwietnia 1996 r.: C-158/96, Kohll oraz C-120/95, Decker – konieczność uzyskania uprzedniej zgody na otrzymanie świadczenia jest, zarówno w kontekście świadczeniodawców, jak i pacjentów, niezgodna z zasadą swobody świadczenia usług; wyrok z dnia 12 lipca 2007 r., C-157/99, Smith i Peerbooms - Trybunał uznał za dopuszczalne domaganie uprzedniego zezwolenia dla świadczeń stacjonarnych w szpitalu; wyrok z dnia 13 maja 2005 r., C-385/99, Miiller-Faurś i van Riet - niezależnie od systemu finansowania świadczeń uprawnionemu przysługuje roszczenie o zwrot kosztów, jeżeli instytucja właściwa bezprawnie odmówiła zgody na skorzystanie ze świadczeń rzeczowych w innym państwie; wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., C-368/98, Vanbreakel - dopuszczalne jest roszczenie o zwrot różnicy pomiędzy stawkami, jakie obowiązują w państwie pobytu oraz w państwie właściwym. W świetle powyższych rozstrzygnięć trzeba stwierdzić, że do istotnych kwestii należy zagadnienie związane z wyrażaniem zgody przez instytucję właściwą oraz skutkami jej niewyrażenia. Początkowo było ono rozważane w kontekście naruszenia podstawowych wolności. Ciekawe rozstrzygnięcie zapadło jednakże w jednej z nowszych spraw (C-56/01, Inizan), w której uznano wymóg uznania zgody z art. 22 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1408/71 za zgodny z podstawowymi wolnościami (wówczas art. 49 i TWE). Jednocześnie Trybunał stwierdził, że za wystarczającą dla zapewnienia podstawowych swobód należy uznać możliwość domagania się zgody na realizację świadczenia ambulatoryjnego oraz dochodzenia roszczeń o zwrot kosztów leczenia. Omawiana problematyka była wcześniej uregulowana w art. 22 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1408/71. Wykładnia przepisów krajowych w tej sprawie powinna być także dokonana zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego w Rady 2011/24/UE w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. UE L 2011.88.45). Miała ona na celu ułatwienie dostępu do bezpiecznej i dobrej jakościowo transgranicznej opieki zdrowotnej. Dokument ten "kodyfikuje" liczne postanowienia ETS wynikające ze stosowania art. 56 T FUE dotyczącego opieki zdrowotnej. W preambule dyrektywy odniesiono się do uzasadnienia potrzeby wprowadzenia uprzednich zgód i sposobu informowania o takim wymogu. Ze względu na to, że to państwa członkowskie są odpowiedzialne za ustanawianie zasad dotyczących zarządzania, wymogów, standardów jakości i bezpieczeństwa oraz za organizację i świadczenie opieki zdrowotnej i że w poszczególnych państwach występują różne wymogi związane z planowaniem, to do państw członkowskich należy podjęcie decyzji, czy istnieje potrzeba wprowadzenia systemu uprzednich zgód, a jeżeli tak - określenie, które świadczenia opieki zdrowotnej wymagają takiej zgody w ramach krajowego systemu, zgodnie z kryteriami ustalonymi w niniejszej dyrektywie i z uwzględnieniem orzecznictwa TS. Informacje na temat tej opieki zdrowotnej powinny być publicznie dostępne z wyprzedzeniem (pkt 42 preambuły dyrektywy).Kryteria powiązane z udzieleniem uprzedniej zgody powinny być uzasadnione nadrzędnymi względami podyktowanymi interesem ogólnym, mogącymi usprawiedliwić wystąpienie barier w swobodnym przepływie opieki zdrowotnej, takimi jak wymogi planowania w celu zapewnienia wystarczającego i stałego dostępu do zrównoważonego zakresu leczenia wysokiej jakości w danym państwie członkowskim lub dotyczące woli kontrolowania kosztów i unikania, na ile to możliwe, wszelkiego marnotrawstwa zasobów finansowych, technicznych i ludzkich. Trybunał Sprawiedliwości określił kilka potencjalnych powodów: ryzyko poważnego zakłócenia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego; cel, jakim jest zachowanie - w imię troski o zdrowie publiczne - zrównoważonej i dostępnej dla wszystkich opieki medycznej i szpitalnej oraz cel, jakim jest utrzymanie potencjału w zakresie leczenia lub kompetencji medycznych na terytorium danego państwa członkowskiego, co ma podstawowe znaczenie dla zdrowia publicznego, a nawet przetrwania populacji. Ponieważ asymetria informacji jest dobrze znaną cechą odnośnego sektora, przy realizacji systemu uprzednich zgód należy uwzględnić również ogólną zasadę, jaką jest ochrona bezpieczeństwa pacjenta. I odwrotnie, podstawą odmowy udzielenia uprzedniej zgody nie może być fakt, że na terytorium danego państwa członkowskiego istnieją listy osób oczekujących, pozwalające planować podaż opieki szpitalnej i zarządzać nią zgodnie z określonymi wcześniej ogólnymi priorytetami klinicznymi; odmowy nie można udzielić bez dokonania obiektywnej oceny medycznej (pkt 43 preambuły). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TS, kryteria udzielenia lub odmowy wydania uprzedniej zgody powinny być ograniczone do tego, co jest konieczne i proporcjonalne w odniesieniu do nadrzędnych względów podyktowanych interesem ogólnym. Należy odnotować, że wpływ mobilności pacjentów na krajowe systemy opieki zdrowotnej może być inny w poszczególnych państwach członkowskich lub w poszczególnych regionach danego państwa członkowskiego i jest uzależniony od takich czynników, jak: położenie geograficzne, bariery językowe, położenie szpitali w regionach przygranicznych, wielkość populacji i budżet przeznaczony na opiekę zdrowotną. Zatem państwa członkowskie powinny, ustalić konieczne i proporcjonalne w konkretnym kontekście kryteria odmowy wydania uprzedniej zgody, uwzględniając także, które świadczenia opieki zdrowotnej są objęte systemem udzielania uprzedniej zgody, gdyż na niektóre wysokospecjalistyczne metody leczenia większy wpływ może mieć nawet niewielki odpływ pacjentów. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia kryteriów dla poszczególnych regionów lub innych odpowiednich administracyjnych poziomów organizacji opieki zdrowotnej lub wręcz dla poszczególnych metod leczenia, pod warunkiem że system taki będzie przejrzysty i łatwo dostępny, a kryteria zostaną z wyprzedzeniem podane do publicznej wiadomości (pkt 44 preambuły). W przypadku gdy pacjent jest uprawniony do opieki zdrowotnej, a nie można jej zapewnić w terminie uzasadnionym przesłankami medycznymi, państwo członkowskie ubezpieczenia powinno być w zasadzie zobowiązane do udzielenia uprzedniej zgody. Jednak w pewnych okolicznościach transgraniczna opieka zdrowotna może narazić pacjenta lub ogół społeczeństwa na ryzyko, które bierze górę nad interesem pacjenta w uzyskaniu planowanej transgranicznej opieki zdrowotnej. W takich przypadkach państwo członkowskie ubezpieczenia powinno móc odrzucić wniosek o wydanie uprzedniej zgody, a państwo członkowskie ubezpieczenia powinno wówczas wskazać pacjentowi alternatywne rozwiązania (pkt 45 preambuły). w każdym przypadku, jeżeli państwo członkowskie zdecydowało się na wprowadzenie systemu udzielania uprzedniej zgody na pokrycie kosztów opieki szpitalnej lub opieki specjalistycznej świadczonej w innym państwie członkowskim zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, koszty takiej opieki świadczonej w innym państwie członkowskim powinny być także zwrócone przez państwo członkowskie ubezpieczenia w wysokości, jaka miałaby zastosowanie w przypadku takiej samej opieki zdrowotnej udzielonej w państwie członkowskim ubezpieczenia, bez przekraczania rzeczywistych kosztów uzyskanej opieki zdrowotnej. Jednak jeżeli spełnione są warunki określone w rozporządzeniu nr 1408/71 lub w rozporządzeniu nr 883/2004, udzielenie zgody oraz zapewnienie świadczeń powinno nastąpić zgodnie z rozporządzeniem nr 883/2004, chyba że pacjent wystąpi o inne rozwiązanie. Powinno to mieć zastosowanie w szczególności w przypadkach, gdy zgoda jest udzielana po rozpatrzeniu wniosku w postępowaniu administracyjnym lub sądowym oraz gdy zainteresowana osoba skorzystała z leczenia w innym państwie członkowskim. W tym przypadku art. 7 i 8 niniejszej dyrektywy nie powinny mieć zastosowania. Jest to zgodne z orzecznictwem TS, który stwierdził, że pacjenci, którzy otrzymali decyzję o odmowie udzielenia zgody, uznaną następnie za nieuzasadnioną, są uprawnieni do otrzymania całkowitego zwrotu kosztów leczenia uzyskanego w innym państwie członkowskim, zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego leczenia (pkt 46 preambuły). W rozdziale III dyrektywy "Zwrot kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej" w art. 7 ustalono ogólne zasady zwrotu kosztów. Bez uszczerbku dla rozporządzenia nr 883/2004 i z zastrzeżeniem przepisów art. 8 i 9 państwo członkowskie ubezpieczenia zapewnia zwrot kosztów poniesionych przez ubezpieczonego, który korzysta z transgranicznej opieki zdrowotnej, jeżeli dana opieka zdrowotna mieści się w zakresie świadczeń, do których ubezpieczony jest uprawniony w państwie członkowskim ubezpieczenia. W ust. 8 tegoż przepisu stwierdzono, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 8, państwo członkowskie ubezpieczenia nie może uzależniać zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej od uzyskania uprzedniej zgody. Sąd krajowy ma obowiązek dokonać wykładni prawa krajowego zgodnie z treścią dyrektywy, a jeśli to niemożliwe jest uprawniony do odmowy zastosowania normy z nią sprzecznej. Wykładnia art. 25 ust. 3 ustawy także w świetle przywołanych regulacji unijnych nie wyklucza orzekania w przedmiocie wyrażenia zgody na transport medyczny po jego wykonaniu. Reasumując, Sąd stwierdza, że z dotychczasowych rozważań jasno wynika, że ustalenia organu w niniejszej sprawie dotyczące zaistnienia przesłanek z art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy zostały dokonane nieprawidłowo z naruszeniem art. 7, art. 77 k.p.a., statuujących zasadę prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia te w istotny sposób przełożyły się na wadliwość uzasadnienia sporządzonego z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., co także mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji organ dokonał też błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z cyt. wyżej § 10 rozporządzenia z 2007 r., co miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja podlega więc uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. W ponownym postępowaniu organ przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe i dokona oceny prawnej zebranego w sprawie materiału wg. wskazań zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.