II SA/Kr 1199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewody [....] z dnia 10 lipca 2013 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta, decyzją nr [...] z 26 kwietnia 2013r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, c.o. na działce nr [...] oraz zjazdu z drogi gminnej nr [...] (działka nr [...]) w miejscowości L. gmina [...]. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie współwłaściciele sąsiedniej działki nr [...] – A. K. oraz M. B.. Odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 i art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie art. 7, 10, 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż jako właściciele sąsiedniej działki nr [...] planują wybudować na swojej działce budynek mieszkalny jednorodzinny (sprawa wydania decyzji lokalizacyjnej w toku). W zatwierdzonym skarżoną decyzją projekcie budowlanym, posadowienie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżących poważnie naruszy ich interes prawny poprzez ograniczenie sposobu zagospodarowania działki nr [...] oraz uniemożliwi jej zabudowę w planowany przez skarżących sposób. W dalszej części odwołania wyjaśnili, iż na etapie prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, wielokrotnie wskazywali na problem związany z lokalizacją planowanej inwestycji na działce nr [...]. W tej kwestii organ wydający decyzję ograniczył się jedynie do stwierdzenia w uzasadnieniu do skarżonej decyzji, iż odwołujący się mają możliwość zabudowy swojej działki budynkiem zbliżonym formą do kwestionowanego obiektu - tzw. "lustrzanego odbicia". Zdaniem odwołujących się powyższe stwierdzenie organu I instancji stanowi bezwzględną ingerencję w ich prawo do swobodnego dysponowania posiadaną przez nich nieruchomością. Wojewoda decyzją z dnia 10 lipca 2013r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2013r., poz. 267) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010r., Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przepisy prawa zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 1,65 m od granicy działki sąsiedniej, ze względu na wymiary działki. Jest to możliwe przy spełnieniu określonych w przepisach prawa wymogów, co wynika z treści znajdującego zastosowanie w tym przypadku § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda zobligował przy tym organ I instancji do zbadania czy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli (wieczystych użytkowników) sąsiednich nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji potwierdził zarzut odwołujących się, iż skarżona decyzja Starosty wydana została z naruszeniem art. 10 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, wobec stwierdzonych braków w zgromadzonych materiałach, organ I instancji wezwał inwestora o uzupełnienie złożonej w sprawie dokumentacji (postanowienie z 3 kwietnia 2013r.), m.in. o wykazanie spełnienia warunków technicznych, dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wynikających z przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Po uzupełnieniu braków przez inwestora, w tym o istotne dla sprawy spełnienie warunków technicznych, dotyczących ochrony przeciwpożarowej obiektu w związku z planowaną lokalizacją obiektu, Starosta wydał zaskarżoną decyzję bez ponownego zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z całością materiału w sprawie oraz o możliwości złożenia złożeniu ewentualnych uwag. Ponadto Wojewoda stwierdził, że zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany jest niezgodny z przepisani Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012, poz.462). W projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiona została przez uprawnionego geodetę obowiązująca linia zabudowy, której odległość od drogi publicznej (dz. nr [...]) ustalona została w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy z 26.07.2012r. Stwierdzono również, że pomiędzy projektem zagospodarowania terenu a projektem architektonicznym budynku istnieje niespójność. Jak wynika z rzutów, przekrojów i elewacji budynku, od strony południowej zaprojektowana została wiata o wymiarach 3,0 m x 3,0 m, która nie wykazana została na projekcie zagospodarowania terenu. W opisie do projektu budowlanego brak jest również wyjaśnienia dotyczącego jej budowy oraz wskazania jaką funkcję będzie ona pełnić. Następnie zarzucono organowi I instancji nie wyjaśnienie kwestii dotyczącej odprowadzenia wód deszczowych. W ocenie organu odwoławczego zaproponowane w projekcie rozwiązania naruszają przepis § 28 i 29 ww. rozporządzenia. Ponadto Wojewoda wskazał, że dołączona do projektu budowlanego kserokopia decyzji Wójta Gminy z 31.01.2013r., znak: [...], wydana w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [...] (nr dz. [...]) na działkę nr [...] w m. L., nie posiada klauzuli ostateczności. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygniecie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, a sprawa inwestycji na ww. działkach wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji winien uwzględnić wyżej wymienione okoliczności oraz zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu, zbadać i wyjaśnić wszystkie zarzuty stron mogące mieć wpływ na sposób oraz wynik załatwienia sprawy. Ww. decyzję Wojewody zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B., reprezentowany przez pełnomocnika r. p.r. S. K., zarzucając jej naruszenie: przepisów prawa administracyjnego materialnego i prawa procesowego t j.: art.5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że ze względu na zgodność inwestycji z przepisami o warunkach technicznych brak jest podstaw do twierdzenia, iż w niniejszej sprawie planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich; art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W związku z podniesionymi wobec decyzji zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Rozważania w niniejszej sprawie wypada zacząć od zaznaczenia, że model orzecznictwa organu odwoławczego w procedurze administracyjnej uregulowany jest w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a. organ drugiej instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy względnie umarza postępowania pierwszej instancji, ewentualnie zaś – umarza postępowanie odwoławcze. Natomiast w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Kodeks wyodrębnia zatem dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Kr 1366/12, dostępny w bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Redakcja obu części art. 138 k.p.a. nie jest przypadkowa. Z kolejności, w jakiej wymieniono rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego, a także z odmiennego uregulowania § 1, w którym użyto formy "wydaje" i § 2, gdzie ustawodawca posłużył się formą "może uchylić", wynika iż zasadą jest rozstrzyganie sprawy przez organ drugiej instancji co do jej istoty, a zatem utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji albo tez jej uchylenie, połączenie z merytorycznym załatwieniem sprawy. Rozstrzygnięcie kasatoryjne, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., należy postrzegać jako wyjątek od powyższej zasady, możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek. Wykładnia art. 138 § 2 k.p.a. musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z zasadą dwuinstancyjności, wynikającą z art. 15 k.p.a. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać oraz rozstrzygnąć sprawę, w której orzekał organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, mając możliwość jego uzupełnienia stosowanie do art. 136 k.p.a. Z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. pozostają w zgodzie przepisy art. 138 § 1 – 2 k.p.a. Natomiast skorzystanie z możliwości, jaką stwarza art. 138 § 2 k.p.a., winno dotyczyć przypadków zaistnienia wad, o których mowa w art. 156 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. albo innych, przy których wydanie przez organ odwoławczy merytorycznego rozstrzygnięcia prowadziłoby do naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Kr 1442/10, dostępny w bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego sprowadza się zatem przede wszystkim do ustalenia, czy organ odwoławczy był uprawniony w realiach niniejszej sprawy do uchylenia się od obowiązku wydania decyzji merytorycznej i rozstrzygnięcia o uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji, połączonego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Należy wiec rozważyć, czy Wojewoda prawidłowo uznał, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, a jednocześnie, czy wobec tych naruszeń konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przypomnieć należy, że na organie administracji publicznej ciąży wyrażony w art. 7 k.p.a. obowiązek dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Tym samym Obowiązany jest zatem do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę niezwykle istotnym elementem jest sam projekt budowlany. To on jest bowiem przedmiotem zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przewiduje szereg elementów, które winien sprawdzić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nadto z samej istoty projektu jako przedmiotu zatwierdzenia przez organ w drodze decyzji administracyjnej, kształtującej prawa i obowiązki inwestora oraz stron postępowania wynika, że musi być to opracowanie jednoznaczne i spójne. Zapisy poszczególnych części projektu budowlanego nie mogą być ze sobą sprzeczne, ponieważ uniemożliwiałoby to ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czy prowadzone roboty budowlane odpowiadają projektowi zatwierdzonemu. Z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Uszczegółowieniem powyższego przepisu art. 34 ust. 1 pkt 3 są przepisy o rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. W § 8 ust. 3 pkt 2 wprowadzono wymóg, aby część rysunkowa, o której mowa w ust. 1 określała: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Z analizy projektu budowlanego (rzutów, przekrojów i elewacji budynku) wynika, że od strony południowej zaprojektowana została wiata o wymiarach 3,0 m x 3,0 m, której nie ujęto w projekcie zagospodarowania terenu. W opisie do projektu budowlanego brak jest również wyjaśnienia dotyczącego jej budowy oraz wskazania jaką funkcję będzie ona pełnić. Ponadto w projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiona została przez uprawnionego geodetę obowiązująca linia zabudowy, której odległość od drogi publicznej (dz. nr [...]) ustalona została w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy z 26.07.2012r. Wypada podzielić ocenę organu odwoławczego, że w ten sposób zatwierdzony został projekt niespójny, wewnętrznie sprzeczny oraz niezgodny z przepisami ww. rozporządzenia. Zgodzić się również należy z Wojewodą, że organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie kwestii odprowadzenia wód deszczowych. Zgodnie bowiem z przepisami § 28 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Natomiast zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. W opisie do projektu, odprowadzenie wód deszczowych odbywać się będzie po terenie działki inwestora, bowiem planowana inwestycja nie ma możliwości podłączenia do kanalizacji opadowe. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z zapisem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy z 26.07.2012r., z którego wynika, że odprowadzenie wód opadowych - w oparciu o rozwiązanie indywidualne - na terenie wnioskowanej działki. Podkreślenia w tym miejscu wymaga jednak to, że ukształtowanie terenu w obszarze inwestycji wskazuje na spadek w kierunku północno-zachodnim (vide mapa sytuacyjno - wysokościowa). Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że ulokowanie rur spustowych od strony wschodniej, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], przy dużej powierzchni utwardzonej od strony północnej oraz przyjętym w projekcie rozwiązaniu ukształtowania terenu wokół projektowanego budynku narusza § 28 i 29 ww. rozporządzenia. Zdaniem Sądu, brak jednoznacznych ustaleń organu pierwszej instancji we wszystkich wskazanych wyżej kwestiach oznacza naruszenie przez Starostę dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Brak wewnętrznej spójności projektu budowlanego, jego niezgodność z przepisami prawa (ww. rozporządzeń) stanowi o tym, że decyzja organu I instancji jest wadliwa i wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w którym organ skoryguje swoje błędy zgodnie z zaleceniami Wojewody. Jednocześnie wskazane przez Wojewodę konieczne do wyjaśnienia kwestie są takiego rodzaju, że zależy od nich możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Uznać zatem należy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Słusznie również organ odwoławczy uznał, że rozstrzygniecie Starosty wydane została z naruszeniem, w istotny sposób przepisu art. 10 § 1 k.p.a. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki, umożliwiające organowi odwoławczemu skorzystanie z art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie wypada zgodzić się z poglądem, zaprezentowanym przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę, że zakres okoliczności koniecznych do wyjaśnienia przekraczałby ramy postępowania uzupełniającego, określone w art. 136 k.p.a. Odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnić też należy, że obowiązek merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy nie jest bezwzględny, a w sytuacji, kiedy oczywista jest konieczność zastosowania art. 138 k.p.a. wręcz nie może być o nim mowy. Wystarczające jest wówczas właśnie poprzestanie na kontroli decyzji organu pierwszej instancji, skoro pozostaje znaczny zakres sprawy do wyjaśnienia. Powyższe rozważania stanowią odpowiedź na część zarzutów skargi. Odnosząc się do pozostałych trzeba wskazać, nietrafnie strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu uchybienie przepisom procesowym, bowiem skarga nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby stanowić uzasadnioną podstawę dla sformułowania zarzutu naruszenia powołanych w niej przepisów k.p.a. Natomiast pierwszy z postawionych w skardze zarzutów, w ocenie WSA w Krakowie, jest tożsamy ze stanowiskiem Wojewody, wyartykułowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Autor skargi wskazał bowiem, że "nie budzi wątpliwości, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ prowadząc w trybie zwykłym postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego w bliskiej odległości od nieruchomości sąsiedniej, obowiązany był do wyczerpującego zbadania, czy w wyniku realizacji tej inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich. Jeżeli więc zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę budynku usytuowanego w odległości 1,5 metra od nieruchomości sąsiedniej, to jest oczywiste, że kwestia uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicieli sąsiedniej nieruchomości, winna być w sposób wyczerpujący rozważona, co winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnych". Odpowiadając na ten zarzut pod adresem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis § 12 ust.3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyraźnie stanowi iż: w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Przepis ten znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, bowiem bezsporne jest to, że szerokość działki nr [...] nie przekracza 16 m. Zatem ze względu na wskazane powyżej ograniczenia istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami, jedynie wzdłuż wschodniej granicy działki inwestora, w odległości 1,5 m lub bezpośrednio przy tej granicy. Przy czym organ odwoławczy podkreślił, że takie usytuowanie obiektu budowlanego jest możliwe tylko przy uwzględnieniu przepisów zawartych w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia oraz przepisów odrębnych, co obliguje organ I instancji do wnikliwego zbadania czy powyższe wymogi zostały dochowane. Zgodnie z zaleceniami Wojewody, organ I instancji skontrolować powinien również to czy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości oraz czy w sprawie, uwzględniony został słuszny interes stron postępowania. Wyrażone przez organ odwoławczy stanowisko w tym zakresie koresponduje z argumentacją pełnomocnika skarżącego zawartą w skardze, a także z powołanymi przez niego orzeczeniami sądów administracyjnych. Ponadto wskazać należy, że w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, stronie przysługiwać będzie prawo czynnego w nim udziału, w tym prawo składania wyjaśnień i przedkładania dowodów na ich poparcie, a także przedstawienie swojego stanowiska w sprawie. W tym stanie rzeczy uznawszy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dniu jej wydania prawa, tym samym uznając, iż brak przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na podstawie art. 151 skargę oddalono.