II GSK 334/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2522/13 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w W. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2522/13, uwzględnił skargę C. Sp. z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu - stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2013 r. C. Sp. z o. o. w W. (dalej: skarżąca, wnioskodawca, spółka) wystąpiła o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Wzrost konkurencyjności C. Sp. z o. o. poprzez zaoferowanie na rynku całkowicie nowej usługi będącej wynikiem wspólnych prac badawczych z jednostką naukową", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 Działanie 1.5 Rozwój przedsiębiorczości. Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych poinformowała wnioskodawcę o konieczności uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi, pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. spółka złożyła wyjaśnienia wraz z uzupełnioną dokumentacja konkursową. Pismem z dnia 2 września 2013 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z przyczyn formalnych, z uwagi na niespełnienie kryterium 7 - Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie pomocy publicznej, kryterium 10 - Zgodność z regulaminem konkursu lub listą IWIPK i zgłoszeniem do IWIPK oraz kryterium 12 - Kwalifikowalność wydatków. Pismo nie zostało bezpośrednio odebrane przez skarżącą, zostało uznane przez organ za doręczone w dniu 20 września 2013r. z uwagi na dwukrotne awizowanie (powtórne awizo w dniu 13 września 2013 r.). W dniu 10 października 2013 r. wnioskodawca, po konsultacji telefonicznej, odebrał osobiście pismo z dnia 2 września 2013 r. i w tym samym dniu wniósł protest, kwestionując wszystkie przyczyny podane przez [...] Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych podane w piśmie z dnia 2 września 2013 r. Jednocześnie spółka podniosła, że nie otrzymała żadnych powiadomień z poczty, ponadto ustaliła, że wg gminy są dwa budynki o adresie W., ul. [...] i ten fakt wpłynął na niewłaściwe awizowanie. Pismem z dnia [...] października 2013 r. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych podjęła rozstrzygnięcie o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu spółki, doręczając w dniu 7 listopada 2013 r. stosowne pismo. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie art. 30 b ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r. lub ustawa) oraz zapisami § 9 Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach RPO WM 2007-2013 przyjętej przez Zarząd Województwa [...] Uchwałą nr 1253/270/13 w dniu z dnia 9 lipca 2013 r. (dalej: Procedura odwoławcza) protest wnoszony jest w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania z JWPU pisemnej informacji o wynikach przeprowadzonej oceny wniosku. Wynik oceny formalnej zawarty został w piśmie znak [...] z dnia [...].09.2013 r., w którym to piśmie poinformowano wnioskodawcę o przysługującym prawie do złożenia pisemnego protestu. Organ wyjaśnił ponadto, iż zgodnie z § 9 ust. 6 Regulaminu konkursu informację wysłaną pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru uznaje się za doręczoną w przypadku zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz gdy JWPU otrzyma zwrot niedoręczonej korespondencji z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu. List polecony został awizowany powtórnie w dniu 13.09.2013 r., a zatem termin na odbiór przesyłki przez adresata upływał w dniu 20.09.2013 r. Zatem termin na złożenie protestu do JWPU upłynął dnia 04.10.2013 r. Wnioskodawca złożył protest w dniu 10.10.2013 r., a więc bez zachowania 14-dniowego terminu, o którym mowa w dokumencie - Procedura odwoławcza. Zgodnie z treścią art. 30 b ust. 11 u.z.p.p.r. nie podlega rozpatrzeniu protest, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, został wniesiony po terminie, a w związku z powyższym protest pozostawiono bez rozpatrzenia. Na rozstrzygnięcie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, wyrażone w piśmie z [...] października 2013 r., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedstawiciel spółki na rozprawie oświadczył, że na posesji oznaczonej nr [...] przy ul. [...] znajdują się dwa odrębne budynki o takim samym adresie, na co złożył odpis księgi wieczystej, a także niepotwiedzoną kserokopię aneksu najmu lokalu użytkowego oraz zdjęcia budynków. Oświadczył również, że obecnie toczy się postepowanie mające na celu przydzielenie dla każdego z budynków odrębnego adresu, przy czym budynek, w którym jest wynajmowany lokal przez Skarżącą ma otrzymać nr [...]. Oświadczył ponadto, że wskazując w treści wniosku adres do doręczeń skarżąca nie miała świadomości, że są dwa budynki (położone w odległości 50m jeden od drugiego) o taki samym numerze i korespondencja może trafić do drugiego budynku. Ponadto stwierdził, że cała korespondencja (do pisma z września 2013 r.) była prowadzona drogą elektroniczną, dlatego skarżąca nie spodziewała się takich problemów z doręczeniem pod wskazanym adresem. Sąd I instancji uwzględniając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że skarga została wniesiona w trybie u.z.p.p.r. Natomiast sposób przeprowadzenia konkursu został unormowany w Regulaminie konkursu nr RPOWM/1.5/2/2013 oraz przepisów w nim wskazanych. Procedura odwoławcza dla tego konkursu została określona w Uchwale Zarządu Województwa [...] nr 1253/270/13 z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach RPO WM 2007-2013. W tym kontekście WSA podniósł, że rozpoznanie środków odwoławczych wg powyższych regulacji polega na sprawdzeniu zgodności przeprowadzonej oceny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący oraz sprawdzeniu, czy ocena została przeprowadzona w sposób właściwy i zgodny z Regulaminem oceny merytorycznej wniosków i Komisji Konkursowych powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013, która z dniem podjęcia uchwały wprowadziła w życie jej zasady. Z treści § 9 Procedury odwoławczej wynika, że protest składa się do [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania z JWPU pisemnej informacji o wynikach przeprowadzonej oceny wniosku o dofinansowanie. Jednocześnie regulacja przyjęta w § 11 pkt 4 wskazuje, że w przypadku, gdy protest został wniesiony: 1) po terminie; 2) do niewłaściwej instytucji; 3) przez podmiot inny niż wskazany w art. 29 ust. 2 pkt 2 u.z.z.p.r.; 4) bez spełnienia wymogów określonych w art. 30 b ust. 6 u.z.p.p.r. - JWPU pozostawia protest bez rozpatrzenia oraz pisemnie informuje o tym fakcie wnioskodawcę uzasadniając swoje stanowisko wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Natomiast treść § 9 pkt 6 Regulaminu konkursu stanowi, że informację wysłaną pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru uznaje się za doręczoną w przypadku zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz gdy JWPU otrzyma zwrot niedoręczonej korespondencji z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu. Odnosząc tak przedstawiony stan prawny do stanu faktycznego sprawy Sąd I instancji stwierdził, że ocena daty doręczenia skarżącej informacji JWPU o odrzuceniu projektu z przyczyn formalnych z dnia 2 września 2013 r. przez organ została dokonana z naruszeniem cyt. przepisów, a w szczególności art. 30b ust. 4 i ust. 11 pkt 1 u.z.p.p.r. Trafnie zarzuca bowiem skarżąca, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny, że dokonane we wrześniu 2013 r. zawiadomienie skarżącej o nadejściu korespondencji zostało złożone w miejscu wskazanym przez skarżącą we wniosku. Organ wysłał wprawdzie korespondencję na adres, jaki wskazano jako adres prowadzenia działalności (siedziby) przez skarżącą w toku prowadzonego postępowania, jednakże istnieją wątpliwości, czy doręczenie zostało dokonane do odpowiedniego budynku, skoro pod tym samym adresem (W., ul. [...] nr [...]) były dwa odrębne budynki. Według Sądu I instancji okoliczność ta, w świetle informacji podanych przez skarżącą, jest istotna dla ustalenia skuteczności doręczenia zastępczego, jeśli bowiem mogło dojść w dniu dokonania pierwszej i drugiej awizacji do złożenia informacji o awizie w innym budynku (niż siedziba skarżącej) pod tym samym adresem, na który przesłano korespondencję, doręczenie takie nie mogłoby być uznane za skuteczne, nawet przy spełnieniu pozostałych wymogów (wynikających np. z pomocniczo stosowanego przepisu art. 44 i 45 k.p.a.). Jak zauważył WSA z uwagi na wyłączenie stosowania wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie można stosować wprost przepisów art. 44 i 45 k.p.a. Trzeba zatem oceniać doręczenie przesyłki pocztowej pomocniczo w świetle wszystkich obowiązujących w tym zakresie przepisów. Patrząc zatem na regulacje, odnoszące się zarówno do prawa administracyjnego, jak i cywilnego, nie można uznać, iż doręczenie korespondencji na adres wskazany przez skarżącą, które jednakże mogło nie zostać doręczone do jej siedziby – z uwagi na dwa budynki funkcjonujące pod tym samym adresem – wywarło skutek w postaci domniemania doręczenia, a tym samym uznania, że zastępcze doręczenia nastąpiło w dniu przyjętym przez organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie na wynik sprawy, tj.: 1) art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwaną dalej p.p.s.a.) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17.11.1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. tj. z 2014 r. nr 101), poprzez błędną ocenę dowodu z potwierdzenia odbioru pisma z dnia [...].09.2013 r. znak sprawy: [...] nr nadawczy [...] przedłożonego wraz z odpowiedzią na skargę oraz zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów i przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów; 2) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w skutek błędnego przyjęcia, że ocena wniosku o dofinansowanie nr [...] została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 3) art. 134 § 1 i art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. – zwaną dalej p.u.s.a.), poprzez sprawowanie niewłaściwej sądowej kontroli legalności działań administracji publicznej, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że JWPU naruszyła art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.; 4) art. 30c ust. 6 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r. przez jego niezastosowanie i niewezwanie C. Sp. z o.o. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, a w konsekwencji wydanie wyroku na podstawie niekompletnej dokumentacji. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. w W. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. oraz art. 233 § 1 k.p.c. Strona wnosząca skargę kasacyjną w ramach omawianego zarzutu i jego uzasadnienia podnosi, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny dowodu z potwierdzenia odbioru pisma z dnia 2 września 2013 r. przedłożonego wraz z odpowiedzią na skargę oraz zastosowaniu oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów i przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów. Przede wszystkim należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, kiedy Sąd administracyjny I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a strona wykaże, iż zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1475/07 - LEX nr 528073). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji nie prowadził postępowania dowodowego w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., a jedynie oceniał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, uwzględniając też zarzuty skargi i argumentacje na ich poparcie. W tej sytuacji powoływanie się na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania dowodowego i na art. 106 § 5 p.p.s.a. jest nieuzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1026/06,LEX nr 322261). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej prawidłowo uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny, iż dokonane we wrześniu 2013 r. zawiadomienie spółki o nadejściu korespondencji w której organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z przyczyn formalnych - zostało złożone w miejscu siedziby spółki. Wprawdzie organ wysłał korespondencję na adres, jaki wskazano jako adres prowadzenia działalności (siedziby) przez wnioskodawcę w toku prowadzonego postępowania (W., ul. [...] nr [...]), jednakże zasadnie istnieją wątpliwości, czy doręczenie zostało dokonane do odpowiedniego budynku. Jest bowiem okolicznością bezsporną, że w dacie próby doręczenia powyższego pisma na posesji oznaczonej nr [...] przy ul. [...] w Warszawie znajdowały się dwa odrębne budynki o takim samym adresie. Natomiast z podnoszonych przez skarżącą spółkę argumentów wynika, że zarówno władze miasta, jak i organy pocztowe nie wyodrębniły adresu dla tych budynków. Zatem słusznie wywiódł Sąd I instancji, że niezależnie od prawdziwości oświadczeń skarżącej odnośnie aktualnego adresu do doręczeń - doręczenie na wskazany adres nie musiało oznaczać doręczenia go do siedziby skarżącej. Natomiast okoliczność ta jest istotna dla ustalenia skuteczności doręczenia zastępczego, jeśli bowiem mogło dojść w dniu dokonania pierwszej i drugiej awizacji do złożenia informacji o awizie w innym budynku (niż siedziba skarżącej) pod tym samym adresem, na który przesłano korespondencję, doręczenie takie nie mogłoby być uznane za skuteczne. W tym miejscu za zupełnie niezrozumiałą i niepopartą jakimikolwiek przepisami prawa należy uznać argumentację autora skargi kasacyjnej, według którego doręczyciel "w przypadku gdy nie znajduje adresata bo są np. dwa budynki i ma problem z ustaleniem właściwego miejsca gdzie należy dostarczyć przesyłkę rozpytuje. Gdy mimo tego nie udaje się nic ustalić, na kopercie pozostawia informacje typu: adresat nieznany lub adresat wyprowadził się". Te wywody należy uznać za luźnie dywagacje jej autora. W związku z tym wywody dokonane przez Sąd I instancji w kwestii doręczenia skarżącej pisma z dnia 2 września 2013 r. należy ocenić jako prawidłowe. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia art. 3 § 3 p.p.s.a. (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej), art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Zakwestionowane przez autora skargi kasacyjnej przepisy art. 3 § 3 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a. są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie podpadają pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poza sporem powinna pozostawać okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę, dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem. Natomiast powoływany w ramach zarzutów skargi kasacyjnej przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być zatem uznany za uzasadniony. Nie można też uznać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, które mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia stronom i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie zarzuca, by uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub by sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Natomiast kasator upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny dowodu i przekroczył granicę swobodnej ich oceny. Zatem treść tego zarzutu i jego uzasadnienie całkowicie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. Niemniej jednak analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe. Nie stanowi również usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak określony brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Natomiast okoliczność, że Sąd I instancji podzielił ocenę spółki, co do naruszeń dokonanych przez organ, nie może być podstawą do skutecznego podnoszenia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania, za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej), skoro z okoliczności sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny, że organ prawidłowo doręczył spółce pismo z dnia 2 września 2013 r. informujące spółkę, że jej wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z przyczyn formalnych. NSA nie podziela także zarzutu naruszenia art. 30c ust. 6 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r. przez jego niezastosowanie i niewezwanie C. Sp. z o.o. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, a w konsekwencji wydanie wyroku na podstawie niekompletnej dokumentacji. Jak wynika bowiem z akt sprawy spółka wraz ze skargą przedłożyła komplet wymaganych art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r. załączników obejmujących wniosek o dofinansowanie, informację o wynikach oceny projektu, wniesiony protest oraz informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.