I OZ 920/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 600/13 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie. M. G., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] października 2012 r., znak [...] orzekającą o odmowie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków użytku gruntowego dla działki nr [...] położonej w K. , gmina B., zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wydanym na skutek ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., Sąd Wojewódzki oddalił ww. wniosek uznając, że w sytuacji, gdy skarżący w żadnym zakresie nie wykazał istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazywał, że zarówno we wniosku, jak również w odpowiedzi na skierowane do M. G. – zgodnie z zawartymi w postanowieniu z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OZ 829/14 wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego – w dniu 3 listopada 2014 r. wezwanie do uzupełnienia wniosku poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.), wnioskodawca nie przedstawił okoliczność uzasadniających wydanie odmiennego orzeczenia. Sąd Wojewódzki wskazywał, że M. G., w odpowiedzi na wezwanie jedynie wyjaśnił, że nie stać go na pokrycie naliczonego obciążenia podatkowego za lata wstecz, licząc od 2010 r. do chwili obecnej (wraz z odsetkami), które jest wynikiem podejmowanych przez Wójta Gminy B. czynności, w wyniku których zdaniem skarżącego doszło do bezprawnego przekształcenia posiadanej ziemi rolnej (zwolnionej z podatku) w nieruchomość budowlaną, do czego doszło, jak podkreślił skarżący, bez jego udziału. W dalszej części pisma, skarżący zaś opisywał prowadzoną przez siebie działalność rolniczą, problemy z którymi się zmagał w związku z jej prowadzeniem, w szczególności związane z nakazami prawa miejscowego dotyczącymi hodowli zwierząt na terenie gminy. Do pisma dołączył kserokopie pism Wójta Gminy B. dotyczące poszczególnych kontroli jego gospodarstwa na okoliczność prowadzonej działalności rolniczej i hodowli zwierząt gospodarskich, zaświadczenie PUP o niefigurowaniu w rejestrze bezrobotnych, zaświadczenie gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o nieskorzystaniu z jego pomocy, a także PIT-37 za rok 2013. Powyższe wyjaśnienia – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – nie mogły stanowić wystarczającej podstawy uwzględnienia jego wniosku. Skarżący nie wskazał bowiem, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niego wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jego wniosku sprowadzało się zaś wyłącznie do wykazania istnienia określonych nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym w sprawie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków użytku gruntowego, które - w ocenie skarżącego - uniemożliwiają uzyskanie pożądanej przez niego w tym przedmiocie decyzji. Sąd Wojewódzki stwierdził również, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków wskazanych przez skarżącego, bowiem takie skutki mogą być następstwem czynności modernizacji ewidencji gruntów i budynków z 2010 r., a fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, nie mógł stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie będzie więc skutkować wstrzymaniem działań organów na podstawie obowiązujących zapisów w ewidencji gruntów i budynków. M. G. we wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, zakwestionował jego prawidłowość twierdząc, że w sposób należyty uzasadnił złożony przez siebie wniosek. Zmiany w ewidencji gruntu spowodują, iż będzie zmuszony uiścić zaległy podatek od nieruchomości za kilka lat wstecz, co będzie miało wpływ na uszczuplenie jego finansów, doprowadzając go do niewypłacalności. W swojej ocenie przedstawił Sądowi Wojewódzkiemu na te okoliczność stosowne twierdzenia i dokumenty, które nie zostały jednak przez Sąd uwzględnione. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia się do nich ponadto nie odniósł. Nie wziął również pod uwagę dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów skarżącego potwierdzających jego trudną sytuację finansową, choć również powinien był je uwzględnić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący – wbrew podnoszonych w zażaleniu twierdzeniom – nawet pomimo skierowanego do niego w tym przedmiocie wezwania, nie wskazał, ani nie udokumentował należycie konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do zagadnienia wpływu zaskarżonej decyzji na powstanie opisywanych zarówno w odpowiedzi na wezwanie do należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zażaleniu skutków obciążenia skarżącego zaległym podatkiem z powodu przekształcenia nieruchomości rolnej w budowlaną, należy wskazać, iż w tym zakresie M. G. nie uzasadnił dostatecznie swoich twierdzeń. Skarżący bowiem, poza powtarzaniem, że Wójt Gminy B. wydał decyzje, na mocy których obciążył go zaległym podatkiem, nie przedstawił na tą okoliczność żadnych dokumentów. Wraz z pismem z dnia [....] czerwca 2014 r., jak również wcześniej w toku postępowania przedstawił jedynie pisma dotyczące kwestii liczby przetrzymywanych przez niego w gospodarstwie zwierząt hodowlanych, uzyskiwanego przez niego dochodu za lata 2012-2013 oraz korzystania z pomocy społecznej. Skarżący nie wskazał przy tym nawet wysokości obciążających go zaległości podatkowych. Przedłożone przez skarżącego dokumenty uniemożliwiały nawet zatem zbadanie jego wniosku pod wskazywanym kątem. Lakoniczne, nie poparte niczym, sformułowania na tym tle nie mogły w związku z tym stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nawet przy wzięciu pod uwagę informacji zawartych w złożonym przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy zgodzić się jednocześnie z Sądem Wojewódzkim, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków wskazanych przez skarżącego. Ewentualne wstrzymanie jej wykonania, nie mogłoby zatem skutkować wstrzymaniem działań organów na podstawie obowiązujących zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.