II GZ 252/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2600/13 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 2600/13 na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. odrzucił wniosek J. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 2386/14 (publik. CBOSA) oddalił skargę kasacyjną J. P. od postanowienia WSA w W. z dnia 10 stycznia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2600/13 odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora z dnia [...] września 2013. z powodu nieuzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi polegającego na niepodaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braku formalnego skargi. Jak stwierdził, termin siedmiu dni do złożenia wniosku rozpoczął bieg w dniu doręczenia postanowienia NSA z dnia 15 października 2014 r. Argumentując na rzecz przywrócenia terminu wyjaśnił, że w korespondencji z WSA otrzymał jedynie wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, a nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braku skargi. W tych okolicznościach Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony. Uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 15 kwietnia 2014 r. kiedy to pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy, ponieważ to od tej daty pełnomocnik mógł działać na rzecz swojego mocodawcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zdaniem Sądu możliwość działania pełnomocnika od tej daty potwierdza fakt wniesienia, w dniu 19 kwietnia 2014 r., skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 10 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak stwierdził Sąd, wraz ze skargą kasacyjną i wspomnianym wnioskiem pełnomocnik powinien równocześnie złożyć też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W zażaleniu do NSA J. P. domagał się zmiany postanowienia Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. i uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi lub uchylenia tego postanowienia. Ponownie wskazał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia NSA z dnia 15 października 2014 r. i uznał, że Sąd niezasadnie zastosował art. 88 zdanie 1 p.p.s.a., nie precyzując, czy wniosek był spóźniony, czy niedopuszczalny. Zwrócił też uwagę na wadliwie sporządzoną komparycję skarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne, ponieważ objęte zażaleniem postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie NSA Sąd I instancji prawidłowo przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 88 p.p.s.a., stosownie do treści którego spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Niemniej jednak Sąd błędnie uznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi za spóźniony, czego wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sprecyzował, a co jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia kontrolowanego postanowienia. Zdaniem NSA wniosek skarżącego w tym przedmiocie nie był spóźniony, tylko z mocy ustawy niedopuszczalny. Użyty w art. 88 p.p.s.a., w odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu zwrot normatywny "z mocy ustawy niedopuszczalny" dotyczy m.in. sytuacji gdy z uwagi na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu jest z mocy ustawy niedopuszczalny, gdy przywrócenie terminu z uwagi na stan sprawy stało się nieaktualne (por. A Wiktorowska, Komentarz do art. 88 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie zmienione i uzupełnione, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 478). Okoliczność ta wystąpiła w niniejszej sprawie, bo skarga J. P. na decyzję Dyrektora z dnia [...] września 2013 r. została prawomocnie odrzucona (zob. postanowienie sądu kasacyjnego z dnia 15 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 2386/14, oddalające skargę kasacyjną strony od postanowienia WSA z dnia 10 stycznia 2014 r.). Stan sprawy uczynił więc rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nieaktualnym. Wobec tego, w ocenie NSA, Sąd nie powinien się wikłać w ustalenia kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu ani ustalać kiedy upłynął termin siedmiu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, lecz wiedząc, że w aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie WSA z dnia 10 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi, Sąd powinien ten wniosek odrzucić jako niedopuszczalny. Powyższy pogląd znalazł odzwierciedlenie w judykaturze (por. na przykład postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2008 r. o sygn. akt II OZ 753/08, publik. LEX nr 493651). Wskazać jeszcze należy, że słusznie podniesiono w zażaleniu, iż komparycja kontrolowanego postanowienia nie jest precyzyjna, niemniej uchybienie Sądu w tym zakresie nie miało żadnego znaczenia dla prawidłowości podjętego orzeczenia. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.