II GSK 1096/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych [...] oraz [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1946/13 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., odrzucił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 13 maja 2013 r., w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] września 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T. (dalej "[...]") dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych (zwanej dalej "Ofertą"). W dniu [...] grudnia 2010 r. Prezes UKE wydal decyzję nr [...] w której T. została wyznaczona jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym rynku świadczenia usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji. Pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Prezes UKE zawiadomił T. o wszczęciu w dniu 30 marca 2011 r. postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany Oferty. Jednocześnie Prezes UKE poinformował o wszczęciu tego postępowania pozostałych jego uczestników: KIGEiT, PIIT oraz PIKE. W dniu 5 kwietnia 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję, w której w części uchylił, w części zmienił, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z dnia 29 września 2010r. W dniu 28 kwietnia 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], w której T.. została wyznaczona, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego. Pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r. Prezes UKE zawiadomił T. o wszczęciu w dniu 28 lipca 2011 r. postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany Oferty. Jednocześnie Prezes UKE poinformował o wszczęciu postępowania KIGEiT, PIIT oraz PIKE. Postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. Prezes UKE połączył postępowania wszczęte na wniosek T. z dnia 30 marca 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty w zakresie zapewnienia dostępu do infrastruktury sieciowej, w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego w stałej lokalizacji (prowadzone pod sygnaturą [...]) oraz na wniosek T. z dnia 28 lipca 2011 r. o zatwierdzenie zmiany Oferty w zakresie zapewnienia dostępu do urządzeń dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej (prowadzone uprzednio pod sygnaturą [...]). W dniach 11 grudnia 2012 r. – 10 stycznia 2013 r. Prezes UKE przeprowadził postępowanie konsultacyjne dotyczące projektu decyzji Prezesa UKE zatwierdzającej zmianę Oferty. W dniu 19 marca 2013 r. do Prezesa UKE wpłynęło pismo T. z dnia 18 marca 2012 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie Prezesa UKE w postępowaniu [...]. W powyższym piśmie T. wniosła o ograniczenie wglądu do Załącznika nr 1, a także do danych i informacji dotyczących spraw finansowych spółki, które nie są podawane do publicznej wiadomości. Jednocześnie T. podjęła działania mające na celu ograniczenie wglądu do tej części dokumentacji także dla podmiotów uczestniczących w postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r., powołując się na art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 200. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z Nr 171, poz. 1800 ze zm.) dalej cyt. jako p.t, oraz art. 123 k.p.a., Prezes UKE ograniczył KIGEiT, PIIT i PIKE prawo wglądu do materiału dowodowego w połączonym postępowaniu administracyjnym nr [...] w zakresie pisma T. z dnia 18 marca 2013 r. w wersji zawierającej tajemnicę przedsiębiorstwa T.. Postanowienie z dnia 13 maja 2013 r. opatrzone zostało pouczeniem, w myśl którego zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. – nie przysługuje od niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła KIGEiT. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności uzasadniających ograniczenia wglądu do akt, a nadto niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia w treści zaskarżonego postanowienia. Skarżąca zarzuciła również mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego tj. art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przez niezasadne ograniczenie wglądu do materiału dowodowego w postaci dokumentów zastrzeżonych przez T. jako "tajemnica przedsiębiorstwa T." podczas, gdy dokumenty zastrzeżone nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503), co pozbawiło skarżącą udziału w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podkreślił, że na zaskarżone postanowienie nie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny skargę odrzucił. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie, ograniczające pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, zostało wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, który nie przyznaje stronie prawa do wniesienia zażalenia. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Nie można uznać, aby jego przedmiotem była kwestia incydentalna w postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia i zatwierdzenia prowadzonej przez T. instrukcji rachunkowości regulacyjnej za rok 2012 i opisu kalkulacji kosztów na rok 2014. Przeciwnie – dotyczy ono samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, WSA uznał, że zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie samoistnej, tj. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, a zatem jest zaskarżalne. Zdaniem Sądu I instancji, od rozstrzygnięcia Prezesa UKE wydanego w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 207 P.t., wobec stosowania przepisów k.p.a., przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś po ponownym wydaniu postanowienia - skarga do WSA. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że błędne pouczenie przez organ o właściwym trybie zaskarżenia, zamieszczone w końcowej części postanowienia, nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Okoliczność ta daje zatem podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach określonych w art. 58 i 59 k.p.a. Reasumując WSA stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę do sądu bez wyczerpania toku instancji, skarga ta, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. II Od powyższego postanowienia zostały wniesione dwie skargi kasacyjne. Skargę kasacyjną złożył Prezes UKE. Postanowienie zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 141 § 1, art. 144 oraz 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż na postanowienie Prezesa UKE przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy żaden z przepisów prawa nie przewidywał takiego środka zaskarżenia względem postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec uznania, iż przed wniesieniem skargi do WSA koniecznym było uprzednie zaskarżenie postanowienia Prezesa UKE, w drodze złożonego organowi wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej organ podniósł, że żaden przepis prawa nie przewiduje, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z przepisów k.p.a. oraz Prawa telekomunikacyjnego nie wynika bowiem, aby na tego rodzaju postanowienie przysługiwało zażalenie. Skargę kasacyjną złożyła także Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji, zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez odrzucenie skargi Izby w związku z uznaniem, iż nie został wyczerpany administracyjny tryb instancyjny, podczas gdy żaden przepis nie przyznaje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje wtedy, gdy k.p.a. tak stanowi (a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienie to jest oczywiście zaskarżalne); 2. art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., poprzez nieuwzględnienie możliwości wniesienia skargi administracyjnej na postanowienie rozstrzygające co do istoty, jakim jest postanowienie o ograniczeniu wglądu do materiału dowodowego; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom wskazanym w tym przepisie, w szczególności poprzez brak wskazania podstawy prawnej twierdzenia, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie służy wyłącznie na postanowienia wskazane w kodeksie i tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. Powyższą regułę można rozciągnąć na wszystkie postanowienia, których podstawą wydania są inne ustawy. W przypadku postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazał ani podstawy prawnej, ani przekonujących argumentów, które miałyby potwierdzać możliwość wniesienia od tego rodzaju postanowienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. T. . – obecnie O. w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2014 r. wniosła o oddalenie obu skarg kasacyjnych. Zaprezentowała pogląd, że od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust.1 P.t. służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, tak jak to uznał Sąd I instancji. Złożyła wniosek o ewentualne wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 207 P.t. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w zakresie w jakim nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 P.t. w administracyjnym toku instancji jest zgodny z art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji przez to, że w sposób nieproporcjonalny ogranicza zasadę dwuinstancyjności". Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o rozważenie wystąpienia z pytaniem prawnym do składu powiększonego NSA o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego występującego w tej sprawie w związku z rozbieżnością orzecznictwa tak WSA jak i NSA. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z tego powodu, że skarżący nie wyczerpał środków odwoławczych, ponieważ nie zaskarżył postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 13 maja 2013 r. w drodze wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W skargach kasacyjnych wniesionych przez skarżącą i organ w przytoczonych podstawach kasacyjnych podniesiono zarzuty naruszenia wskazanych przepisów, które sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że warunkiem zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne jest wyczerpanie środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzuty podniesione w skargach kasacyjnych mają usprawiedliwione podstawy, co uzasadnia ich uwzględnienie przez uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się wątpliwości co do charakteru prawnego postanowienia, o którym mowa w art. 207 ust. 1 p.t. oraz co do trybu zaskarżania tego postanowienia do sądu administracyjnego, co znalazło swój wyraz w orzeczeniach, na które powołał się Sąd pierwszej instancji, jak też skarżąca i organ. Jednakże z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że jest już utrwalone stanowisko co do tego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, podejmowane przez Prezesa UKE na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. jest rozstrzygnięciem w odrębnej sprawie administracyjnej, niezależnie od innych postępowań prowadzonych przez Prezesa UKE. Nie jest to postępowanie w toku innego postępowania, mimo że pozostaje z nim w związku, a wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. postanowienie stanowi samodzielne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. To stanowisko ma swoje uzasadnienie przede wszystkim w tym, że ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 207 § 1 Prawa telekomunikacyjnego, pozostaje w ścisłym związku z ogólną zasadą przyjętą w art. 9 p.t., która określa gwarancje ochrony informacji i dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa, przy czym w tym przedmiocie Prezes UKE orzeka w drodze decyzji administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że również Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko, iż postanowienie, o którym mowa w art. 207 § 1 p.t. jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty i nie jest to kwestionowane w skargach kasacyjnych. Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej organu problem w tej sprawie dotyczy tego, w jakim trybie można zaskarżyć to postanowienie do sądu administracyjnego, skoro kwestia ta nie została wprost uregulowana w Prawie telekomunikacyjnym, wyjaśnienia jej należy poszukiwać w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Już z tego przepisu wynika, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy sytuacji, gdy stronie służą środki zaskarżenia w danym postępowaniu, natomiast nie można mówić o istnieniu tego obowiązku w sytuacji, gdy z mocy ustawy stronie nie służą w danym postępowaniu środki zaskarżenia. Oznacza to, że ustawodawca dopuszcza taką możliwość, że określony akt administracyjny może być zaskarżony do sądu administracyjnego bez uprzedniego zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Do postępowania, w którym jest wydawane postanowienie na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. mają zastosowanie przepisy Kodeku postępowania administracyjnego (art. 206 ust. 1 p.t.), co oznacza, że to postanowienie jest wydawane w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. W tym postępowaniu jurysdykcyjnym środkami zaskarżenia są odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Co do postanowień, jest zasadą, że zażalenie przysługuje na postanowienie, jeżeli ustawa tak stanowi. Skoro zaś na postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, na które może być wniesiona skarga stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to oznacza, że skarżącemu nie służyły w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., a więc może wnieść skargę na takie postanowienie do sądu administracyjnego i nie ma podstaw do przyjęcia, iż wniósł skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia. W takim przypadku nie ma także podstaw do uzależnienia wniesienia skargi od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z powołaniem się na art. 52 § 2 i art. 3 p.p.s.a., ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć zastosowania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestia ta została przekonująco wyjaśniona w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 29 września 1997 r. sygn. akt FPS 7/97 (ONSA 1998, z. 1, poz. 2). Wprawdzie uchwała ta dotyczyła art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jednakże argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu uchwały jest aktualna także w odniesieniu do art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tych względów należy podzielić wywody zawarte w uzasadnieniach obu skarg kasacyjnych co do tego, że Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 207 ust. 1 p.t., ponieważ warunkiem wniesienia skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. nie jest wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. Nie było więc podstaw do odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżąca KIGEiT nie wyczerpała środków zaskarżenia, ani też z tego powodu, że nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Podzielając zarzuty skarg kasacyjnych, należało uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do wniosku o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz wniosku o przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi powiększonemu Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wyjaśnić, że w ocenie składu orzekającego w tej sprawie nie było to konieczne dla rozpoznania tej sprawy. To, że postanowienie na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest wydawane w jednoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, nie oznacza, że takie unormowanie jest niezgodne z art. 78 Konstytucji RP, ponieważ wyjątki od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego są konstytucyjnie dopuszczalne, o czym wprost stanowi art. 78 Konstytucji. Z uwagi na poddanie tych postanowień kontroli sądowej nie można też mówić o naruszeniu ochrony wolności i praw stron tego postępowania. Z kolei przedstawianie do rozstrzygnięcia przez skład powiększony zagadnienia prawnego dotyczącego tego, czy warunkiem wniesienia skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ma wystarczających podstaw, gdyż w ocenie składu orzekającego zagadnienie to nie budzi poważnych wątpliwości, pomimo że prezentowane były w orzecznictwie sądów administracyjnych odmienne stanowiska. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.