II FSK 1475/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Paweł Kowalski, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 999/13 w sprawie ze skargi K. [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi K. [...] S.A. w K. o sygn. akt I SA/Gl 999/13 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 maja 2013 roku nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny w którym decyzją z dnia 7 grudnia 2011 roku Prezydent Miasta W. określił K. [...] S.A. w K. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 607 484,00 zł. Organ I instancji do podstawy opodatkowania przyjął: 1) budynki związane z dział. gosp. o pow. 9 231,86 m2 za okres I-XII; 2) budynki pozostałe o powierzchni 1 047 m2 za okres I-II; 3) budynki mieszkalne o powierzchni 2 228 m2 za okres I –XII; 4) grunty zw. z dział. gosp. o powierzchni 551 458,41 m2 za okres I; 5) grunty zw. z dział. gosp. o powierzchni 549 368,41 m2 za okres II; 6) grunty zw. z dział. gosp. o powierzchni 547 585,41 m2 za okres III-XII; 7) grunty pozostałe o powierzchni 3 901,82 m2 za okres I –XII; 8) budowle o wartości 4 822.996,00 zł za okres 1- II; 9) budowle o wartości 4 832.625,00 zł za okres III- XII. Przedmioty opodatkowania objęte decyzją organu I instancji stanowiły majątek Spółki wchodzący w skład funkcjonujących w jej ramach jednostek organizacyjnych: [...], [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił również stanowisko dotyczące opodatkowania budowli podziemnych wyrobisk górniczych, z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 roku sygn. akt P 33/09 (Dz.U. Nr 206 poz. 1228, OTK-A z 2011, Nr 7 poz. 71) przyjmując, że nie jest możliwe opodatkowanie podatkiem od nieruchomości obiektów znajdujących się w wyrobiskach górniczych. Organ podatkowy I instancji przyjął powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o 36.284 m2 większą od zadeklarowanej przez Spółkę, dotyczyło to gruntów, które były wcześniej zgłoszone do opodatkowania w sąsiednich gminach. Jednocześnie wyłączył spod opodatkowania grunty stanowiące pasy drogowe zajęte pod drogi publiczne wraz z budowlami dróg. Opodatkowaniu z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zostały również objęte grunty wskazane przez Spółkę jako nie mogące zostać wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Tk", dotyczące terenów po zlikwidowanej linii kolejowej. SKO decyzją z dnia 27 lutego 2013 roku uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 7 grudnia 2011 roku orzekając równocześnie, co do istoty sprawy. Kolegium określiło K. [...] wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 597 860,30 zł. W następstwie analizy materiału sprawy ustalono, że Spółka błędnie deklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty będące użytkami rolnymi, a także działki stanowiące własność osób fizycznych. Błędnie zgłosiła do opodatkowania działki o nr 1302/28, 1299/28, 1292, które zostały objęte decyzją Starosty W. z dnia 21 lutego 2007 roku nr [...] stwierdzającej wygaszenie zarządu ustanowionego na rzecz [...]. Z decyzji Starosty wynikało, że Spółka nie wykonywała prawa zarządu nad tymi gruntami, a były one użytkowane przez POD [...] oraz osoby fizyczne. Ponadto Kolegium zmniejszyło podstawę opodatkowania w odniesieniu do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchnię 7.345 m2. Od decyzji organu II instancji Spółka wniosła skargę z dnia 2 kwietnia 2013 roku wnosząc o jej uchylenie w części, w jakiej określa wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 rok. Zarzucono SKO naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy dowodów w postaci decyzji Starosty W. z dnia 9 października 2007 roku nr [...]. Strona skarżąca podniosła, że wskazane decyzje Starosty W. wywołały takie same skutki prawnopodatkowe jak wymieniona w decyzji Kolegium decyzja z dnia 21 lutego 2007 roku. Zdaniem skarżącej w związku z decyzjami Starosty W. nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości również grunty składające się z działek o numerach: [...]. SKO decyzją z dnia 10 maja 2013 roku, wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., uwzględniło w całości skargę wniesioną przez Spółkę na decyzję z dnia 27 lutego 2013 roku. Kolegium zmieniło własną decyzję poprzez uchylenie dotychczasowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i w to miejsce określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 rok należnego od przedmiotów opodatkowania położonych na obszarze Miasta W., dokonując ponownego wymiaru podatku od nieruchomości w wysokości 596 926,00 zł. Kolegium podzieliło zarzuty skargi związane z nieuwzględnieniem dowodów z dokumentów – decyzji Starosty W. z dnia 9 października 2007 r., w zakresie przyjęcia do podstawy opodatkowania gruntów stanowiących działki, wobec których prawo zarządu przysługujące poprzednikowi prawnemu Spółki wygasło z dniem 4 grudnia 1990 r. Kolegium uznało za zasadne zarzuty skargi dotyczące błędnego zwiększenia podstawy opodatkowania o 100 m2 w zakresie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (za okres od lutego do grudnia 2006 r.) oraz dokonano korekty podstawy opodatkowania dotyczącej gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za styczeń 2006 rok, która w wyniku błędu rachunkowego została zawyżona o 20 m2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2013 roku, na decyzję SKO z dnia 10 maja 2013 r. wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., Spółka (reprezentowana przez radcę prawnego) domagała się jej uchylenia, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. § 1 ust. 1 lit. a) i c) uchwały Rady Miejskiej Wodzisławia Śląskiego z dnia 30 listopada 2005 r. Nr XXXVII/371/05 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na 2006 r. oraz zwolnień od tego podatku, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął, że skarga z dnia 12 czerwca 2013 roku dotyczy decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd podkreślił, że bezsporne jest, że Spółka w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 roku, na decyzję SKO z dnia 27 lutego 2013 roku, domagała się jej uchylenia w części, a mianowicie w zakresie przyjęcia do podstawy opodatkowania gruntów stanowiących działki, wobec których wygasło prawo zarządu oraz dotyczących powierzchni gruntów stanowiących podstawę opodatkowania. W decyzji z dnia 10 maja 2013 roku, wydanej przez organ II instancji na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. (w trybie autokontroli), Kolegium uwzględniło skargę w całości, podzielając jej zarzuty, skutkiem czego było wydanie decyzji w dniu 10 maja 2013 roku określającej niższy wymiar podatku od nieruchomości za 2006 rok. Natomiast pełnomocnik strony skarżącej zarówno w skardze na decyzję wydaną w trybie autokontroli, jak również na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 roku potwierdził, że skarga z dnia 2 kwietnia 2013 roku została uwzględniona przez organ II instancji w całości, zaś zamiarem Spółki było podniesienie w niej jedynie naruszeń procesowych, bowiem w jej ocenie podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego było przedwczesne. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ uwzględniając skargę z dnia 2 kwietnia 2013 roku w całości, uwzględnił ją co do istoty sprawy, zgodnie z oczekiwaniem strony. Zatem w niniejszym postępowaniu badaniu podlegało jedynie to, czy decyzja autokontrolna nie narusza dyspozycji art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Powyższy wywód, w tym stanowisko skarżącej, potwierdza zasadność wydanej przez organ II instancji decyzji. Nie mogą zatem podlegać uwzględnieniu na obecnym etapie postępowania zarzuty skarżącej nie podniesione w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 roku. W związki z czym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Pełnomocnik strony skarżącej złożył od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną, zarzucając: • naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 54 § 3 zd. Pierwsze p.p.s.a., a także w związku z art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), wobec uznania, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w przypadku skargi na decyzję administracyjną (decyzję podatkową) wydaną przez organ administracji publicznej (organ podatkowy) w trybie art. 54 § 3 zd. Pierwsze p.p.s.a., sprowadzić się p0owinna jedynie do zbadania, czy decyzja ta uwzględnia złożoną na nią skargę w całości, a w konsekwencji do ograniczenia badania legalności decyzji SKO w Katowicach z dnia 10 maja 2013 roku jedynie pod tym kątem; • naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 54 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a., a także w związku z art. 4 p.u.s.a., wobec zaniechania dokonania merytorycznej oceny decyzji SKO w Katowicach z dnia 10 maja 2013 roku, do zbadania, czy decyzji ta została wydana z naruszenie prawa materialnego. W związku z powyższym, w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a., strona zwróciła się o zasądzenie od SKO zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Oceniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, przede wszystkim odwołać się trzeba do przepisu regulującego tryb wydawania decyzji autokontrolnych a więc art. 54 § 3 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U z 2015 roku, poz.658, mającym zastosowanie w tej sprawie ). Według jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jak wskazuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, norma wynikająca z art. 54 § 3 zdanie pierwsze ustawy reguluje instytucję samokontroli (autokontroli), której kwintesencją jest umożliwienie organowi administracji publicznej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę zgodności tego działania (lub braku działania czy też przewlekłości działania) z prawem (zob. A. Kabat, Skarga, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu, 2009, s. 180). Przepis ten daje organowi administracji publicznej możliwość dokonania autokontroli aktu, który został zaskarżony do sądu administracyjnego. Celem autokontroli jest, by sprawa, która w toku instancyjnym została rozstrzygnięta ostateczną decyzją, nie powracała na drogę postępowania administracyjnego, w sytuacji przekazania sprawy ze skargą do sądu administracyjnego. Autokontrola prowadzi zatem, do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. Jednak nie może odbyć się z naruszeniem reguł wyznaczonych przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, warunkiem skorzystania przez organ administracji publicznej z instytucji autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zawartych w skardze zarzutów, podstawy prawnej i wniosków (vide m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1575/07, Lex nr 525966). Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 ustawy jest w zasadzie związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Uwzględnienie skargi w całości sprowadza się do skorygowania zaskarżonego działania w kierunku pożądanym przez skarżącego. Organowi korzystającemu z art. 54 § 3 ustawy wolno uczynić tylko to, co wynika z treści skargi i jej żądania. Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu tego przepisu, to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony wynikającymi z treści skargi. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. Natomiast w razie niepodzielenia przez organ niektórych zarzutów, zakwestionowania przedstawionej w skardze oceny prawnej naruszeń bądź nieuwzględnienia w całości jej wniosków, organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi, który w przeciwieństwie do organu nie jest związany granicami skargi na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07, Lex nr 355665). Należy też tu przywołać przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych który stanowi, iż sąd administracyjny przeprowadza kontrolę działalności wyłącznie pod względem zgodności z prawem. O słuszności zarzutu niezgodności z prawem aktu administracji orzeka sąd administracyjny. Przepis ten wyznacza jednocześnie zakres badania zasadności skargi przed ten sąd i należy ocenić, że zakres ten został celowo ujęty przez ustawodawcę szeroko. Skoro więc organ administracji działa niejako w zastępstwie sądu administracyjnego, należy przy braku odmiennych postanowień wiążących uprawnienia organu z przepisami określającymi zakres orzekania przez sąd administracyjny przyjąć, iż jest on uprawniony i zobowiązany uczynić to w takim zakresie jak sąd administracyjny. Oznacza to, że nie jest związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art.134 p.p.s.a). W konsekwencji zakres możliwości skorzystania przez organ administracji publicznej z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a nie zależy od tego jakie zarzuty sformułuje w skardze skarżący, tylko od oceny, że przy okazji rozpoznawania sprawy doszło do obiektywnych przypadków naruszeń prawa, które miały wpływ na wynik sprawy. Jednakże, oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Organ wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadośćuczynić żądaniom skarżącego w całości, w tym względzie będzie pominięcie przez organ orzeczenia o zwrocie kosztów. Oznacza to, że organ administracji będzie mógł wydać legalnie decyzję, o której mowa w art.54 § 3 p.p.s.a, jeśli za uzasadnione uzna wszystkie zarzuty i wnioski zawarte w skardze w oparciu o wskazaną w niej podstawę prawną. Jeśli tylko część zarzutów okaże się uzasadniona albo też żaden z nich taki nie będzie, za to okaże się, że w toku rozpoznania sprawy doszło do innych naruszeń prawa ( niewskazanych w skardze ), organ nie będzie uprawniony do wydania decyzji z trybie autokontroli, tylko winien akta sprawy przedstawić sądowi administracyjnemu do rozpoznania. W niniejszej sprawie dokonując kontroli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 grudnia 2013 roku w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej ( art.174 pkt.2 p.p.s.a ) należy podnieść, że sąd ten błędnie przyjął, że zarzuty zgłoszone w skardze nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu skoro nie były zgłoszone w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 roku ( pierwotnej, w następstwie, której wydana została zaskarżona decyzją w trybie art.54 § 3 p.p.s.a ). W szczególności takiego stanowiska nie uzasadnia to, że zarzuty naruszenia prawa materialnego ( §1 ust.1 lit. a i c uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 30 listopada 2005 roku w sprawie ustalania stawek podatku od nieruchomości w związku z art.1a ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ) zostały już rozpoznane ( uznane za nieuzasadnione ) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lutego 2013 roku, a wobec ich nie powtórzenia w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 roku mogły wywołać przekonanie organu, że nie stanowią już elementu spornego. Skoro bowiem, jak wyżej podniesiono, organ administracji rozpoznając skargę działa w ramach wyznaczonych art.134 p.p.s.a ( co zresztą w uzasadnieniu wyroku podkreślił WSA w Gliwicach ), to przekonanie organu, co stanowi element sporny nie ma znaczenia. Organ jest bowiem obowiązany rozpoznając skargę działać tak jak sąd pierwszej instancji, a wydanie decyzji autokontrolnej będzie uzasadnione tylko wówczas, gdy oprócz zarzutów wskazanych w skardze, decyzja nie będzie dotknięta innymi naruszeniami prawa mającymi ( lub mogącymi mieć ) wpływ na wynik sprawy. W razie stwierdzenia takich uchybień rolą organu będzie przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji sprawy do rozpoznania. Zatem zarzuty zgłoszone w skardze kasacyjnej są uzasadnione, mimo tego jednak skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wątpliwości strony wynikające ze skargi z dnia 12 czerwca 2013 roku koncentrują się wokół możliwości zastosowania stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą dla gruntów po zlikwidowanej linii kolejowej, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Tr". W ocenie skarżącej grunty te, wobec tego, że ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane winny być opodatkowane według stawki niższej (dla gruntów nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Zarzut ten jest nieuzasadniony. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.( w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku), grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie, czy grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, mogą, czy nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dokonując wykładni pojęcia "względów technicznych" użytego w powoływanym przepisie zasadnym jest odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 3049/12 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, że u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Ponadto, z treści samego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że "względy techniczne" muszą dotyczyć, czyli tkwić w samej rzeczy, w rozważanym przypadku w gruncie. Przy czym okoliczności te muszą uniemożliwiać korzystanie z nieruchomości. W powołanym powyżej przepisie ustawodawca posłużył się sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznacza to, że chodzi trwałą przeszkodę w korzystaniu z nieruchomości, która jednocześnie ma charakter obiektywny, niezależny od woli i możliwości produkcyjnych, bądź finansowych danego podmiotu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, żeby przywrócenie gruntów ( w tym znajdujących się na nich nasypów kolejowych ) nie było obiektywnie możliwe, a więc stanowiło obiektywną przeszkodę do wykorzystania spornych gruntów w działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe rozważania, mimo błędnego uzasadnienia, wobec stwierdzenia, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, na podstawie art.184 p.p.s.a należało oddalić skargę kasacyjną.