II SA/Ke 937/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w części dotyczącej § 65 oddala skargę. K.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "KIELCE PÓŁNOC – OBSZAR II- Zalew Kielecki – Klonowa- Piaski", w części dotyczącej § 65. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art.4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. z 2012r., poz. 647 ze zm.) w zw. z art. 31 ust.3 i 64 ust.3 Konstytucji, poprzez arbitralne określenie parametrów drogi sąsiadującej z działką skarżącego w sposób znacznie ograniczający możliwość jej wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem, co doprowadziło do nadużycia przysługującego gminie władztwa planistycznego; - § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy powinien i mógł być on zastosowany. Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 65. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał m.in., że ingerencja planistyczna Gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez władze publiczne, więc każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie, szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Konieczność stawiania uzasadnieniu planu tak wysokich wymagań jest również konsekwencją poddania tych uchwał kontroli sądowej. Rada Miasta nie dołożyła należytej staranności i uwagi dla znalezienia optymalnego kompromisu między potrzebami publicznymi - z jednej strony oraz prawnymi interesami skarżącego - z drugiej strony. Rada Miasta w niewystarczającym zakresie rozważyła zarzut dotyczący naruszenia zasady równości. Właściciele nieruchomości przy ul. Piaski nad Rzeką akcentowali zróżnicowanie możliwości wykonywania prawa własności nieruchomości i zróżnicowane ograniczenia w tym zakresie w odniesieniu do właścicieli innych nieruchomości na osiedlu Dąbrowa, gdzie wybudowano drogi węższe niż 10 m. Tego zarzutu Rada Miasta nie rozważyła, albowiem kierowano się zamiarem doprowadzenia do szerokości 10 m. Zdaniem skarżącego prawidłowa ocena tego zarzutu wymaga skonfrontowania władztwa planistycznego z konstytucyjnymi rygorami owego władztwa, wynikającymi z zasady praworządności, ochrony własności i zasady równości. Rada Miasta przy rozpatrywaniu uwag do projektu planu nie przeanalizowała ingerencji w prawo własności i nie uzasadniła dokładnie, że cel publiczny nie może zostać zrealizowany w inny sposób. W szczególności nie wzięła pod uwagę zapisów § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Gmina ma obowiązek wyważenia zarówno celów i zadań publicznych (ponadlokalnych i lokalnych), jak i interesów indywidualnych, zwłaszcza prawnie chronionych. Każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich bądź interesem publicznym, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W przedmiotowej sprawie Rada Miasta nie uzasadniła w sposób precyzyjny ingerencji w prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał m.in., że ulica Piaski nad Rzeką posiada aktualnie szerokość od 3 do 6 m przy długości około 420 m. Jest ona "ślepa" i nie posiada placu manewrowego do zawracania. Ulica jest włączona do ulicy Zagnańskiej i kończy się w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Silnicy. W miejscu swojego zakończenia łączy się z urządzoną wzdłuż zalewu miejską ścieżką rowerową, która wymaga przedłużenia i włączenia w planowany system dróg rowerowych. Nawierzchnia ulicy jest nieurządzona, tzw. "gruntowa". W chwili obecnej obsługuje obustronnie około 35 nieruchomości. Rejon ten charakteryzuje się silną tendencją do wprowadzania nowej zabudowy (także w układzie zwartym, szeregowym) oraz dzielenia działek na drobniejsze. Przyjęte w planie parametry projektowanej drogi gminnej o symbolu 10KDD (rozbudowana i docelowo urządzona ulica Piaski nad Rzeką), a w szczególności szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosząca 10 m, wynikają z konieczności: 1) zapewnienia wygody funkcjonalnej i bezpieczeństwa użytkowania ulicy dla aut, rowerzystów i pieszych, przy uwzględnieniu ogółu lokalnych uwarunkowań wynikających zarówno ze stanu istniejącego zagospodarowania lokalnej przestrzeni, jak i zagospodarowania planowanego w przyszłości; 2) zgodnego z przepisami, normami oraz wytycznymi zarządców sieci i dysponentów mediów, rozmieszczenia w pasie drogowym ulicy uzbrojenia podziemnego (istniejącego oraz planowanego); 3) realizacji wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach co do parametrów dróg publicznych. Wielokrotna analiza inżynierska możliwości kształtowania przekroju ulicy wykazała brak możliwości zastosowania szerokości pasa drogowego mniejszego niż 10 m. Już w chwili obecnej szerokość pasa drogowego ulicy Piaski nad Rzeką i jego konfiguracja nie pozwala na prawidłowy ruch pojazdów. Dowodem dysfunkcji drogi jest fakt, że niektórzy właściciele przyległych nieruchomości samodzielnie wycofują ogrodzenia i bramy wjazdowe, tak aby możliwe było manewrowanie przy wjeździe i wyjeździe oraz wymijanie się pojazdów. Lokalnie wycofane bramy wjazdowe i ogrodzenia, a także działki jeszcze nieogrodzone pełnią rolę "mijanek" dla pojazdów niemieszczących się w szerokości istniejącej ulicy. W planie projektuje się połączenie ulicy Piaski nad Rzeką z projektowaną ulicą o symbolu 9KDD w jeden połączony system komunikacyjny (sieć ulic), spięty dodatkowo projektowaną jezdnią zbierająco-rozprowadzającą po wschodniej stronie pasa drogowego ul. Zagnańskiej. Układ taki pozwoli na unikniecie długich " ślepych" sięgaczy oraz optymalny, swobodny rozkład strumieni ruchu poprzez ulice stanowiące system elementów połączonych. Planowany system ulic dojazdowych w sposób bezpośredni obsługiwać ma obszar zabudowy jednorodzinnej z usługami o powierzchni ok. 6,6 ha (wyznaczone w planie tereny budowlane MN1, MN2, MN3, MN6, U/MN1÷2, częściowo MN4, MN5, U/MN4÷5). Z uwagi na to, że większość obszaru w tym rejonie jest w chwili obecnej niezabudowana, należy się liczyć w przyszłości z ponad trzykrotnym powiększeniem ilości zabudowań. Wielkość obsługiwanego przez ulicę obszaru (6,6 ha) i długość ulicy (ok. 420 mb) w zestawieniu z faktem dużej presji budowlanej na tym obszarze (spodziewane znaczące powiększenie ilości zabudowań) oraz koniecznością przedłużenia istniejącej ścieżki rowerowej wymagają: 1) przyjęcia ruchu dwukierunkowego z minimalną szerokością jezdni 5 m; 2) odseparowania ruchu pieszego od kołowego poprzez wprowadzenie min. jednostronnego chodnika (min. 1,5 m + 0,5 m skrajni od jezdni = min. 2 m); 3) odseparowania ruchu rowerowego poprzez zaprojektowanie ścieżki rowerowej (przedłużenie ścieżki rowerowej istniejącej wzdłuż zalewu) z wyprowadzeniem do ul. Witosa (ścieżka dwukierunkowa o szerokości nie mniej niż 2 m). Minimalne szerokości chodnika oraz ścieżki rowerowej wynikają z przepisów § 44 i 47 rozporządzenia. Przy chodniku wyłącznie jednostronnym przyjęcie szerokości 1,25 m utrudniałoby ruch pieszy (swobodne wyminięcie się dwóch osób z bagażem); ścieżka rowerowa musi być dwukierunkowa. Poza ww. parametrami wynikającymi z potrzeb o charakterze użytkowym należy również uwzględnić konieczność rozmieszczenia w przekroju pasa drogowego istniejących i planowanych elementów uzbrojenia podziemnego, których wzajemne minimalne odległości (oraz odległości od jezdni i granic pasa drogowego) określają przepisy, normy oraz warunki techniczne stawiane przez zarządców sieci. W pasie drogi 10KDD planuje się lokalizację pasa infrastruktury technicznej, którego elementami są sieci: wodociągowa, kanalizacja ścieków komunalnych (kanał grawitacyjny na całym odcinku ulicy oraz w części kanał tłoczny), kanalizacja deszczowa, gazowa średniego ciśnienia, elektroenergetyczna, teletechniczna. Na rysunku planu (plansza infrastruktury technicznej) pokazane są: istniejący i planowany wodociąg, istniejący i planowany kanał grawitacyjny ścieków komunalnych, planowany rurociąg tłoczny ścieków komunalnych, istniejący i planowany kanał deszczowy, istniejący i planowany gazociąg średniego ciśnienia. Na rysunku planu część nr 2 (plansza infrastruktury technicznej) w zagospodarowaniu pasa drogowego nie pokazano kabli energetycznych niskiego i średniego napięcia, kabli teletechnicznych oraz oświetlenia ulicy, które muszą być również uwzględnione z zachowaniem odległości wymaganych przez zarządcę sieci. Zgodnie z § 140 ust. 8 rozporządzenia usytuowanie infrastruktury w ulicy powinno uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy, zaś nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Dla rozmieszczenia sieci uzbrojenia podziemnego w przekroju pasa drogowego projektowanej drogi 10KDD wykonano w ramach prac planistycznych szereg analiz. Wynika z nich, że optymalny wariant rozmieszczenia wszystkich sieci poza jezdnią, który pozwoli na uniknięcie zamykania jezdni, wykopów i demontażu nawierzchni w przypadku awarii lub konserwacji sieci), wymaga pasa drogowego o minimalnej szerokości 13 m. Przy uwzględnieniu możliwości wynikającej z § 106 ust. 4 rozporządzenia i pozostawieniu przewodu kanalizacji deszczowej pod jezdnią, rozlokowanie pozostałych przewidzianych w planie sieci wymaga pasa drogowego o szerokości 10 m. Wobec powyższego przy zastosowaniu minimalnych odległości wzajemnych sieci i elementów pasa drogowego, w żadnym wariancie nie jest możliwe usytuowanie ww. przewodów w pasie o szerokości mniejszej niż 10 m. Zarówno powyższe ustalenia, jak i analiza możliwości zastosowania przywoływanego przez skarżącego przepisu § 6 ust. 2 rozporządzenia uzasadniają jednoznaczny wniosek, że niemożliwe jest urządzenie - w sposób zgodny z przepisami prawa oraz prawidłowy inżyniersko - wszystkich elementów nadziemnych i podziemnych projektowanej ulicy 10KDD w pasie drogowym węższym niż 10 m. Powiększenie szerokości ulicy 10KDD planowane jest po obu jej stronach. Sposób planowanej rozbudowy ulicy uwzględnia wymaganą przepisami minimalną odległość budynków i krawężnika projektowanej jezdni. Według planu, ulica Piaski nad Rzeką wyposażona będzie w jezdnię, jednostronny chodnik oraz na fragmencie w ścieżkę rowerową. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających projektowanej drogi publicznej 10KDD (obecna ul. Piaski nad Rzeką) wynosi 10 m. Przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia jest jedynie wyjątkiem (a nie regułą), który organ ma prawo (a nie obowiązek) zastosować tylko w szczególnych wypadkach, po uzyskaniu satysfakcjonujących rezultatów analizy, o której mowa w tym przepisie oraz po spełnieniu przesłanek, o których mowa w § 6. W trakcie prac planistycznych oraz przy rozpatrywaniu wniesionych uwag wykonano szczegółowe wizje lokalne w terenie, w tym na okoliczność planowanej szerokości ulicy, z udziałem radnych Komisji Gospodarki Komunalnej Rady Miasta oraz mieszkańców. Zgodnie z wykazem Miejskiego Zarządu Dróg ulica Piaski nad Rzeką jest drogą klasy L o kategorii - gminna. Podstawą ustalenia jej przebiegu jest uchwała Rady Gminy Nr XXXVII/850/2009 z dnia 20 maja 2009 r. oraz Nr XXXIX/918/2009 z dnia 23 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 – zwana dalej ustawą p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd może wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt tylko w przypadku stwierdzenia, że zawiera on wady prawne, tj. niezgodność z obowiązującymi normami prawa materialnego lub normami regulującymi procedurę podjęcia lub wydania danego aktu. Wśród aktów podlegających takiej kontroli są akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego ( art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu. Zasady i tryb zaskarżania powyższych aktów do sądu administracyjnego określa art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika zatem, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu stanowiącego gminy skutecznie może wnieść ten, kto wykaże naruszenie swego interesu prawnego oraz wykaże, że uchwała którą skarży podjęta została z naruszeniem prawa, a nadto wystąpi do organu, który wydał zaskarżony akt, do usunięcia naruszenia prawa. Kierując się powyższymi zasadami należy stwierdzić, że skarżący spełnił powyższe warunki formalne wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Zaskarżona uchwała dotyczy niewątpliwie zakresu działania administracji publicznej oraz dotyczy interesu prawnego skarżącego, wynikającego z ingerencji zaskarżonej uchwały w przysługujące skarżącemu prawo własności działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr 230. Skarga została wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Naruszenia swego interesu prawnego skarżący upatruje w ustaleniach planu, określonych w § 65 uchwały, a odnoszących się do szerokości drogi gminnej o symbolu 10KDD (obecna ul. Piaski nad Rzeką), wskazując, że w wyniku poszerzenia tej drogi zostanie zajęty pas jego działki o szerokości 2 m od strony drogi, zaś odległość od linii rozgraniczającej drogę do budynku będzie wynosiła 4 m. W ocenie skarżącego dojazd do terenów pod zabudowę będzie możliwy nowo projektowaną drogą 9 KDD od strony ul. Zagnańskiej. W ocenie Sądu zarzuty skargi stanowią niewątpliwie tytuł do wniesienia skargi na podstawie art. 101 u.s.g., jednak same w sobie nie mogą stanowić podstawy do jej uwzględnienia. Z mocy art. 134 p.p.s.a. obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zaskarżony plan miejscowy nie narusza obiektywnego porządku prawnego oraz czy nie został on uchwalony z naruszeniem zasad sporządzania planu określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Przeprowadzona przez Sąd kontrola procesu planistycznego nie dała podstaw do uznania, iż w procesie tym została naruszona procedura przygotowania i uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego. Wymaga podkreślenia, że przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały rady gminy w całości lub w części, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Kontrolując zaskarżoną uchwałę w granicach zakreślonych art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się przy jej podejmowaniu naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie, o jakich mowa w art. 28 u.p.z.p. Jak wynika z przedstawionych sądowi akt, w rozpoznawanej sprawie organy podejmowały swe działania w ramach przyznanych im kompetencji w zakresie planowania przestrzennego i nie naruszyły procedury planowania określonej w ww. przepisach u.p.z.p. Każdy etap prac planistycznych, wskazany w art. 17 u.p.z.p. posiada wymaganą dokumentację. Z przedłożonej przez organ dokumentacji wynika, że w trakcie przeprowadzonej procedury sporządzania planu skarżący wniósł uwagi podczas wyłożeń planu do publicznego wglądu. Uwagi z 1-3 wyłożenia planu nie zostały przez organ uwzględnione, natomiast uwaga z ostatniego wyłożenia nie podlegała rozpatrzeniu, gdyż nie dotyczyła jego przedmiotu (por. załącznik nr 2 do uchwały k.1-43 ). Zaskarżona uchwała nie narusza także przepisów prawa materialnego tj. obiektywnego porządku prawnego. W tym zakresie należy podkreślić, że istotą planu miejscowego jest ustalenie przeznaczenia danego terenu i w tym znaczeniu z reguły prowadzi on do ograniczenia prawa własności. Prawo to nie jest bowiem prawem bezwzględnym, choć podlega ochronie konstytucyjnej (art. 21 Konstytucji RP). Przejawem sposobu ingerencji w prawo własności jest właśnie m.in. plan miejscowy jako akt prawa miejscowego. W myśl art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Gmina ma samodzielność planistyczną (określaną również jako władztwo planistyczne) jednak jej swoboda w kształtowaniu zasad zagospodarowania terenu i ustalaniu przeznaczenia terenu ograniczona jest przepisami u.p.z.p. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Nie oznacza to jednak, że uprawnienie gminy, o jakim mowa w art. 3 i 4 u.p.z.p., ma charakter nieograniczony, a gmina ma pełną swobodę w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów położonych na jej terenie. Należy podkreślić, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą więc nie tylko te, które naruszają prawo, lecz także te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Każda bowiem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2006, s. 39 i n.). Stosownie do art. 1 ust. 1 u.p.z.p. podstawą działań mających na celu kształtowanie polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego oraz postępowanie w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu w planach zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek wyważenia zarówno celów i zadań publicznych, jak i interesów indywidualnych, zwłaszcza prawnie chronionych. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej, gmina nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. Podjęcie uchwały, mimo sprzeciwu części właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze planu, nie jest nadużyciem władztwa planistycznego, jeśli znajduje obiektywne uzasadnienie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest trafny zarzut naruszenia przez Radę Miasta art. 1 ust.2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że granice prawa własności określają ustawy, w tym u.p.z.p. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza bowiem ograniczenie własności w drodze ustawy, w zakresie w jakim ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie wskazuje się, że naruszenie istoty prawa własności nastąpiłoby w sytuacji, gdyby wprowadzone ograniczenia ustawowe dotyczyły podstawowych uprawnień, składających się na treść prawa własności i uniemożliwiały realizowanie przez to prawo funkcji, jakie ma ono spełniać w porządku prawnym. Unormowanie zawarte w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. nie narusza zatem zasad wynikających z Konstytucji RP. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma charakteru bezwzględnego, a więc zakazującego wszelkiej ingerencji wobec nieruchomości, ponieważ w takim przypadku gmina nie mogłaby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Władztwo planistycznego gminy nie jest nieograniczone i musi uwzględniać zasady ładu przestrzennego, proporcjonalności oraz ochrony prawa własności. Ingerencja w prawo własności poprzez uchwalenie miejscowego planu musi być dokonane dla realizacji celu publicznego lub celu wynikającego z art. 1 ust.2 , art. 4 i art. 6 u.p.z.p. Jak wynika z § 65 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 10 KDD (1x2), istniejąca ulica Piaski nad Rzeką, kategorii gminnej, ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: droga publiczna klasy dojazdowej (D), 2) parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu: a) jezdnia o szerokości minimum 5 m, b) chodnik jednostronny, c) szerokość w liniach rozgraniczających minimum 10 m, d) ulica zakończona placem do zawracania samochodów. Nie było w sprawie kwestionowane, że ulica Piaski nad Rzeką posiada aktualnie szerokość od 3 do 6 m przy długości 420 m. Jest ślepa i nie posiada placu manewrowego do zawracania. Nawierzchnia ulicy jest nieurządzona, tzw. "gruntowa". W chwili obecnej obsługuje obustronnie około 35 nieruchomości. Stosownie do § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, nie powinna być mniejsza niż 10 m (klasa ulicy D). Nie jest również kwestionowane, że obecna ulica Piaski nad Rzeką jest drogą klasy L, zgodnie wykazem MZD, o kategorii drogi gminnej. Natomiast jak wynika z § 65 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa droga miałaby mieć klasę D o szerokości w liniach rozgraniczających minimum 10m. W tych okolicznościach, wbrew zarzutom skargi, nie doszło w sprawie niniejszej do arbitralnego określenia parametrów drogi sąsiadującej z działką skarżącego skoro organ działał na podstawie prawa. Przyjęcie stanowiska skarżącego mogłoby być odczytane jako naruszenie przez organ wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.) poprzez prymat interesu skarżącego, kosztem interesu publicznego wszystkich użytkowników drogi publicznej. W realiach rozpoznawanej sprawy wyważenie interesu prywatnego osoby fizycznej i interesu publicznego jest zdaniem Sądu determinowane obowiązującymi przepisami w tym m.in. ww. rozporządzenia. Z treści § 7 ust. 1 tego rozporządzenia wynikają parametry drogi, co oznacza, że organ powinien co do zasady przepis ten uwzględniać. Natomiast § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia jest wyjątkiem, która organ ma prawo (ale nie obowiązek) zastosować tylko w szczególnych sytuacjach, o których mowa w tym przepisie oraz po spełnieniu przesłanek wynikających z § 6. Tym samym zarzut naruszenia § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie jest niezasadny. Nie bez znaczenia jest także podnoszona przez pełnomocnika organu na rozprawie i w odpowiedzi na skargę logiczna argumentacja, że przyjęte w planie parametry projektowanej drogi gminnej o symbolu 10KDD, a w szczególności szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosząca 10 m, wynikają z konieczności: 1) zapewnienia wygody funkcjonalnej i bezpieczeństwa użytkowania ulicy dla aut, rowerzystów i pieszych, przy uwzględnieniu ogółu lokalnych uwarunkowań wynikających zarówno ze stanu istniejącego zagospodarowania lokalnej przestrzeni, jak i zagospodarowania planowanego w przyszłości; 2) zgodnego z przepisami, normami oraz wytycznymi zarządców sieci i dysponentów mediów, rozmieszczenia w pasie drogowym ulicy uzbrojenia podziemnego (istniejącego oraz planowanego); 3) realizacji wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach co do parametrów dróg publicznych. Nadto analiza inżynierska możliwości kształtowania przekroju ulicy wykazała brak możliwości zastosowania szerokości pasa drogowego mniejszego niż 10 m ( por. rys. nr 2 i rys. nr 3 załączników dołączonych do odpowiedzi na skargę). Odnosząc się do podniesionego na rozprawie sądowej zarzutu skargi, że dojazd do terenów pod zabudowę będzie możliwy nowo projektowaną drogą 9KDD od strony ulicy Zagnańskiej należy stwierdzić, że istnienie innego wariantu dojazdu do terenów pod zabudowę nie oznacza, że przewidziane w planie poszerzenie drogi gminnej narusza prawo. Wręcz przeciwnie, przyjęte w planie rozwiązania mają doprowadzić do stanu zgodności z wymogami jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Końcowo należy podkreślić, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny celowości i trafności rozwiązań planu. Jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Gmina dysponując zespołem uprawnień kształtowanym art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna nie została naruszona w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu, naruszenie interesu prawnego skarżącego zaskarżonym planem, nastąpiło zgodnie z prawem i nie było wynikiem nadużycia władztwa planistycznego. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.