I SA/Wa 1679/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz M. Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej , po rozpatrzeniu odwołania M. Spółki z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez radcę pr. B. S., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...] stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...], utrzymał decyzję w mocy . Orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. Prezydent W. wystąpił w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] wobec spełnienia przesłanek ustawowych . Od decyzji tej odwołanie wniosła M. Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę pr. B. S., kwestionując rozstrzygnięcie oraz dołączając szereg dokumentów na potwierdzenie swojego stanowiska . Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998r. Nr 133, poz. 872) zgodnie z , którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Minister wskazał , że z akt sprawy wynika , iż z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] wydzieliła się działka nr [...], która stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność Z. T. i I. S. , a zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] marca 1999 r., Rep. [...] działkę nabyła M. Spółka z o.o. z siedzibą w W . Ulica [...] na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999r. ulica ta, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną. W ocenie Ministra na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulicę [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2011 r., pod numerem [...]. Mapa ta stanowi dokument urzędowy sporządzony przez geodetę uprawnionego i jednoznacznie potwierdza zajęcie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ podkreślił , że spełniona została także przesłanka władztwa publicznoprawnego. Zgodnie bowiem z oświadczeniem z dnia 17 listopada 2011 r. podpisanym przez Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg, ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw. Ponadto w piśmie z dnia 2 marca 2011 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] wskazał, iż w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością . W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad ul. [...] oraz zajęcia jej pod drogę publiczną. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki odnośnie zajęcia działki pod drogę publiczną Minister wskazał, iż dokumentacja została sporządzona przez uprawnionego geodetę i stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, który wskazuje przestrzenne granice zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną i jej powierzchnię według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ podkreślił także , że na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności M. Spóła z o.o., zatem stan późniejszy wskazywany przez Spółkę nie ma znaczenia dla sprawy. Odnosząc się natomiast do kwestii władania nieruchomością oznaczoną jako działka [...] przez właścicielkę nieruchomości Minister wskazał , że nie wykluczało to władania publicznego Gminy [...], które nie musiało być wyłączne. Skargę do tutejszego sądu wniosła na wskazaną decyzję M. - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] domagając się jej uchylenia. Zarzuciła , że: 1. Zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 10 kpa, bowiem przed jej wydaniem nie powiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, uniemożliwiając jej tym samym możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 2. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 77 kpa - zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 3. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję naruszył ogólną zasadę postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 8 kpa, która zobowiązuje organ orzekający, aby swoim działaniem pogłębiał zaufanie obywateli do organów Państwa. 4. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszy! art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim , że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub z naruszeniem prawa pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 77 kpa . Utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...], z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] — organ orzekający sanował tym samym działania organu orzekającego I instancji, który nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego w sprawie w rozumieniu art. 77 kpa i wydał decyzję, która pomija całkowitym milczeniem dowody przedstawione przez stronę postępowania. Spółka podniosła , że przed wydaniem decyzji organu orzekającego w I instancji udostępniła organom administracji publicznej wszelkie posiadane przez siebie istotne dowody w sprawie, które zostały całkowicie pominięte tj : - poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku z dnia 29 grudnia 2010 r. do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...] o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością M.- Spółki z o.o. z siedzibą w W; - oświadczenie woli członków Zarządu M.- Spółki z o.o. z dnia [...] września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto W. oraz każdorazowego jej następcy prawnego na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], - wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. - obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącym obecnie funkcję drogi, sporządzonego dla potrzeb wniosku, z dnia 29 grudnia 2010 r., - decyzja Prezydenta W. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - decyzja Prezydenta W. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...]. - deklaracje M. - Spółki z o.o. na podatek od nieruchomości w granicach całej działki Nr [...], za lata: 2008, 2009 i 2010. Wskazała , że M. - Spółka z o.o. użytkowała całą działkę Nr [...] od roku 1995 na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] października 1995 r., zawartej na okres lat 10. Jeszcze jako dzierżawca przedmiotowej nieruchomości, uzyskała pozwolenie na budowę i wybudowała w granicach działki Nr [...] - Salon Samochodowy wraz z zapleczem technicznym. Projektując budowę Spółka, uwzględniła zalecenia Biura Planowania Konwoju W., które wskazywały na możliwą w przyszłości modernizację i rozbudowę ulicy [...] i w konsekwencji na fragmencie działki Nr [...], który mógłby w przyszłości znaleźć się w nowych liniach rozgraniczających pas drogowy ulicy [...] — wybudowano tylko utwardzony parking dla klientów Salonu Samochodowego. Spółka podkreśliła , że w czasie budowy Salonu Samochodowego, linia rozgraniczająca ulicę [...] przebiegała w granicy działki Nr [...]. Taki stan rzeczy trwał do 13 września 2005 roku, kiedy to Zarząd Dzielnicy B. wystąpił do Zarządu M. - Spółki z o.o. z prośbą o udostępnienie części działki Nr [...] pod rozbudowę i modernizację ulicy [...] i podpisanie przekazanego jednocześnie wzoru oświadczenia, na mocy którego właściciel nieruchomości wyraża zgodę na dysponowanie przez Miasto W. terenem znajdującym sic w liniach rozgraniczających ulicę [...]. a objętym granicami działki Nr [...]. Oświadczenie to, podpisane z datą 13 września 2005 r. przez członków Zarządu Spółki jest załączone do niniejszej skargi. Nieprawdziwe jest zatem według skarżącej stwierdzenie organu orzekającego II instancji , że: na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulice [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Wbrew stanowisku organów wyrażonemu w zaskarżonych decyzjach, żaden z przedstawionych przez skarżącą Spółkę dowodów, nie wskazuje na to, aby Miasto W., przed dniem 13 września 2005 r. zajęło faktycznie pod ulicę [...], jakąkolwiek część działki Nr [...] i tą częścią działki, rzekomo zajętą pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. władało. Skarżąca spółka wskazała , że obecna działka Nr [...], jeszcze w roku 2008, a więc przed rozpoczęciem budowy ulicy [...], która do końca 2008 roku była faktycznie nieutwardzoną drogą gruntową, bez jakiejkolwiek infrastruktury , o nie ustalonych bliżej i zmiennych faktycznych granicach pasa drogowego, z uwagi na błoto i kałuże, które powodowały konieczność ich omijania - była wykorzystywana jako prywatny, utwardzony parking, urządzony w roku 1995 przez skarżąca Spółkę, na terenie będącym jej własnością . Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Stosownie do treści art. 8 k.p.a. organy powinny swym działaniem pogłębiać zaufanie obywateli do władzy publicznej . Służy temu także obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i omówienia materiału dowodowego a następnie wydania decyzji w oparciu o jego całokształt o czym mowa w art. 77§ 1k.p.a. i art.80 k.p.a. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi oraz na fakt , że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wymienionym przepisom prawa uchybiły. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to , władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi , istniejące w tej dacie . Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00). W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że droga gminna, ul [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich . W świetle zaś treści księgi wieczystej KW [...] będąca przedmiotem postępowania nieruchomość stanowiła współwłasność osób fizycznych a następnie została zakupiona przez skarżącą spółkę . Uzasadnione wątpliwości budzi natomiast fakt zajęcia tej nieruchomości pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz fakt władania nią w podanej dacie przez Miasto W. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika w sposób jednoznaczny jaki był na dzień 31 grudnia 1998 r. stan zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną Dołączony do akt administracyjnych wypis z rejestru gruntów nie odnosi się do daty 31 grudnia 1998 r. lecz do stanu na dzień 9 .11. 2011r . Dowód zaś w postaci poświadczonej za zgodność kopii mapy sytuacyjnej z wykazem powierzchni zajętych pod ul. [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] nie może być zaś w tym zakresie uznany za decydujący . Przesądza o tym fakt , że oprócz widniejącej na tej mapie adnotacji , że obrazuje ona stan istniejący w dniu 31 grudnia 1998r. , żadne inne okoliczności tego nie potwierdzają. Nie wiadomo jakie dokumenty pozwoliły geodecie na dokonanie takiego ustalenia. Także przesłanki władania nieruchomością nie można , zdaniem Sądu , uznać za dostatecznie udokumentowaną. Jedyne dokumenty przywołane przez Ministra na tą okoliczność to pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy B. z [...].11.2011r oraz [...].03.2011r. z , których wynika , że stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg i że ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw oraz , że w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg. W ocenie Sądu , wskazane pisma nie zawierają treści , która pozwalałaby odnieść zawarte w nich informacje wprost do kwestii publicznoprawnego władania omawianą nieruchomością. Sąd zwraca także uwagę , że organy rozpoznające sprawę pominęły w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji dokonanie ustaleń i ocenę prawną tych okoliczności faktycznych , które wynikają z treści dokumentów dołączonych przez skarżącą spółkę do złożonego przez nią odwołania a następnie do skargi skierowanej do sądu. Organy nie wyjaśniły jak winny być ocenione i interpretowane dokumenty przedłożone przez skarżącą w kontekście zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki władania przez Miasto W. sporną nieruchomością . W aktach sprawy znajduje się pominięty w rozważaniach organów obu instancji wniosek M.- Spółki z o.o. z dnia 29 grudnia 2010 r. skierowany do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta W. o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością tej Spółki. Organy zaniechały także wyjaśnienia jaki ewentualnie wpływ na ocenę zaistnienia przesłanek nabycia nieruchomości w trybie art. 73 cyt. ustawy miało oświadczenie woli członków Zarządu M.- Spółki z o.o. z dnia 13 września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto W. na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], które to oświadczenie złożone zostało na żądanie Zarządu Dzielnicy B. Poza oceną pozostał także wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r., dokument stanowiący obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącego funkcję drogi, sporządzony dla potrzeb wymienionego wyżej wniosku z dnia 29 grudnia 2010 r., a także treść decyzji Prezydenta W. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja Prezydenta W. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...]. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający w sprawie niniejszej stanął na stanowisku, że kwestia władania i zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia o ocenę prawną istniejącego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz ewentualnie innych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro w rozpatrywanej sprawie nie został należycie udokumentowany ani stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. ani fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Skarb Państwa, to oznacza to brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego (naruszenie art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przez organ przed wydaniem rozstrzygnięcia i brak właściwego udokumentowania istnienia wszystkich koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz faktu władania w tej dacie przedmiotową nieruchomością. Tym samym uznać należy , że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu możliwości pozbawienia skarżącego posiadanego przez niego i konstytucyjnie chronionego prawa własności przedmiotowej działki. Wyjaśnić wypada, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, dokumenty geodezyjne sporządzone przez uprawnionego geodetę wykazujące stan zajętości przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998 r. (tzw. mapa synchronizacyjna). Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 nie zawiera zatem zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że Skarb Państwa ma możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami, w tym również opracowaniami geodezyjno-kartograficznymi. W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów, również tych przedstawionych przez stronę skarżącą. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń organ będzie mógł skonfrontować ustalony stan faktyczny z treścią przywołanego wyżej art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i ocenić możliwość jego zastosowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.