III SA/Kr 412/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. spraw ze skarg K. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2013 r. nr [....] z dnia 1 lutego 2013 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargi oddala. Burmistrz w dniu [...] 2012 r. wydał decyzje znak: [...] oraz znak: [...], którymi odmówił przyznania K. K. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników J. K. ([...]) i E. B. ([...]). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 70b ust. 1, 6 i 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256 poz. 2572 ze zm.). W uzasadnieniach decyzji organ instancji wskazał na tożsame motywy podjętych rozstrzygnięć, wynikające z następujących okoliczności faktycznych, oraz przepisów prawa: wnioski o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników J. K. i E. B. złożone zostały przez K. K. w ustawowym terminie trzech miesięcy od dnia zdania przez tych pracowników egzaminów, o których mowa w przepisie art. 70b ust. 1 pkt. 2 Ustawy o systemie oświaty i wychowania. Organ ustalił, że K. K. posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego pracowników młodocianych w zawodzie sprzedawca, a J. K. i E. B. realizowały u wnioskodawcy naukę zawodu sprzedawca w okresie od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.. Następnie na mocy porozumienia stron, z dniem 31 sierpnia 2011 r. zostały rozwiązane ich umowy o pracę zawarte w dniu 20 sierpnia 2010 r. na czas nieokreślony. J. K. i E. B. naukę zawodu kontynuowały w Firmie Doradczo - Handlowej "A" S. K., a następnie w dniu 31 sierpnia 2012 r. zdały egzamin czeladniczy w zawodzie sprzedawca i uzyskały świadectwa czeladnicze. Ustalił także organ, że decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu 27 grudnia 1989 r. pod numerem [...] dotyczący działalności gospodarczej K. K. Organ I instancji uznał, że skoro uprawnienie pracodawcy do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika związane jest z łącznym spełnieniem przesłanek określonych w art. 70b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, oraz w przepisach regulujących warunki przyznawania pomocy ze środków publicznych w ramach pomocy de minimis –art. 70b ust. 11 tej ustawy, to K. K. nie spełnia warunków przyznania pomocy de minimis w związku z tym, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie może udzielić podmiotowi udzielającemu pomocy informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis.. W odwołaniach od powyższych decyzji Burmistrza, K. K. zarzuciła naruszenie przepisów art. 70b ust. 1, 5, 6, 11 ustawy o systemie oświaty poprzez nieprzyznanie dofinansowania pomimo, że spełniła warunki określone tymi przepisami, art. 70b ust. 11 ustawy poprzez zastosowanie prawa wstecz i naruszenie w ten sposób praw słusznie nabytych przez stronę, art. 37 ust. 8 w związku z ust. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, iż strona ma obowiązek przedstawienia "swojej sytuacji ekonomicznej" na podstawie tegoż przepisu, mimo wyraźnego wyłączenia jego stosowania w sytuacji, gdy obowiązek przekazania informacji koniecznych do uzyskania pomocy de minimis reguluje o ustawa o systemie oświaty; oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na założeniu, że strona nie jest w stanie przekazać informacji o swojej sytuacji ekonomicznej, a nadto brak wskazania w uzasadnieniu decyzji okresu, za który strona powinna zdaniem organu I Instancji przedstawić taką informację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia 1 lutego 2013 r. wydało decyzje znak: [...] oraz znak: [...], którymi utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Burmistrza. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. nr 59 poz. 404) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Kolegium dokonało identycznych, jak organ pierwszej instancji ustaleń co do stanów faktycznych rozpatrywanych spraw. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ uznał, ze skoro w dniu złożenia przez K. K. wniosków o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników odwołująca nie była już podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, to w konsekwencji wnioskowane dofinansowanie nie mogło zostać przyznane. Od 1 września 2012 r. dofinansowanie do kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, która może zostać przyznana jedynie podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Kolegium wskazało również, że ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., nr 205, poz. 1206), która weszła w życie 1 września 2012 r., nie zawiera żadnych przepisów przejściowych, które przewidywałyby stosowanie ustawy w brzmieniu dotychczas obowiązującym. Dlatego organy administracji publicznej zobowiązane były do zastosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na powyższe decyzje SKO, zarzucając im naruszenie: 1) art. 107 oraz art. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa unijnego, w szczególności zasady pierwszeństwa prawa unijnego poprzez uznanie za pomoc publiczną działań, które nie są skierowane do przedsiębiorcy w rozumieniu prawa unijnego, a więc nie spełniają wszystkich przesłanek traktatowych uznania za pomoc publiczną; 2) art. 32 Konstytucji poprzez nieuzasadnione różnicowanie sytuacji podmiotów, które ponoszą ciężar świadczenia obowiązkowego kształcenia młodocianych; 3) art. 70b ust. 1 i 6 ustawy o systemie oświaty poprzez jego niezastosowanie pomimo wyraźnego wyrzeczenia w treści uzasadnienia decyzji, że strona spełnia warunki do dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika określone tym przepisem; 4) art. 70b ust. 5 ustawy o systemie oświaty poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ I Instancji ustalił, że młodociany pracownik strony po rozwiązaniu umowy o pracę kontynuował przygotowanie zawodowe u innego pracodawcy; 5) art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie dnia 1 września 2012 r. w sytuacji, gdy strona spełniła wszystkie przesłanki do nabycia prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika przed nowelizacją przepisów, tj. poprzez zastosowanie prawa wstecz i naruszenie w ten sposób praw słusznie nabytych przez stronę; 6) art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw poprzez błędną jego wykładnie polegającą na pominięciu jej aspektu celowościowego, a także uznaniu, iż przepis może mieć zastosowanie do podmiotów nie będących przedsiębiorcami wbrew treści norm wyższego rzędu, zwłaszcza art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu UE; 7) art. 37 ust. 8 w związku z ust. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że strona ma obowiązek przedstawienia "swojej sytuacji ekonomicznej" na podstawie tegoż przepisu, mimo wyraźnego wyłączenia jego stosowania w sytuacji, gdy obowiązek przekazania informacji koniecznych do uzyskania pomocy de minimis reguluje ustawa o systemie oświaty; 8) art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na założeniu, że strona nie jest w stanie przekazać informacji o "swojej sytuacji ekonomicznej", a nadto brak wskazania w uzasadnieniu decyzji okresu, za który strona powinna zdaniem organu I Instancji przedstawić taką informację. W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stan faktyczny spraw zakończonych zaskarżonymi decyzjami nie jest sporny. W dniu 20 sierpnia 2010 r. skarżąca zawarła z J. K. i z E. B. umowy o pracę na czas nieokreślony, w celu przygotowania zawodowego w zawodzie "sprzedawca". W dniu 30 sierpnia 2011 r. na mocy porozumienia stron umowy te zostały rozwiązane z dniem 31 sierpnia 2011 r. J. K. i E. B. kontynuowały naukę zawodu u innego pracodawcy. W dniu 31 sierpnia 2012 r. J. K. i E. B. zdały egzamin czeladniczy w zawodzie sprzedawca i uzyskały świadectwa czeladnicze (karty 5, 6, 8 akt adm.). Decyzją z dnia [...] 2011 r. [...] Burmistrz wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej wpis działalności gospodarczej zgłoszonej przez K. K. (k. 19, 20 akt adm.). W dniu 20 października 2012 r. skarżąca złożyła wnioski o dofinansowanie kosztów kształcenia J. K. i E. B. Skarżąca posiada kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonych decyzji wynika z przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej ustawa. Zgodnie z przepisem art. 70b ust. 1 ustawy, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami. Zgodnie z ust. 7 art. 70b ustawy, dofinansowanie przyznawane jest na wniosek pracodawcy złożony w terminie trzech miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2. Zgodnie z ust. 5 art. 70b, jeżeli umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn niezależnych od pracodawcy a młodociany pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego u innego pracodawcy – przysługującą kwotę dofinansowania dzieli się między wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy prowadzonej przednich nauki zawodu. Dofinansowanie nie przysługuje temu pracodawcy, z którym umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z winy pracodawcy. Ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2011.205.1206) wprowadzono zmianę polegającą na dodaniu do art. 70 b ustawy ustępu 11, zgodnie z którym dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE L 379 z 28.12.2006, str.5). Zmiana ta weszła w życie stosownie do art. 22 ustawy zmieniającej, z dniem wejścia jej w życie, tj. tj. 1 września 2012 r. Kwestią sporną w sprawie jest możliwość uzyskania przez skarżącą dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracownic w sytuacji, kiedy decyzja rozstrzygająca sprawę zapadła w przedstawionym wyżej stanie faktycznym i prawnym, tj w sytuacji, w której w dniu 1 września 2011 r. wydana została decyzja o wykreśleniu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą a z dniem 1 września 2012 r. wprowadzono do art. 70 b ustawy ust. 11. Stan prawny sprawy uzasadnia twierdzenie, że warunkami przyznania dofinansowania na rzecz pracodawcy, które muszą być spełnione łącznie są : zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, posiadanie przez pracodawcę kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego, oraz ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Nadto od dnia 1 września 2012 r. dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi na mocy art. 70b ust. 11 pomoc de minimis. Należy więc odpowiedzieć na pytanie, czy zmiana powyższa statuuje nową, dodatkową przesłankę, od istnienia której uzależnione jest przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika. Na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. Zdaniem Sądu, dofinansowanie kosztów kształcenia, o którym mowa w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 września 2012 r. może być przyznane tylko podmiotowi gospodarczemu a to zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Skoro więc dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników stanowi pomoc de minimis, to decyzja o przyznaniu takiego dofinansowania może zostać wydana tylko na rzecz podmiotu gospodarczego, czyli podmiotu wykonującego działalność gospodarczą. Wynika to nie tylko z regulacji zawartej w art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, ale i z istoty pojęcia pomocy publicznej, jaką stanowi pomoc de minimis. Definicji pomocy publicznej nie zawierają ani przepisy TWE ani żadne postanowienia prawa wspólnotowego. Jednakże, zgodnie z wypracowanym w orzecznictwie i doktrynie uniwersalnym określeniem tego terminu z art. 87 ust. 1 TWE będzie ono obejmować wszelkie świadczenie na rzecz przedsiębiorstwa pochodzące od państwa lub ze źródeł państwowych (zwiększające przy tym wydatki lub zmniejszające przychody państwa), które przynosi temu przedsiębiorstwu korzyść, jakiej nie mogłoby uzyskać w ramach normalnej działalności gospodarczej (tak S. Szuster, Komentarz LEX/el 2005 do art. 1 ustawy z dnia 30.04.2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wraz z podanym tam orzecznictwem i literaturą). Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu (op. cit.), na charakterystykę pojęcia "pomoc publiczna" składa się między innymi cecha dotycząca charakteru beneficjentów wsparcia. Zgodnie z art. 87 ust. 1 TWE beneficjentem wsparcia ze środków publicznych muszą być określone przedsiębiorstwa lub gałęzie produkcji, co jednoznacznie wskazuje, iż pomoc ta kierowana jest do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Na gruncie regulacji polskich, obowiązuje natomiast opisowa definicja zawarta w art. 2 pkt. 16 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. 2007.59.404 t.j.), zgodnie z którą przez beneficjenta pomocy należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. Zauważyć należy, że prowadzenie działalności gospodarczej jest niezbędnym wymogiem i zasadniczą przesłanką uznania danego podmiotu za beneficjenta pomocy w rozumieniu przepisów ustawy o .p.s.p.p. a także uznania za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2013.672 t.j.) – art. 4 tej ustawy. Także przepis art. 43 1 k.c. za cechę decydującą o posiadaniu statusu przedsiębiorcy uznaje wykonywanie działalności gospodarczej. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Autora cyt. wyżej komentarza, że jednoznaczne wskazanie adresatów wsparcia w ramach pomocy publicznej oznacza, iż za pomoc publiczną nie może zostać uznane przysporzenie majątkowe przeznaczone dla osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych, które nie prowadzą działalności gospodarczej. W realiach niniejszej sprawy zmiana ustawy o systemie o światy polegająca na wprowadzeniu do przepisu art. 70 b ust. 11, a co za tym idzie poddaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników rygorom wynikającym z warunków określonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis miała miejsce w dniu 1 września 2012 r. tj. w chwili, kiedy skarżąca nie prowadziła już działalności gospodarczej, co miało miejsce tylko do dnia 31 sierpnia 2011 r. Nie może więc odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisu art. 70b ust. 11 ustawy polegający na twierdzeniu, że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do nabycia prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Jedną z koniecznych przesłanek przyznania takiego dofinansowania jest ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu i zdanie egzaminu. Niewątpliwie w dniu rozwiązania umów o pracę z młodocianymi pracownicami tj. 31 sierpnia 2011 r. skarżąca nie nabyła jeszcze prawa do dofinansowania kosztów kształcenia, ponieważ nauka zawodu kontynuowana była przez młodociane pracownice u innego pracodawcy a pracownice, z którymi łączyły skarżącą umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zdały egzamin w dniu 31 sierpnia 2012 r. a więc w dniu, w którym skarżąca nie prowadziła już działalności gospodarczej. W chwili składania wniosków o dofinansowanie i w dacie rozstrzygania przez organy także takiej działalności nie prowadziła. Jak wynika z art. 70b ust. 7 ustawy, dofinansowanie przyznawane jest tylko na wniosek pracodawcy, złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2 i równocześnie – jak wynika z ust. 11 - dofinansowanie może być przyznane tylko podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą. W świetle tej regulacji, pierwszym dniem, w którym skarżąca mogła złożyć wniosek o dofinansowane był dzień 1 września 2012 r.., od którego to dnia jednocześnie obowiązuje przepis art. 70b ustawy w nowym brzmieniu. Organy prawidłowo więc oceniły, że skarżąca nie spełnia przesłanek przyznania dofinansowania. Zaskarżone rozstrzygnięcia wydane zostały na podstawie obowiązujących w dacie ich wydania przepisów prawa a więc z uwzględnieniem zasady legalności wynikającej z art. 6 kpa i prawidłowo rozstrzygają wnioski skarżącej o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Nie można zatem - wbrew twierdzeniom skargi – postawić organowi zarzutu złamania zasady lex retro non agit, ani naruszenia przepisów art. 70b ust. 1, 5, 6 i 11 ustawy o systemie oświaty. Podkreślenia wymaga także, czego nie dostrzega skarżąca, że zgodnie z art. 70b ust. 8 ustawy, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest finansowane ze środków Funduszu Pracy, który jak wynika z przepisu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2013.674 j.t.) jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 27. sierpnia 2009 r. o Finansach publicznych (Dz.U. 2013.885 j.t.).. W związku z tym, dysponowanie jego środkami podlega rygorom określonym w tej ustawie. Przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia stanowi dysponowanie środkami publicznymi i dlatego musi ściśle uwzględniać treść przepisów prawa regulujących warunki tego dysponowania, dlatego przesłanki przyznania tego dofinansowania nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W niniejszej sprawie oznacza to obowiązek uwzględnienia treści obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisu art. 70b ustawy o systemie oświaty. Nie można też wbrew twierdzeniom skargi zarzucić organowi naruszenia przepisu art. 37 ust. 8 w zw. z art. 1 pkt. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, który to przepis – pomimo, iż wskazany przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji jako uniemożliwiający udzielenie wnioskowanej przez skarżącą pomocy – nie stanowi podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Jako przepis regulujący obowiązki informacyjne podmiotów ubiegających się pomoc de minimis nie ustanawia przesłanek przyznania dofinansowania do kosztów kształcenia młodocianego pracownika, dlatego argumentacja organu pierwszej instancji dotycząca niemożności złożenia przez skarżącą prawidłowo wypełnionego formularza jako przeszkody uzyskania dofinansowania jest oczywiście błędna. Argumentu tego nie używa jednak organ odwoławczy, zatem ten argument organu pierwszej instancji nie może zostać uznany za mający wpływ na treść zaskarżonej decyzji. O przyznaniu dofinansowania decyduje bowiem łączne spełnienie przesłanek ustawowych - tj. warunków wynikających z art. 70 b ustawy, a nie treść rubryk formularza stanowiącego załącznik do wniosku o przyznanie dofinansowania. Tego błędnego argumentu nie używa już jednak organ odwoławczy, zatem okoliczność powyższa nie może zostać uznana za mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Natomiast naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę dofinansowania kosztów kształcenia upatruje skarżąca w różnicowaniu sytuacji podmiotów świadczących kształcenie ponadgimnazjalne – tj. wypłacanie wynagrodzenia za świadczone usługi ponadgimnazjalnym szkołom publicznym pomimo, że nie są one traktowane jako odbiorcy pomocy de minimis. Argumentację taką zdaniem Sądu należy uznać za chybioną z tej podstawowej przyczyny, że w powołanym przez skarżąca przepisie art. 16 ust. 5a ustawy o systemie oświaty ustawodawca wyraźnie rozróżnił dwa rodzaje spełnianie obowiązku nauki po ukończeniu gimnazjum – a) na uczęszczanie do publicznej lub niepublicznej szkoły ponadgimnazjalnej, oraz b) przez realizowanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, przygotowania zawodowego u pracodawcy. Z uregulowania takiego wynika przede wszystkim, że całkowicie odmienne podmioty uczestniczą w realizowaniu przez małoletnich obowiązku nauki po ukończeniu gimnazjum – niepubliczne lub publiczne szkoły, oraz pracodawcy, którzy podlegają w takim przypadku odrębnym przepisom. Mamy więc do czynienia z podmiotami będącymi w całkowicie odmiennej sytuacji faktycznej. Ponadto pomoc w formie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników przewidziana przez ustawę o systemie oświaty nie jest wynagrodzeniem za świadczenie usług nie jest jak twierdzi skarżąca. Zdaniem Sądu odmowa przyznania skarżącej dofinansowania nie stoi w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. O naruszeniu tej zasady można mówić, gdy w tożsamej sytuacji różnicuje się prawa jednostki, natomiast nie może ona być rozumiana jako wartość bezwzględna Jej granice wyznaczają też inne zasady konstytucyjne oraz przepisy szczególne (tak NSA w wyroku z dnia 14 marca 2006 r. I OSK 67/06, LEX nr 198281). Niewątpliwie skarżąca wnioskując o przyznanie dofinansowania pozostaje w innej sytuacji faktycznej niż podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 5a pkt. 1) tj. ponadgimnazjalna szkoła publiczna lub niepubliczna. Z wyżej wskazanych przyczyn skargi K. K. nie mogły zostać uwzględnione. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.