VII SA/Wa 2119/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013r. sprawy ze skargi A. R. - G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2119/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku A. R.-G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...] WINB) decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], nakazującą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) A. R.-G. rozbiórkę ogrodzenia, tj. cokołu betonowego o wysokości ok. 20 cm, 4 słupów (dwa w narożnikach działki i dwa jako słupki bramowe) z pustaków betonowych zalanych wewnątrz betonem oraz słupków pośrednich stalowych o przekroju zamkniętym kwadratowym 60 mm x 60 mm, zlokalizowanego na działce nr [...][...] w [...] od strony ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] w [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 749/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2009 r. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. A. R.-G. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r. Po rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r. W dniu 10 lipca 2013 r. A. R.-G., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając jako organ drugiej instancji, przypomniał treść art. 61a § 1 k.p.a., a następnie wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Nie ma przy tym zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, ponieważ wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego, a zatem negatywna ocena możliwości prowadzenia tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego na wstępnym etapie badania wniosku strony poprzedzającym właściwe rozpoznanie sprawy, może nastąpić z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczą np. sytuacji, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przesłanki przedmiotowe odnoszą się m.in. do przypadków, gdy organ działał w innej formie (np. umowy cywilnej) lub gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną oraz żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji weryfikowanej już pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. inną decyzją ostateczną. Wynika z tego, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie kwestii formalnych. Nie może ono natomiast dotyczyć zagadnienia, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. Powyższe może być wyjaśnione dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ naczelny przypomniał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., została zaskarżona przez A. R.-G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 749/09, oddalił skargę. Stosownie do przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt: I OPS 6/09 (LEX nr 530338), żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie — z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu — przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Jakkolwiek na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), art. 157 § 3 k.p.a. został uchylony, to jednakże jego rolę w obecnie obowiązującym stanie prawnym pełni art. 61a § 1 k.p.a., na podstawie którego organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Z sytuacją unormowaną w art. 61a § 1 k.p.a. in fine mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z uwagi na wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 749/09, zachodzi przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r. Jeśli przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zatem po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ dodał, że jakkolwiek z porównania zarzutów zawartych w skardze na ww. decyzję [...] WINB oraz we wniosku o stwierdzenie nieważności wynika, że zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności mają szerszy zakres, tym nie mniej brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2009 r. Wprawdzie wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 749/09, oddalający skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r., nie zawiera uzasadnienia, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego nie rozważył wszystkich okoliczności sprawy, które warunkowały możliwość oceny wydanej decyzji pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad naruszenia prawa. Stosownie bowiem do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność zaskarżonego aktu z prawem, a więc ma również obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu inne naruszenia prawa nie podniesione przez skarżących w skardze. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że pozostają one bez wpływu na zasadność przedmiotowego rozstrzygnięcia organu nadzorczego. A. R.-G. złożyła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ogranicza się do mechanicznego przywołania treści obowiązujących w prawie przepisów bez wszechstronnego odniesienia się ich do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, w szczególności do podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawie zarzutów. Organ pominął także argumenty i przywołane stanowisko sądów administracyjnych prezentowane przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy co do możliwości wszczęcia postępowania w sytuacji wydania prawomocnego orzeczenia oddalającego skargę na decyzję kwestionowaną w sprawie o stwierdzenie nieważności. Powołując się na poglądy orzecznictwa skarżąca wskazała, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddane ocenie Sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., czy też postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest stwierdzenie, czy oddalenie skargo nastąpiło w wyniku rozważenia przez Sąd okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem organ nie był w stanie stwierdzić powyższego, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie sporządził uzasadnienia wyroku, po wtóre, zakres zarzutów przedstawionych we wniosku był szerszy niż zakres skargi wniesionej do sądu w sprawie II SA/Kr 7499/09. Natomiast prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej tylko w takim zakresie, w jakim dana kwestia została rozstrzygnięta. - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61a § 1 i 7 11 i 77 § 1 k.p.a., którego to naruszenia skarżący upatruje w tym, że formułując argumenty, które miały wskazywać na odmowę wszczęcia postępowania w postanowieniu z dnia [...] lipca 2013 r., nie poprzestał na kwestiach proceduralnych, ale odniósł się do kwestii merytorycznych zaprezentowanych również we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co oznacza, że organ wykroczył poza ramy rozstrzygnięcia o charakterze czysto formalnym. Jednocześnie organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do zarzutów związanych z powyższymi uchybieniami. Skarżąca wskazała także na wady uzasadnienia, które uniemożliwiają stronie obronę jej praw, co narusza zasadę praworządności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które jest konsekwencją naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. i odniesienie się w formalnym rozstrzygnięciu również do kwestii merytorycznych. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem, iż z faktu, że w aktach znajduje się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz opinia urzędu gminy Tarnów w sprawie lokalizacji ogrodzenia, stwierdzająca jej częściową niezgodność z tym planem, można wnosić o uprawnieniu nakazania przez [...] WINB do rozbiórki całości ogrodzenia wnioskodawczyni. Skarżąca podniosła, że nie zostało w niniejszej sprawie ustalone, w jakiej części przedmiotowe ogrodzenie rzekomo narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu, którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB nakazującej rozbiórkę ogrodzenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jak trafnie podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zainicjowane żądaniem danego podmiotu składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli organu w trybie stwierdzenia nieważności. Kluczowe dla oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego było ustalenie, że decyzja [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 749/09 oddalił skargę A. R.-G. na tę decyzję. Okoliczność ta, jak prawidłowo uznał organ, przesądza o niedopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn przedmiotowych. Tego właśnie zagadnienia dotyczy powołana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (Lex nr 530338). Zgodnie z jej treścią żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W motywach tejże uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem była już pozytywnie zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega tylko takim ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd kontroli, z drugiej fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. Wprawdzie wskazana uchwała została podjęta przed zmianą ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i w okresie obowiązywania art. 157 § 3 k.p.a., na który to artykuł powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale, jednakże biorąc pod uwagę, że przepis ten – nowelą, która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. został uchylony, a ustawodawca wprowadził art. 61a odnoszący się do tej samej kwestii – to jest odmowy wszczęcia postępowania, to uchwała ta znajduje w pełni zastosowania do spraw rozpoznawanych po wejściu w życie tej zmiany. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że – jak słusznie zauważył organ administracji – sąd administracyjny oddalając skargę bada nie tylko zarzuty przedstawione przez stronę w skardze, ale niezależnie od tych zarzutów poddaje ocenie wszystkie inne okoliczności w sprawie dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego, jak również prawidłowości przyjętej przez organ procedury. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne powinno być stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem Sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z uwagi na związanie prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 16 października 2009 r. wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności tej decyzji nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Stanowisko zawarte w cytowanym wyroku jest bowiem wiążące, stosownie do art. 170 p.p.s.a., zaś wyrok, mocą którego prawomocnie oddalono przez sąd administracyjny skargę, zamyka drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, poddanej uprzednio takiej kontroli sądowej, chyba że wyjdą na jaw okoliczności wskazujące na nieważność decyzji, których Sąd kontrolując decyzję [...] WINB nie mógł dostrzec, np. pozostawanie w obrocie prawnym innej, wcześniejszej, ostatecznej decyzji dotyczącej tej samej kwestii (res iudicata). Jedynie na marginesie wskazać należy, że prawomocny wyrok oddalający skargę nie mógłby stanowić o niedopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności z przyczyn przedmiotowych także wówczas, gdyby oddalenie skargi związane było z nieprzyznaniem skarżącemu przymiotu strony (art. 50 p.p.s.a.) i w konsekwencji odstąpienie od jakiejkolwiek merytorycznej oceny decyzji. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja z pewnością nie wystąpiła, skoro skarga została złożona przez podmiot, na który nałożono obowiązek rozbiórki. W konsekwencji Sąd uznał, że nie mogły odnieść spodziewanego skutku zawarte w skardze zarzuty. Nie ma racji skarżąca, że kontrolowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 k.p.a., w stopniu który uzasadniałby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Wprawdzie co do zasady nie można odmówić słuszności twierdzeniom, iż organ odwoławczy (lub działający na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ma obowiązek ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć, a nie poprzestać jedynie na ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jednakże w niniejszej sprawie, ograniczającej się do oceny, że wobec zaistnienia przesłanki negatywnej, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania, brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi, że nie rozpoznał sprawy ponownie. Należy także podkreślić, że organ rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zauważył, że zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności są nieco szersze niż te, które zostały zawarte w skardze na decyzję [...] WINB z dnia [...] marca 2009 r., co jednak nie uzasadnia konieczności wszczęcia postępowania nieważnościowego. Sąd pragnie dodatkowo podkreślić, że analiza zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności prowadzi do wniosku, że wszystkie one, nawet jeśli nie były podniesione w skardze do sądu wojewódzkiego, winny być z urzędu ocenione przez ten Sąd działający w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Inna ocena prowadziłaby do konstatacji o wadliwości wyroku Sądu, co, biorąc pod uwagę jego prawomocność i moc obowiązującą, stanowiłoby naruszenie zasady praworządności. Natomiast rację ma skarżąca, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2013 r. znalazły się stwierdzenia na temat zgodności przedmiotowej inwestycji ze znajdującą się w aktach uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe kwestie stanowiły jednak uzasadnienie oceny organu, którą w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż materiał dowodowy pozostający w dyspozycji Sądu w Krakowie pozwalał na rozważenie wszelkich okoliczności, które mogłyby uzasadniać uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji [...] WINB. Jako przedwczesny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a., albowiem organ, jak wskazano wyżej, nie oceniał czy zaistniały przesłanki wymienione w tym przepisie, a jedynie oceniał wniosek pod względem formalnym, stwierdzając zaistnienie przeszkody przedmiotowej do prowadzenia postępowania. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.