I OSK 2458/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Monika Nowicka (spr.) del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 415/13 w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II SAB/Wa 415/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r., A. S. zwrócił się do Prezydenta RP z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie numeru bezpośredniego telefonu służbowego (stacjonarnego i komórkowego) Prezydenta RP. W odpowiedzi na powyższe, Kancelaria RP, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., poinformowała wnioskodawcę, że żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, gdyż posiada jedynie walor czysto techniczny, odnoszący się do narzędzi, jakimi posługuje się dany organ przy realizacji swoich zadań. Jednocześnie wyjaśniono, że Kancelaria Prezydenta RP, będąca organem pomocniczym Prezydenta, umożliwia osobom zainteresowanym działalnością Prezydenta RP kontakt we wszystkich sprawach, które mieszczą się w zakresie działania głowy państwa. Numery telefoniczne do wszystkich biur znajdują się zaś w BIP- ie Kancelarii pod adresem www.prezydent.pl. W dniu 19 lipca 2013 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta RP w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku twierdząc, że dotyczył on udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym wnosił o zobowiązanie Prezydenta RP do podania (opublikowania) numerów telefonów służbowych (stacjonarnego i komórkowego), pod którymi jest on osiągalny. W uzasadnieniu skargi skarżący m. in. powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Sz 28/12), w którym Sąd ten uznał, iż informacja o numerze telefonu służbowego Prezydenta Miasta S. jest informacją publiczną. Odpowiadając na skargę, Kancelaria Prezydenta RP wnosiła o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, że żądana informacja nie stanowiła informacji o: realizacji prerogatyw i obowiązków Głowy Państwa, trybie działania, skonkretyzowanych planach czy projektowanych inicjatywach, ani o środkach wydatkowanych z budżetu państwa, a zatem nie wiązała się z działalnością Prezydenta RP - jako organu władzy państwowej, przez co nie mieściła się w pojęciu "sprawy publicznej", a tym samym nie stanowiła informacji publicznej. Organ podnosił równocześnie, że z uwagi na charakter urzędu, nie istnieje faktyczna możliwość, aby Prezydent RP odbywał rozmowy telefoniczne z każdym zainteresowanym tym obywatelem. Organem, którego zadaniem jest umożliwienie osobom zainteresowanym działalnością Prezydenta RP kontaktu we wszystkich sprawach, mieszczących się w zakresie działania Głowy Państwa jest zaś Kancelaria Prezydenta RP, będąca - zgodnie z art. 143 Konstytucji RP - organem pomocniczym Prezydenta RP. Twierdzono także, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podstawy do żądania przez zainteresowaną osobę bezpośredniej rozmowy z osobą pełniącą daną funkcję publiczną. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona. Sąd, powołując się na treść art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawierającego definicję tego rodzaju informacji stwierdził, że orzecznictwo sądów administracyjnych uszczegółowiło ową definicję, uznając, że stanowi ją każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Następnie Sąd wskazał na treść art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust.1 powołanej ustawy, regulujących zasady oraz procedurę udostępniania informacji publicznej a także odmowy jej udostępniania i podkreślił, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będzie zachodziła wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że bezspornie Prezydent RP jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępniania informacji publicznej - w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - albowiem, jak wynika to z treści art. 10 ust. 2 Konstytucji RP, sprawuje on władzę wykonawczą. Stosownie zaś do art. 143 Konstytucji RP, organem pomocniczym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jest Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej. Prezydent nadaje jej statut oraz powołuje i odwołuje Szefa Kancelarii. W związku z tym, jak wywodził Sąd, Kancelaria Prezydenta RP została powołana do techniczno-organizacyjnego zabezpieczenia wykonywania kompetencji i zadań powierzonych Prezydentowi. Powyższe oznaczało więc, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do Prezydenta RP, powinien zostać rozpatrzony i załatwiony przez Kancelarię Prezydenta, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu rację miała Kancelaria Prezydenta RP wskazując, że numery telefonów służbowych Prezydenta nie mają charakteru informacji publicznej. Numery te, są bowiem jedynie narzędziem w wykonywaniu obowiązków nałożonych na Głowę Państwa. Służą one do komunikowania się z innymi organami w Polsce i za granicą w każdym - wybranym lub wymuszonym okolicznościami - czasie. Podanie do publicznej wiadomości takiego numeru telefonu mogłoby zatem doprowadzić do szeregu negatywnych skutków, łącznie z zablokowaniem telefonu. Ponadto, jak podkreślił Sąd, żądanie skarżącego nie sprowadzało się - w istocie rzeczy - do uzyskania dostępu do numeru telefonu - jako zbioru cyfr, ale do dostępu do kontaktu z określoną osobą – Prezydentem RP. Tymczasem, jak słusznie podnoszono w odpowiedzi na skargę, dostęp ten, z uwagi na charakter urzędu, a przede wszystkim rozliczne obowiązki państwowe i dyplomatyczne, nie był faktycznie możliwy ani czasowo, ani logistycznie. Prezydent RP kontaktuje się bowiem z obywatelami jedynie poprzez: orędzia, spotkania, rozliczne wypowiedzi medialne oraz wywiady i nie można wymagać, aby odbywał on rozmowy telefoniczne z każdym zainteresowanym obywatelem oddzielnie. Natomiast – jak wyjaśnił Sąd - zadania związane z udostępnianiem obywatelom kontaktu we wszystkich sprawach, mieszczących się w zakresie działania Głowy Państwa, sprawuje Kancelaria Prezydenta RP, będąca - zgodnie z art. 143 Konstytucji RP - organem pomocniczym Prezydenta RP. Kancelaria zatem udostępnia także informacje publiczne, związane z działalnością Prezydenta RP oraz funkcjonowaniem Kancelarii - w sposób wskazany w art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. w BIP-ie oraz na wniosek zainteresowanej osoby. W tym celu prowadzona jest również strona internetowa www.prezydent.pl. i osoby, zainteresowane kontaktem telefonicznym z Kancelarią Prezydenta RP, mają możliwości skontaktowania się z właściwym tematycznie biurem merytorycznym Kancelarii. Odnosząc się natomiast do przytoczonego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Sz 28/12), Sąd stwierdził, że został on wydany w innych okolicznościach faktycznych i prawnych, a zatem nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ostatecznie zatem Sąd przyjął, że organ nie pozostawał w tym przypadku w bezczynności bowiem skoro żądane przez stronę numery telefoniczne nie stanowiły informacji publicznej, to organ nie był bezczynny. Miał jedynie obowiązek poinformować o powyższym wnioskodawcę zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych w omawianej ustawie terminów, co też uczynił. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, A. S. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie prawa materialnego w postaci: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ppkt b) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 poz.782, zwanej dalej: "u.d.d.i.p". - poprzez błędną wykładnię przyjmującą, że numer telefonu komórkowego i stacjonarnego Prezydenta RP nie jest informacją publiczną – w rozumieniu w/w ustawy, a w konsekwencji naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 13 ust. 1 u. d.d.i.p. - przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie numeru telefonu służbowego Prezydenta RP, w sytuacji gdy odpowiedź na wniosek była sporządzona przez Kancelarię Prezydenta RP, a nie sam organ, którego informacja dotyczyła. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, względnie - wydanie wyroku co do meritum i nakazanie Prezydentowi RP rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z przyznaniem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, a które to koszty nie zostały pokryte ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w szczególności podnoszono, że Sąd I instancji przyjął w całej rozciągłości stanowisko organu, co do braku możliwości zakwalifikowania żądanej informacji, jako informacji publicznej, co - w ocenie skarżącego – było niezgodne z definicją informacji publicznej, określoną w art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.d.i.p. Ponadto akcentowano, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd skupił się w większym stopniu na domniemanym użytku, jaki miałby uczynić skarżący z otrzymania żądanej informacji i związanych z tym możliwych trudnościach w praktycznym funkcjonowaniu organu, niż na pogłębionej analizie prawnej charakteru żądanej informacji. Na potrzebę zaś przyjęcia właśnie takiego kierunku wykładni wskazywał - w ocenie skarżącego - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 98/2011), w którym wskazano, iż ponieważ sformułowania zawarte w art. 1 i 6 u.d.d.i.p. nie są zbyt jasne, to należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zatem ustawy, określające tryb dostępu do informacji, powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Podkreślano też, że za informację publiczną uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej ( a takim bez wątpienia organem jest Prezydent RP). Autor skargi kasacyjnej twierdził również, iż Sąd I instancji zupełnie pominął treść art. 6 ust. 1 pkt 2 ppkt b) i c) u.d.d.i.p., które expressis verbis odnoszą się właśnie do wewnętrznej organizacji i przedmiotu działalności organu władzy publicznej ( w tym Prezydenta RP), a których oczywistym elementem są dane teleadresowe organu, wśród których istotne znaczenie ma numer telefonu, umożliwiający obywatelowi bezpośredni kontakt z organem. Poza tym, akcentowano, że skarżący oznaczał jako organ, na którego działania się skarżył, samego Prezydenta RP, a nie jego jednostki pomocnicze, a więc legitymacja procesowa bierna przysługiwała w tym przypadku tylko Prezydentowi RP, tymczasem korespondencję w sprawie prowadziła Kancelaria Prezydenta RP. W obszernej odpowiedzi na skargę kasacyjną Kancelaria Prezydenta RP wnosiła o jej oddalenie, zwracając szczególną uwagę na fakt, że udzielenie informacji dotyczącej numerów telefonicznych Prezydenta RP nie mieściło się w pojęciu informacji publicznej a zatem nie podlegało udostępnieniu - w trybie u.d.d.i.p. Zdaniem organu, brak było bowiem podstaw prawnych do uznania za informację publiczną informacji mających walor czysto techniczny, odnoszących się do narzędzi, jakimi posługuje się dany organ przy realizacji swoich zadań. Poza tym podnoszono, że fakt istnienia podstaw prawnych do działania w niniejszej sprawie Kancelarii Prezydenta RP, czy też pełnomocnika ustanowionego przez Szefa Kancelarii Prezydenta RP, został potwierdzony przez Sąd w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014 r. (sygn. akt II SO/Wa 94/13) i z dnia 29 maja 2014 r. (sygn. akt I OZ 395/14). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Podstawy te obejmowały wyłącznie zarzuty obrazy prawa materialnego w postaci: błędnej wykładni art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 pkt b) i c) u.d.d.i.p. - poprzez przyjęcie, że numery telefonów komórkowego i stacjonarnego Prezydenta RP nie stanowią informacji publicznej – w rozumieniu w/w ustawy oraz art. 4 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.d.i.p.) - przez błędne uznanie, iż w sprawie wywołanej wnioskiem A. S. o podanie numerów telefonów służbowych Prezydenta RP – w trybie informacji publicznej, nie doszło do bezczynności organu, w sytuacji, gdy odpowiedź na wniosek została sporządzona przez Kancelarię Prezydenta RP, a nie samego Prezydenta. W związku z powyższym przede wszystkim wyjaśnić wypada, że Kancelaria Prezydenta RP nie jest zwykłą komórką pomocniczą organu władzy publicznej, to jest mającą jedynie charakter techniczno-organizacyjny a jest organem konstytucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 143 Konstytucji RP, Kancelaria Prezydenta RP jest organem pomocniczym Prezydenta RP, działającym na podstawie statutu nadanego mu przez Prezydenta. Prezydent powołuje i odwołuje również Szefa Kancelarii. Obowiązujący, w dacie złożenia wniosku przez skarżącego, statut Kancelarii Prezydenta RP został jej nadany zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 28 marca 2006 r. (M. P. Nr 49, poz. 526). Statut ten przewidywał w § 1 ust. 1 i 3, że Kancelaria jest organem pomocniczym Prezydenta RP i działa zgodnie z jego decyzjami oraz poleceniami. Po myśli zaś § 1 ust. 4 tegoż statutu, Kancelaria miała obowiązek zapewnić obsługę merytoryczną, organizacyjną, prawną i techniczną Prezydenta, Szefa Kancelarii Prezydenta, sekretarzy i podsekretarzy stanu. Przepisy § 2 ust. 1 i 3 omawianego statutu, stanowiły, że na czele Kancelarii Prezydenta stoi Szef Kancelarii i jest on upoważniony do wydawania zarządzeń, decyzji i poleceń. W tym miejscu nadmienić też wypada, iż wprawdzie od dnia 7 sierpnia 2015 r. obowiązuje nowy statut Kancelarii Prezydenta RP, nadany jej zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 7 sierpnia 2015 r. (M.P. poz. 762), ale – w omawianej materii – zawiera on analogiczne rozwiązania, jakie znajdowały się w poprzednim statucie. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który został skierowany do Prezydenta RP, to Kancelaria Prezydenta, a dokładnie Szef Kancelarii, jest organem właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku (vide: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11 i postanowienia NSA z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 94/13 i z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I OZ 395/14). Skoro zatem Kancelaria Prezydenta RP, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, informując, że żądane przez A. S. informacje nie miały charakteru informacji publicznej, to nie można było twierdzić, że w tym przypadku organ pozostawał w bezczynności. Skład orzekający podziela przy tym pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, iż numer telefonu służbowego Prezydenta RP nie stanowi informacji publicznej – w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.d.i.p.) nie był w tym przypadku usprawiedliwiony. Odnosząc się zaś do kwestii, która w tej sprawie miała znaczenie kluczowe, to jest, udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy numer telefonu służbowego Prezydenta RP stanowi informację publiczną, wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 u.d.d.i.p. (w wersji obowiązujące w czasie działania organu), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Trafnie przy tym Sąd Wojewódzki zauważył, że ze względu na fakt, że definicja ta jest ogólnikowa, orzecznictwo sądowoadministracyjne uszczegółowiło tą definicję, zwracając uwagę, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią przy tym zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji będących informacjami publicznymi zawiera art. 6 ust. 1 omawianej ustawy. Wśród nich wymieniono m. in. informacje o organizacji i przedmiocie działalności oraz kompetencjach władzy publicznej a także innych podmiotach wykonujących zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 2 ppkt b i c) ). Nie ulega zatem wątpliwości, że informację publiczną będą stanowiły zagadnienia dotyczące: rodzajów komórek organizacyjnych danego podmiotu publicznego, podziału pomiędzy nimi obowiązków, czy zadań, które podmioty te realizują, wskazanie osób zajmujących stanowiska kierownicze w danej komórce i. t.p. zagadnienia. Do tego rodzaju zagadnień nie można więc zaliczyć numeru telefonu służbowego Prezydenta RP. Numer telefonu służbowego funkcjonariusza publicznego nie jest informacją publiczną - w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - a jest informacją o charakterze technicznym. Pojęcie numeru telefonicznego w ogólności nie zostało zdefiniowane w ustawodawstwie. Nie zawiera go w tym również ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (w dacie obowiązującej w dniu złożenia wniosku - Dz. U. Nr 171 poz. 1800). W art. 2 pkt 21-23 ustawa ta zdefiniowała jedynie (i nadal definiuje – Dz. U. z 2014 r. poz. 243) pojęcia określonych rodzajów numerów telefonicznych, to jest: numeru alarmowego, geograficznego i niegeograficznego. Powyższy stan rzeczy jest bowiem spowodowany tym, że numer telefonu jest pojęciem czysto technicznym. Posługując się wyjaśnieniem tego rodzaju pojęcia, przyjętym np. w Wikipedii, wskazać trzeba, że oznacza ono ciąg cyfr identyfikujących abonenta telefonicznego, których wybranie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych (telefon, telefaks, modem) powoduje zestawienie połączenia przy wykorzystaniu publicznej sieci telefonicznej z żądanym abonentem, któremu ten numer został przypisany przez operatora telekomunikacyjnego. Znajomość numeru telefonu służbowego funkcjonariusza publicznego jest więc jedynie środkiem umożliwiającym uzyskanie z daną osobą kontaktu głosowego (za pośrednictwem telefonu). Informacja o numerze telefonu, sama w sobie zaś nie stanowi informacji o sprawach publicznych. Oczywiście, nawiązanie kontaktu telefonicznego z konkretną osobą publiczną może w dalszej kolejności prowadzić do uzyskania od niej nawet szeregu informacji publicznych, ale jest to już odrębne zagadnienie. Tak samo zresztą należy ocenić sytuację, w której dzięki znajomości numeru służbowego telefonu funkcjonariusza publicznego, każdy, kto ten numer posiada, jest w stanie dokonać pewnych ustaleń, pozwalających na uzyskanie różnych informacji (w tym publicznych) związanych z działalnością danego funkcjonariusza. Tym niemniej należy stwierdzić, że organ, do którego skierowano zapytanie w trybie informacji publicznej, nie ma obowiązku domyślania się, jaką informację publiczną (czy też informacje publiczne), wnioskujący jedynie o podanie mu numeru telefonu służbowego określonego funkcjonariusza publicznego, chciałby w rzeczywistości uzyskać. W tego rodzaju sytuacji nic nie stoi na przeszkodzie by zapytanie, kierowane w trybie informacji publicznej dotyczyło owej rzeczywistej informacji, którą wnioskodawca chciałby poznać. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący mógł wszelkich informacji, dotyczących działalności Prezydenta RP, dowiedzieć się albo z Biuletynu Informacji Publicznej, opublikowanego przez Kancelarię Prezydenta albo od jej pracowników, których numery telefoniczne Kancelaria Prezydenta powszechnie udostępniła. W ten sposób mógł zatem skorzystać z chronionego konstytucyjnie prawa obywatela do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP). Naczelny Sąd administracyjny nie podziela zatem stanowiska, zawartego w przywołanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Sz 28/12), w którym wyrażono pogląd, iż informacja o numerze telefonu Prezydenta Miasta S. jest informacją publiczną, podobnie jak jest to z innymi telefonami Urzędu Miejskiego podanymi w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu. Zdaniem składu orzekającego, numer telefonu służbowego jest bowiem jedynie informacją techniczną, umożliwiającą korzystanie przez funkcjonariusza publicznego z przydzielonego mu aparatu telefonicznego, a które to urządzenie stanowi tylko jego narzędzie pracy. Należy bowiem odróżnić informację, która może być przekazywana za pomocą telefonu i w tym wypadku może stanowić ją informacja publiczna od informacji o samym nośniku tej informacji, a więc o numerze abonamentowym danego aparatu telefonicznego. W związku z tym należy stwierdzić, że chociaż organy władzy publicznej i inne podmioty realizujące zadania publiczne są zobowiązane do udzielania informacji publicznej, w tym również drogą telefoniczną, to jednak przy realizacji tego ustawowego obowiązku, same decydują, które numery i w jakiej ilości podadzą do publicznej wiadomości po to, by obywatele mogli w drodze telefonicznej uzyskać ważne dla nich informacje, w tym także mające charakter informacji publicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty kasacyjne w postaci art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ppkt b) i c) "u.d.d.i.p". nie były uzasadnione. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.