I OW 208/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty S. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K. Ż. w sprawie ustalenia wynagrodzenia za dozór usuniętych z drogi [...] pojazdów postanawia: wskazać Starostę S. jako organ właściwy w sprawie. Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Starosta S. wystąpił o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, który zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S. w sprawie rozpoznania żądania K. Ż. o ustalenie wynagrodzenia za dozór [...] usuniętych z drogi pojazdów za okres pierwszych sześciu miesięcy ich postoju. Organ wnioskujący wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2013 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynął wniosek K. Ż., prowadzącej parking samochodowy, o ustalenie wynagrodzenia za dozór wspomnianych wyżej pojazdów za okres pierwszych sześciu miesięcy ich postoju, to jest za okres od dnia [...] kwietnia 1999 r. do dnia [...] lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. , pismem z dnia [...] lutego 2013 r. przekazał - w trybie art. 65 §1 k.p.a. – przedmiotowy wniosek Staroście S., jako organowi właściwemu w sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko, Naczelnik Urzędu Skarbowego twierdził, że - o ile do dnia [...] września 2010 r. naczelnicy urzędów skarbowych orzekali o zwrocie wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów oraz o wynagrodzeniu należnym z tego tytułu dozorcy po dniu przejścia prawa własności pojazdu na Skarb Państwa, to po tej dacie, na skutek zmiany przepisu art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, właściwym organem w tej sprawie stał się starosta. Zdaniem jednak organu wnioskującego, stanowisko to nie było uzasadnione w rozpatrywanym przypadku, bowiem roszczenia K. Ż. dotyczyły okresu jeszcze sprzed nowelizacji w/w przepisu. W obowiązującym zaś wówczas stanie prawnym, w sprawach dotyczących zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów oraz wynagrodzenia należnego z tego tytułu po dniu przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, miał zastosowanie przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do którego odsyłał § 3 pkt 1 lit c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na mocy zaś tych przepisów, podmioty prowadzące parking strzeżony były uprawnione do występowania do naczelnika właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o przyznanie zwrotu wskazanych wyżej wydatków oraz wynagrodzenia. Wnioskodawca podkreślał ponadto, iż samochody, których dotyczył wniosek K. Ż., zostały sprzedane lub zezłomowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W konkluzjo, organ wnioskujący wnosił zatem o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., jako organu właściwego do załatwienia sprawy z wniosku K. Ż. W odpowiedzi na wniosek, uczestniczący w sporze Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wnosił o wskazanie Starosty S. jako organu właściwego w sprawie, zwracając uwagę, że za tym stanowiskiem przemawiały aktualnie obowiązujące przepisy prawne. Zgodnie bowiem z treścią art. 130 a ust. 10 h) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 108, poz.908 z późn. zm.), koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d) i 10 i) ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje zaś starosta. Uczestnik postępowania wskazywał, iż przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz.1018 ), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę - Prawo o ruchu drogowym. Podkreślano, że skoro K. wniosła wniosek w dniu [...] stycznia 2013 r., to oznaczało, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte już w dacie obowiązywania art. l0 a) ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też organem właściwym do załatwienia niniejszego wniosku był Starosta S. Bez znaczenia był zaś fakt, iż wniosek K. Ż. dotyczył ustalenia wynagrodzenia za dozór w/w pojazdów na przestrzeni okresu od dnia [...] kwietnia 1999 r. do dnia [...] lutego 2009 r., bowiem zmiana przepisów i związana z tym zmiana właściwości organów administracji powodowała, że z dniem tej zmiany całość kompetencji w sprawach dotyczących przejścia własności pojazdów, w tym również decydowania o wypłacie wszelkich związanych z tym kosztów, przeszła do kompetencji starosty. W rezultacie, uczestnik postępowania, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r. (sygn. akt I OW 112/12), wnosił o wskazanie - jako organu właściwego w niniejszej sprawie - Starosty S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwaną dalej – P.p.s.a.) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule. W przedmiotowej sprawie Starosta S. wnosił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, jaki zaistniał pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S. w sprawie dotyczącej wniosku K. Ż. o ustalenie wynagrodzenia za dozór [...] pojazdów, usuniętych z dróg za okres pierwszych sześciu miesięcy ich postoju. Wnioskodawczyni żądała ustalenia wynagrodzenia za dozór w/w pojazdów na przestrzeni okresu od dnia [...] kwietnia 1999 r. do dnia [...] lutego 2009 r. Jak wynikało przy tym z materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach sprawy, pojazdy objęte wnioskiem były przechowywane w w/w okresie na parkingu prowadzonym przez wnioskodawczynię. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że - zgodnie z art. 130 a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), który to przepis obowiązywał już w dacie wniesienia przedmiotowego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje zaś starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz.1018 ), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto nowela zmieniająca zawiera również regulacje międzyczasowe i w art. 13 rozstrzyga o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Jak wyjaśnił przy tym to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach zapadłych w sprawach o sygnaturach akt I OW 96/11 i I OW 100/11, a który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, ustawodawca - rozstrzygając o kosztach - wskazał ogólnie na Skarb Państwa, ale bez wskazania określonego statio fisci. Z drugiej jednak strony, nie rozstrzygnięto o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach, w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130 a ust. l0 h - Prawa o ruchu drogowym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało uznać, że organem właściwym do rozpoznania sprawy wywołanej wnioskiem K. jest Starosta S. Przemawia za tym poglądem okoliczność, że wniosek dozorcy wpłynął do organu w dniu 24 stycznia 2013 r. a zatem już w dacie obowiązywania art. 10 a) ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu ustalonym w art. 1 ust. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym, jak wyżej to wspomniano, decyzje o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdów wydaje starosta. Trafnie przy tym zauważył uczestnik postępowania, że dla niniejszego rozstrzygnięcia nie miał znaczenia fakt, jakiego okresu przechowywania pojazdów wniosek dotyczył. Istotna bowiem była jedynie data jego wpłynięcia, gdyż dopiero z tą datą wiąże się zawisłość sprawy. Z tych względów, z mocy powołanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.