II FZ 915/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. M. i M. M. na postanowienie w przedmiocie kosztów zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1219/12 w sprawie ze skargi E. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2011 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania . Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi E. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2013r w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. W punkcie 3 wyroku orzekł w przedmiocie kosztów postępowania zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 440 (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie co do zwrotu kosztów postępowania wskazał podstawę prawną tego rozstrzygnięcia tj. art. 200 i art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.- zwanym dalej rozporządzeniem). Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów wniósł pełnomocnik skarżących domagając się jego zmiany i zasądzenia dodatkowo kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 2.160 zł a nadto zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie przepisów procedury, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : § 18 ust.1 pkt 1 lit. a w zw. § 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie 440 zamiast 2.600 zł. W uzasadnieniu autor zażalenia podniósł, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie była należność pieniężna, a zatem podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowi stawka minimalna określona w § 18 ust.1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Jak słusznie zauważył autor zażalenia, wskazując na podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, Sąd I instancji naruszył art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 w zw. z § 18 ust. 1 lit c w/w rozporządzenia, albowiem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna – wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r., zatem w sprawie winien mieć zastosowanie §18 ust. 1 lit. a w/w rozporządzenia i stawka wynagrodzenia zgodna z § 6 pkt 5 rozporządzenia. Sam zaś fakt, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja została wydana po uprzednim uchyleniu decyzji w wyniku wznowienia postępowania nie może stanowić o "innej sprawie" i stawce wynagrodzenia pełnomocnika określonej na podstawie § 18 ust.1 lit c. w/w rozporządzenia. Już w samej skardze strona wskazywała na zaskarżoną należność pieniężną (vide: postanowienie NSA z 30 września 2011 r., sygn. akt II FZ 460/11). Podkreślenia wymaga, że w pojęciu "innej sprawy", o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, mieszczą się te sprawy, w której organ administracyjny odmawia uruchomienia trybu nadzwyczajnego, bądź też po jego uruchomieniu wydaje stricte decyzję, w której nie kształtuje praw lub obowiązków pieniężnych. Jeżeli natomiast przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego, w której organ określa lub ustala na nowo obowiązki lub uprawnienia o charakterze pieniężnym, to przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie obowiązany będzie do uwzględnienia powyższych wskazań. Jednocześnie brak było podstaw do rozstrzygnięcia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że koszty jakie wiązały się z wniesieniem zażalenia były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie podlegają zasądzeniu na podstawie art. 200 p.p.s.a. W konsekwencji również te koszty (zarówno wpis sądowy od zażalenia jak i koszty zastępstwa procesowego) powinny stać się przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.