I SA/Gd 1357/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2012 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania B. D. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 maja 2013 r. stwierdzającej z dniem 12 stycznia 2012r. wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 stycznia 2012r., w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2012r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu. - ze względu za niezawiadomienie w ustawowym terminie o zmianie powodującej utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, tj. o rozszerzeniu działalności gospodarczej o działalność prowadzoną w zakresie inżynierii i związanym z nią doradztwem technicznym oraz o działalność związaną z tłumaczeniami, od dnia 31 października 2012r. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: B. D. złożył wniosek o zastosowanie od dnia 28 kwietnia 2011r. - opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania - wynajem pokoi. Ponieważ podatnik do dnia 20 stycznia 2012r. nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej, jak również nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania na rok 2012, ostateczną decyzją z dnia 9 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił mu wysokość stawki karty podatkowej na 2012r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu w kwocie 203 zł miesięcznie. W dniu 3 września 2012r. podatnik złożył wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej polegającą na: zmianie oznaczenia przedsiębiorcy z: B. D. Wynajem Pokoi na: B. D. BMD; dodaniu działalności o symbolu 71.12Z (Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne); zmianie adresu do korespondencji z: ul. (...), [...]-[...] J. na: ul. (...),[...]-[...] J oraz zmianie adresu oraz adresu miejsca wykonywania działalności z: ul.(...), [...]-[...] J. na: ul. (...),[...]-[...] G. Następnie w dniu 4 września 2012r. B. D. złożył wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (zwanej również CEIDG) polegającą na: - wykreśleniu działalności o symbolu 55.20Z (Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania); - dodaniu jako przeważającej działalności o symbolu 71.12Z (Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne), - dodaniu działalności o symbolu 74.30Z (Działalność związana z tłumaczeniami). We wniosku wskazano ponadto Naczelnika Urzędu Skarbowego jako właściwego do spraw ewidencji podatników; podatek liniowy - jako formę opłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów - jako rodzaj prowadzonej ewidencji. W toku postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 6 marca 2013r., organ I instancji ustalił, że pierwszy przychód z działalności w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego oraz działalności związanej z tłumaczeniami podatnik osiągnął w dniu 31 października 2012r., na co wskazuje faktura nr [....] wystawiona dla "A" Sp. z o.o. W tych okolicznościach, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że na podatniku spoczywał wynikający z treści art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zwanej dalej "u.z.p.d.o.f.", obowiązek zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o utracie prawa do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie 7 dni, tj. do dnia 7 listopada 2012r. Brak zawiadomienia przez podatnika o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 u.z.p.d.o.f., stosownie do treści art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f.- skutkował stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej o czym organ I instancji orzekł w decyzji z dnia 21 maja 2013 r. W odwołaniu od tej decyzji B.D. wniósł o jej uchylenie w całości, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów: art. 121 § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p." oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. W ocenie podatnika, organ podatkowy ze względu na nadmierną ostrożność i biurokrację dokonał rozszerzającej interpretacji przepisów prawa i działał na jego niekorzyść. Żaden przepis nie stanowi bowiem, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. należy złożyć bezpośrednio naczelnikowi urzędu skarbowego. Zawiadomienie przez system CEIDG zostało złożone na piśmie przed dniem utraty prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Zawiera ono wszystkie informacje wskazane w tym przepisie. W okresie objętym kartą podatkową podatnik nie prowadził innej działalności niż opodatkowana w tej formie. Nowy rodzaj działalności został rozpoczęty po zakończeniu wynajmu pokoi gościnnych. Zawiadomienie zostało złożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przez CEIDG w okresie, gdy urzędy miast informowały o załatwianiu spraw przez jedno okienko, a urzędy skarbowe - w tym Urząd Skarbowy - wzywały podatników do zgłaszania wszelkich zmian przez system CEIDG. Podatnik postępował zgodnie z uzyskanymi informacjami, działając w zaufaniu do organów państwa. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że działalność w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego o symbolu 71.12 Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), jak i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), oraz działalność związana z tłumaczeniami (o symbolu 74.30 PKD i PKWiU) nie stanowią działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli stanowiących załącznik nr 3 do u.z.p.d.o.f. Rozszerzenie zakresu działalności o działalność niepodlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej, czy też zmiana branży z działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej na działalność niepodlegającą opodatkowaniu w tej formie skutkuje - zgodnie z dyspozycją art. 25 ust. 1 pkt 4 u.z.p.d.o.f. utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, z uwagi na niespełnienie warunku nieprowadzenia, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego w związku z rozszerzeniem z dniem 3 września 2012r. zakresu działalności o niepodlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej działalność w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego, na podatniku spoczywał obowiązek zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie do dnia 10 września 2012r. Wbrew stanowisku organu I instancji, utrata prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej miała miejsce w dniu rozszerzenia zakresu działalności o niepodlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej, tj. 3 września 2012r., a nie w dniu osiągnięcia pierwszego przychodu z tej działalności, tj. 28 września 2012r. (organ I instancji nieprawidłowo ustalił, że był to 31 października 2012 r.) - zgodnie z fakturą nr [...] wystawioną dla "A" Sp. z o.o. tytułem koordynacji projektów. Mimo tego uchybienia organ odwoławczy stwierdził, że wobec niedokonania pisemnego zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie określonym w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f. organ I instancji prawidłowo decyzją z dnia 21 maja 2013r., stwierdził wygaśnięcie z dniem 12 stycznia 2012r. decyzji ostatecznej tego organu z dnia 9 stycznia 2012r., w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2012r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu. W ocenie organu odwoławczego, nie miała wpływu na wynik sprawy podnoszona przez podatnika okoliczność, że w okresie objętym kartą podatkową nie prowadził innej działalności niż opodatkowana w tej formie, zaś rozpoczęcie nowego rodzaju działalności gospodarczej nastąpiło po zakończeniu wynajmu pokoi gościnnych. Nie można zatem uznać - jak chce tego podatnik - że zawiadomienie o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej zostało złożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przez CEIDG. Zatem o zmianach podatnik zobowiązany był zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, a nie organ właściwy w sprawach ewidencji działalności gospodarczej. Tożsame wnioski wypływają również z treści instrukcji wypełniania wniosku CEIDG-1. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że przepisy prawa podatkowego nie przewidują możliwości odstąpienia od zastosowania art. 40 ust. 1 ust. 3 u.z.p.d.o.f., w przypadku zaniedbania obowiązków wynikających z ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. D. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2013 r. i stwierdzenie, że organ niesłusznie stwierdził wygaśnięcie decyzji w sprawie karty podatkowej, w sytuacji, gdy powinien uznać, że podatnik utracił prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej z dniem 10 września 2012r., po dokonaniu zawiadomienia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 § 1 O.p. oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. przez rozszerzającą ich wykładnię. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy uznał, że utrata warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej nastąpiła z dniem rozpoczęcia wykonywania nowych czynności, choć jednocześnie niesłusznie przyjął, że rozpoczęcie to nastąpiło w dniu zmiany wpisu. Organy podatkowe ze względu na nadmierną ostrożność i biurokrację dokonały rozszerzającej interpretacji przepisów prawa i działały na niekorzyść Podatnika. Przepis art. 36 u.z.p.d.o.f. stanowi bowiem, że podatnik obowiązany jest pisemnie powiadomić naczelnika urzędu skarbowego o wskazanych w nim zmianach w terminie 7 dni, nie określa natomiast, że zawiadomienie należy złożyć bezpośrednio naczelnikowi urzędu skarbowego. Zawiadomienie przez system CEIDG zostało złożone na piśmie przed dniem utraty prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej i zawierało wszystkie informacje wskazane w tym przepisie (w zakresie daty zakończenia wynajmu, nowych rodzajów działalności i nowej formy opodatkowania). Ponadto w okresie objętym kartą podatkową skarżący nie prowadził innej działalności niż opodatkowana w tej formie. Nowy rodzaj działalności został rozpoczęty po zakończeniu wynajmu pokoi gościnnych. W tej sytuacji, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 25 ust. 1 pkt 4 u.z.p.d.o.f. Skarżący ponownie podkreślił, że zawiadomienie zostało złożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przez CEIDG w okresie, gdy urzędy miast informowały o załatwianiu spraw przez jedno okienko, a urzędy skarbowe - w tym Urząd Skarbowy - wzywały podatników do zgłaszania wszelkich zmian przez system CEIDG. Skarżący postępował zgodnie z uzyskanymi informacjami, działając w zaufaniu do organów państwa i dopiero po fakcie został mu postawiony zarzut niedopełnienia formalności zawiadomienia. Takie postępowanie organów podatkowych narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), - zwanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi zagadnienie czy skarżący, opodatkowany w formie karty podatkowej, wywiązał się z nałożonego na niego przepisem art. 36 ust. 1 i ust. 7 u.z.p.d.o.f. obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej. Z tej uproszczonej formy opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne, stanowiącej odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania, wynikających z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), nie mogą jednak skorzystać wszyscy podatnicy, lecz jedynie ci, którzy spełniają ściśle określone warunki wymienione w art. 23 i art. 25 u.z.p.d.o.f. Generalnie rzecz ujmując, ta forma opodatkowania przeznaczona jest dla osób prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach, przy czym skorzystanie z niej nie jest obligatoryjne i uzależnione jest od złożenia stosownego wniosku przez samego podatnika. Ta formuła opodatkowania, opierająca się na obowiązku zapłaty zryczałtowanej kwoty podatku, która zależy od rodzaju prowadzonej działalności, liczby zatrudnionych pracowników, jak również od liczby mieszkańców w miejscowości, w której działalność ta jest prowadzona, pozwala podatnikom na zredukowanie do niezbędnego minimum formalności związanych z dokonywaniem rozliczeń podatkowych, w tym zwłaszcza tych dotyczących ustalania podstawy opodatkowania. Z drugiej jednak strony, jeżeli podatnik zdecyduje się na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest w pełnej rozciągłości stosować się do wymogów przewidzianych w przepisach rozdziału 3 u.z.p.d.o.f., dotyczących karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do dosyć restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość opodatkowania. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na zasadach ogólnych. W myśl art. 258 § 1 pkt 4 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania. Ustawodawca w przepisie art. 40 ust. 1 u.z.p.d.o.f. określił przypadki, których zaistnienie skutkuje wygaśnięciem decyzji o opodatkowaniu w formie karty podatkowej, stanowiąc w ust. 1 pkt 3, że w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu podane dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym - naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej. W przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d.o.f. zobowiązano podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej do zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które: a) powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, b) mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji. W realiach niniejszej sprawy organy ustaliły, że w dniu 3 września 2012r. podatnik złożył wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej polegającą m.in. na zmianie oznaczenia przedsiębiorcy z: B. D. Wynajem Pokoi na: B. D. BMD oraz dodaniu działalności o symbolu 71.12Z (Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne Następnie w dniu 4 września 2012r. skarżący złożył wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej polegającą na: - wykreśleniu działalności o symbolu 55.20Z (Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania); - dodaniu jako przeważającej działalności o symbolu 71.12Z (Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne), - dodaniu działalności o symbolu 74.30Z (Działalność związana z tłumaczeniami). Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że działalność podatnika w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego o symbolu 71.12 Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), jak i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), oraz działalność związana z tłumaczeniami (o symbolu 74.30 PKD i PKWiU) nie stanowią działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli stanowiących załącznik do u.z.p.d.o.f., jak wymaga tego art. 25 ust. 1 pkt 2 u.z.p.d.o.f. Rację ma zatem organ odwoławczy twierdząc, że rozszerzenie zakresu działalności o działalność niepodlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej, czy też zmiana branży z działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej na działalność niepodlegającą opodatkowaniu w tej formie skutkuje, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 4 u.z.p.d.o.f. utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, z uwagi na niespełnienie warunku nieprowadzenia, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższa okoliczność, jako mająca wpływ na utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, podlegała zatem obowiązkowi informacyjnemu, wynikającemu z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f.., który to przepis stanowi o tym, iż podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Natomiast termin dokonania tego zawiadomienia wynika z art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f. i wynosi siedem dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Jako konsekwencję niewykonania powyższego obowiązku ustawa przewiduje wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość opodatkowania w formie karty podatkowej, co wynika z treści omawianego już wcześniej art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. W ocenie Sądu w niniejszym składzie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił początek siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f. Wbrew zarzutom skargi, skoro skarżący w dniu 3 września 2012r. złożył wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, polegający m.in. na zmianie zakresu działalności o niepodlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej działalność w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego, to jego obowiązkiem było zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie do dnia 10 września 2012r. Zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i w skardze do Sądu skarżący konsekwentnie eksponował, że organy podatkowe dokonały rozszerzającej interpretacji przepisów prawa i działały na jego niekorzyść. Żaden przepis nie stanowi bowiem, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. należy złożyć bezpośrednio naczelnikowi urzędu skarbowego. Zawiadomienie przez system CEIDG zostało złożone na piśmie przed dniem utraty prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Zawiera ono wszystkie informacje wskazane w tym przepisie. Powyższy pogląd, w ocenie Sądu nie zasługuje na akceptację. Brzmienie art. 36 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 u.z.p.d.o.f. nie pozostawia bowiem najmniejszych wątpliwości, że podmiotem do którego podatnik jest obowiązany złożyć pisemne zawiadomienie o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej jest naczelnik urzędu skarbowego. W tym miejscu zauważyć należy, że ustawodawca przewidział wprawdzie możliwość złożenia wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego za pośrednictwem Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Dotyczy to jednak innej sytuacji, określonej w art. 29 ust. 1 u.z.p.d.o.f. W myśl tego przepisu, wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, według ustalonego wzoru, na dany rok podatkowy, podatnik składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. Jeżeli podatnik rozpoczyna działalność, wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego przed rozpoczęciem działalności lub może dołączyć do wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej składanego na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej formie. W przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej składa jeden ze wspólników. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisy u.z.p.d.o.f. regulujące zasady opodatkowania w formie karty podatkowej nie przewidują możliwości złożenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 u.z.p.d.o.f. za pośrednictwem Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W tej sytuacji prawidłowe było stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że na rozstrzygnięcie sprawy nie mogła mieć wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w okresie objętym opodatkowaniem kartą podatkową nie prowadził innej działalności niż opodatkowana w tej formie. Złożenie przez skarżącego w Urzędzie Miasta wniosków z dnia 3 i 4 września 2012 r. CEIDG-1 o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nie oznacza, że skarżący wywiązał się z obowiązku terminowego złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 u.z.p.d.o.f. O zmianach podatnik zobowiązany był zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, a nie organ właściwy w sprawach ewidencji działalności gospodarczej. Skoro zatem skarżący nie wypełnił obowiązku z art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 u.z.p.d.o.f., skutkowało to wygaśnięciem uprawnień do karty podatkowej, a w konsekwencji ustawodawca nie pozostawił swobody decyzyjnej (uznania administracyjnego) organowi podatkowemu, lecz zobowiązał go do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji konstytuującej przywilej podatkowy (art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f.), co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Z powyższych względów zarzuty naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 4, art. 40 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. nie zasługiwały na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych. O naruszeniu art. 121 § 1 O.p. i wyrażonej w nim zasady prowadzenia postępowania podatkowego nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, czy też ogólnikowe twierdzenie autora skargi o wzywaniu przez organ podatników, w tym rodziców skarżącego do zgłaszania zmian za pośrednictwem Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.