II SA/Łd 425/13

Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 104 i art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), w sprawie K. S., odmówił uchylenia dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcenia odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą planowaną na działce nr 290/1 przy ul.A [...] w Z. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 8 marca 2012r. i z dnia 17 kwietnia 2012r. K. S. wystąpił o wznowienie postępowania argumentując, iż jako strona postępowania bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, jednakże po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uchyliło akt I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy zaznaczył, iż organ I instancji jest zobowiązany wznowić postępowanie i następnie zbadać rzeczywisty charakter przymiotu strony jako przesłanki materialnoprawnej. Postanowieniem z dnia [...] organ wznowił postępowanie i po analizie całego materiału dowodowego stwierdził, iż wnioskodawcy bezspornie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...]. Organ wyjaśnił, przywołując brzmienie art. 28 k.p.a., iż wnioskodawca w żadne sposób nie wykazał, by miał interes prawny w rozumieniu tej normy prawnej, wskazał jedynie na swój interes faktyczny, który miałby polegać na zmniejszonym zainteresowaniu potencjalnych nabywców oferowanych przez stronę lokali. Organ dodał, iż wnioskodawca powołuje się na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r., poz. 1235 – w dalszej części przywoływana jako: ustawa), z której miałby wynikać jego status strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Zaznaczył, iż przepisy tej ustawy z dnia 3 października 2008r. nie pozostają w opozycji z art. 28 k.p.a. i nie rozszerzają kręgu stron postępowania a jedynie zapewniają udział w procesie na warunkach określonych ustawą, w tym prawo żądania informacji oraz prawo przedstawienia swojego stanowiska. Organ zaznaczył, iż ustawa ta nie zawiera wskazówek pozwalających na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozostaje zatem rozważenie istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w kontekście art. 28 k.p.a.. Z dotychczasowego orzecznictwa sądowego wynika zaś, iż nawet w razie wszczęcia postępowania na żądanie strony, organ jest obowiązany ustalić, czy w postępowaniu tym powinny uczestniczyć inne osoby będące stronami postępowania i zawiadomić je o wszczęciu postępowania na żądanie strony Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki winien być bezpośredni, konkretny, realny. Organ ostatecznie stwierdził, iż K. S. w żaden sposób nie wykazał by służył mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaną decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. W dalszej części, mając na uwadze przepisy wskazane we wniosku o wznowienie, organ stwierdził, iż podstawy dla interesu prawnego strony nie można odnaleźć tak w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r., ale i w powoływanych przez wnioskodawcę przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w szczególności art. 3 pkt 20 ustawy, gdzie zdefiniowane jest pojęcie "obszar oddziaływania". W toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach została przeprowadzona ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, został sporządzony raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji. W raporcie został określony zasięg oddziaływania planowanej inwestycji, z którego wynika, iż nieruchomość K. S. znajduje się poza zasięgiem oddziaływania sporej inwestycji. Tym samym, zdaniem organu, twierdzenia wnioskodawcy, że planowana inwestycja może oddziaływać na jego nieruchomość nie ma żadnego oparcia w zgromadzonym materiale, brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania odległości między terenem inwestycji a nieruchomością wnioskodawcy, nie jest on właścicielem nieruchomości bezpośrednio przylegającej do posesji inwestora a planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na jego nieruchomość. Organ dodał, iż jak wynika z przedmiotowego raportu, zasięg izolinii stężenia zanieczyszczeń poszczególnych substancji w rejonie projektowanego zakładu, jak też izolinii emisyjnych hałasu uzasadniały twierdzenie, iż zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenów będących własnością inwestora. Nieruchomość wnioskodawcy bezsprzecznie znajduje się poza zasięgiem oddziaływania tej inwestycji. W terminie prawem przewidzianym K. S. wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie powyższej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie: - art. 149 w związku z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wiążących wytycznych organu odwoławczego nakazujących zbadanie odległości nieruchomości odwołującego od nieruchomości inwestycyjnej, brak analizy dokumentów stanowiących podstawę realizowania inwestycji; - art. 156 § 2 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności celem wyjaśnienia kwestii, na które zwracało uwagę Kolegium; - art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zignorowanie zasad ochrony środowiska jako determinantu planowania przestrzennego, a zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; - art. 71 w związku z art. 59, art. 62 i art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez wydanie decyzji środowiskowej w oparciu o błędnie sporządzoną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bez przeprowadzenia niezbędnych badań makroskopowych gruntu oraz dopuszczającej rażące przekroczenie norm wielkości o rodzajów emitowanych substancji do powietrza; - art. 28 w związku z art. 29 k.p.a. i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieznanie odwołującego jako strony postępowania mimo, że postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, gdyż zasięg oddziaływania inwestycji obejmuje nieruchomość stanowiącą własność odwołującego, a konsekwentnie pozbawienie możliwości obrony swoich praw wynikających z naruszenia warunków realizacji budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego określonych w prawomocnej decyzji; - art. 73 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska poprzez wydanie decyzji środowiskowej podczas gdy obowiązujące prawo zabrania budowy w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; - art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie wymagań ochrony środowiska; - pkt XI pakt 2 pppkt E, pkt IX pakt 1.3 pppkt 6, pkt IV pakt 3, pkt XI ppkt 1, pkt X uchwały Rady Miasta Z. Nr [...] Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., gdzie znajdują się m.in. zapisy wykluczające realizację inwestycji zagrażających środowisku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, iż w sprawie uprawnienia odwołującego Kolegium zajmowało już dwukrotnie stanowisko. Postanowieniem z dnia [...] Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy stojąc na stanowisku, iż wnioskodawca nie może skutecznie kwestionować decyzji I instancji z uwagi na brak przymiotu strony. Nadto postanowieniem z dnia [...] Kolegium odnosiło się do postanowienia z dnia [...] wskazując, iż postanowienie to w żaden sposób nie przesądza o tym, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] wnioskodawcy przysługuje przymiot strony. Kolegium stwierdziło, iż analiza obszernego materiału dowodowego czyni zasadnym stanowisko organu I instancji. Wskazane we wniosku o wznowienie postępowania przez K. S. okoliczności nie kreują bezpośrednio jego uprawnień w sferze prawa administracyjnego. Przede wszystkim z dokumentów sprawy, w szczególności z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż należąca do wnioskodawcy nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nadto raport był przedmiotem oceny nie tylko organu orzekającego w sprawie tj. Prezydenta Miasta Z., ale i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w Z.. Podsumowując, analiza dokumentów sprawy została przeprowadzona przez organ I instancji starannie i jednoznacznie wskazuje, że zakres oddziaływania inwestycji ograniczy się do nieruchomości, których właściciele, użytkownicy wieczyści zostali uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Podtrzymał zarzuty odwołania, dodatkowo zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 79 ust. 1 w związku z art. 33-38 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez niezapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, art. 156 § 2 w związku z art. 136, art. 7 k.p.a., art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie uchylenia dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcenia odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą planowaną na działce nr 290/1 przy ul. A [...] w Z.. Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem wydanym w ramach nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, na skutek wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego przywołaną decyzją z dnia [...], wobec zaistnienia – w ocenie strony – przesłanek opisanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Niemniej jednak, po wnikliwej analizie obszernych materiałów administracyjnych, w ocenie Sądu stanowisko wywiedzione przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Rozważania co do istoty sprawy trzeba jednak poprzedzić uwagą, iż Sądowi z urzędu wiadome jest, że skarżący wniósł skargę także na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy, sprawa oznaczona została sygn.akt II SA/Łd 361/13. W przywołanej sprawie tutejszy Sąd podzielił zarzuty skarżącego i stwierdził, iż interesu prawnego skarżącego jako strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji – zakładu termicznego przekształcania odpadów wytwarzania energii – należy upatrywać w przepisie art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż skarżący jest właścicielem nieruchomości usytuowanej w pobliżu tej inwestycji. Niemniej jednak przywołana sprawa i postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji w sprawie II SA/Łd 361/13 jest zupełnie odrębnym i na płaszczyźnie ustalania kręgu stron postępowania samodzielnym i niezależnym postępowaniem. Co oznacza, iż Sąd badając niniejszą sprawę nie jest związany ustaleniami wywiedzionymi w poprzedniej sprawie ze skargi K. S.. Postępowanie w przedmiocie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje tej samej inwestycji jako dwa odrębne tryby nie muszą prowadzić do ustaleniu tożsamego dla obu postępowań kręgu stron postępowania. Oznacza to, iż ustalony w jednym z tych postępowań krąg stron nie może być na zasadzie prostego odwzorowania przeniesiony na potrzeby drugiego z opisanych postępowań. A skoro tak, to nie jest wykluczone, iż w każdym z tych postępowań krąg stron zostanie odmiennie ukształtowany z uwagi na odmienne w tym zakresie przepisy prawa materialnego kreujące możliwość zaliczenia danego podmiotu do tegoż kręgu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie sposób zarzucić organom administracji, iż dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ani tym bardziej naruszenia przepisów postępowania, które miałoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Organy przeprowadziły postępowanie stosownie do obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. Zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, dokonując jego wnikliwej i obiektywnej oceny, ostatecznie dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu zaskarżonego aktu sporządzonego stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.. Bezsprzecznie uwzględniły także szczególny charakter postępowania wszczynanego na wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Wynikiem kończącym tak przeprowadzonego postępowania jest stanowisko wywiedzione przez organ, które Sąd w pełni podziela. Zgadza się tym samym, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji. Z uwagi na istotę sprawy podkreślić należy, iż przymiot strony w sprawach z zakresu ustalania uwarunkowań środowiskowych dla danej inwestycji mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego jego oddziaływania. Przy czym pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Jednocześnie jednak, nawet w wypadku inwestycji o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwości w środowisku naturalnym nie sposób wykluczyć, że owo oddziaływanie nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której wznoszony jest obiekt, a wtedy trudno poszukiwać uzasadnienia lub przesłanek z art. 28 k.p.a. po stronie właściciela sąsiedniej nieruchomości (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013r., w sprawie o sygn.akt IV SA/Po 330/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013r., w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 962/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2012r., w sprawie o sygn.akt II SA/Kr 1932/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Jak prawidłowo ustalił organ, analizując m.in. sporządzony dla potrzeb postępowania raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji, nieruchomość skarżącego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania sporej inwestycji. Tym samym, zdaniem organu, twierdzenia wnioskodawcy, że planowana inwestycja może oddziaływać na jego nieruchomość nie ma żadnego oparcia w zgromadzonym materiale, brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania odległości między terenem inwestycji a nieruchomością wnioskodawcy, niewątpliwie skarżący nie jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio przylegającej do posesji inwestora a planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na jego nieruchomość. Skarżący wskazuje wprawdzie, iż odległość do narożnika działki inwestora i skarżącego wynosi 521 m, a odległość od narożnika budynków do narożnika działki wynosi 650 m, obiekt spalarni będzie umieszczony w innej części działki stąd odległość 800 m, cała działka ma 4 ha. Niemniej jednak jak wynika z raportu nieruchomość skarżącego znajduje się poza terenem oddziaływania spornej inwestycji, odzwierciedla to obraz izolinii stężenia zanieczyszczeń poszczególnych substancji w rejonie zakładu, jak też izolinii emisyjnych hałasu. Z rysunku przebiegu przedmiotowych izolinii wynika bezsprzecznie, iż zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenów będących własnością inwestora. Na marginesie wskazać trzeba, iż raport, który jest podstawowym dokumentem dla ustalenia zasięgu oddziaływania spornej inwestycji był przedmiotem wnikliwej analizy organów administracji, w tym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Inspektora Sanitarnego w Z., jak i obecnie Sądu. W świetle powyższego, argumentacja skarżącego zasadzająca się na jego uprawnieniach jako właściciela nieruchomości, oparta przede wszystkim na okoliczności utraty potencjalnych nabywców lokali mieszkalnych stanowiących inwestycję skarżącego na jego nieruchomości, pozostaje bez wpływu na ocenę sprawy. Skarżący mimo toczącego się po wznowieniu postępowania nie przedłożył żadnych dowodów czy dokumentów, które podważałyby przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Powoływanie się natomiast na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż uchwała ta nie stanowi prawa obowiązującego Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, iż planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącego, tym samym pozostaje bez wpływu na sytuację prawną strony skarżącej. A skoro tak w pełni zasadne, a wręcz wymagane art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., było wydanie decyzji o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia, decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]. Oceniając przebieg postępowania nadzwyczajnego z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. B.A.