II OSK 1591/14

Dnia 25 luty 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1308/13 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargi kasacyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1308/13, uwzględniając skargę Prokuratora Okręgowego w [...], uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia wszczętego na żądanie Prokuratora postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. M. B., D. W.-B. oraz W. i S. B. podaniem z 14 marca 2012 r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany przez R. L. sposobu użytkowania części jednorodzinnego domu mieszkalnego na działce nr [...], przy ul. [...] w K., polegającej na urządzeniu w garażu tego budynku warsztatu samochodowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r., powołując się na art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania przyjmując, że postępowanie to nie dotyczy interesu prawnego wnoszących podanie, gdyż nieruchomość, której są współwłaścicielami, nie sąsiaduje z działką nr [...] – obie nieruchomości rozdzielone są drogą publiczną, mianowicie ulicą [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy to postanowienie. Na skutek skargi D.W.-B. i M. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 853/12, uchylił oba wskazane postanowienia. Skarga kasacyjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1204/13. Prokurator Okręgowy w [...] podaniem z 23 listopada 2012 r., skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem, polegającego na wykonaniu robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach i nakazania R. L. doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Z podania wynikało, że chodzi o zmianę przez R. L. sposobu użytkowania części jednorodzinnego domu mieszkalnego na działce nr [...], przy ul. [...] w K., polegającą na urządzeniu w garażu tego budynku warsztatu samochodowego. Ponadto z podania tego wynikało, że w ocenie Prokuratora niezgodność z prawem polega na sprzeczności prowadzonej po zmianie działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów, przez które, zdaniem Prokuratora, należy rozumieć rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którego § 3 ust. 1 pkt 76 do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe środków transportu. Jako podstawę prawną nałożenia na uczestnika postępowania nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego Prokurator powołał art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Zajął przy tym stanowisko, że dokonanie przez R. L. zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia, od którego właściwy organ administracji nie wniósł sprzeciwu, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że roboty budowlane z tą zmianą związane były prowadzone z istotnym odstępstwem od warunków określonych w przepisach, którymi są także ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie "stanu niezgodnego z prawem polegającym na wykonaniu robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K. w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w przepisach". Organ administracji ustalił, że R. L. 21 lipca 2011 r. zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego, polegającej na urządzeniu w nim stacji "autodiagnostyki komputerowej oraz podwozi". Właściwy organ pismem z 19 sierpnia 2011 r. zawiadomił go, że nie wniósł sprzeciwu. Zmiana sposobu użytkowania obejmowała garaż i pomieszczenie gospodarcze i polegała na montażu dwukolumnowego podnośnika samochodowego. Ponadto organ administracji ustalił, że obowiązujący dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2005 r. przewiduje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych. Następnie organ administracji stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się stacji kontroli pojazdów. Organ administracji przy tym ustalił, że R. L. "dokonuje diagnostyki komputerowej oraz wizualnej diagnostyki stanu technicznego pojazdów (stanu ogumienia, wycieku płynów eksploatacyjnych, stanu zawieszenia), a samochody kierowane są do naprawy do warsztatów, z którymi współpracuje". Ostatecznie organ administracji stwierdził, że skoro zmiana sposobu użytkowania, poza montażem podnośnika, nie obejmowała innych robót budowlanych, a funkcjonowanie stacji diagnostyki samochodowej nie narusza powołanych przepisów, to brak jest podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania Prokuratora Okręgowego w [...], decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2012 r. Organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i na tej podstawie ustalił, że R. L. użytkuje obiekt budowlany zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, mianowicie "zajmuje się wyłącznie diagnostyką komputerową i wizualną samochodów osobowych", a nie ich naprawą. W ocenie organu odwoławczego, taka działalność jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził też, że prowadzona przez R. L. działalność nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest to bowiem stacja obsługi środków transportu, lecz stacja kontroli pojazdów. Ponadto organ odwoławczy, w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 853/12, rozważał, czy M. B. oraz D. W.-B. powinni być stronami postępowania. W tym zakresie stwierdził, że nieruchomość, której osoby te są współwłaścicielami, znajduje się w odległości około 20 m od budynku, w którym prowadzona jest przedmiotowa działalność. Mając to na uwadze oraz ponadto uwzględniając wyposażenie znajdujące się w tym budynku, jego niewielkie rozmiary oraz zakres prowadzonej działalności i umieszczenie jej w domu jednorodzinnym zamieszkałym przez R. L. z rodziną, organ administracji uznał, że obiekt ten w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomość M. B. oraz D. W.-B. Tym samym uznał, że osoby te nie są stronami postępowania. W skardze Prokurator Okręgowy w [...] zarzucił naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego oraz przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, twierdząc, że organy administracji błędnie przyjęły, iż R. L. prowadzi stację kontroli pojazdów przede wszystkim dlatego, że nie posiada on uprawnień diagnosty, ani nie zatrudnia osoby posiadającej takie uprawnienia, a także z tego powodu, że prowadzona przez niego działalność nie spełnia warunków określonych w przepisach Prawa o ruchu drogowym dla tego rodzaju działalności. Sąd pierwszej instancji, uwzględniając skargę, podzielił stanowisko skarżącego, że stacja diagnostyczna prowadzona przez R. L. nie spełnia wymagań stawianych stacjom kontroli pojazdów w przepisach Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. W związku z tym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, prowadzona przez R.L. stacja diagnostyki komputerowej samochodów stanowi stację obsługi środków transportu w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym działalność ta jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały wniesione przez R. L. oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W obu skargach kasacyjnych zarzucono naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z ust. 6 pkt 1 lit. d i pkt 3 lit. a rozdziału VII miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z [...] stycznia 2005 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że stacja autodiagnostyki samochodowej jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. R. L. uzasadniając skargę kasacyjną twierdził, że prowadzi stację kontroli pojazdów oraz że dla takiej kwalifikacji jego działalności nie ma znaczenia to, czy posiada uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych, lecz uciążliwość tej działalności dla środowiska. Uczestnik postępowania podniósł w swojej skardze kasacyjnej także to, że ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są jasne. Organ administracji uzasadniając skargę kasacyjną podniósł, że w pierwszej kolejności sprawa powinna być rozstrzygnięta w oparciu o wykładnię ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które – w ocenie organu administracji – dopuszczają prowadzenie takiej działalności, jaką prowadzi uczestnik postępowania. Zaznaczono przy tym, że ustalenia te nie są jasne i powinny być wykładane z uwzględnieniem tego, aby ograniczeń w wykonywaniu praw i wolności nie rozszerzać ponad miarę oraz z uwzględnieniem zasady równości. Ponadto wywiedziono, że działalność prowadzona przez uczestnika postępowania powinna być zaliczona do stacji kontroli pojazdów, przy czym zwrócono uwagę na to, że oddziaływanie tego rodzaju działalności na środowisko nie różni się w zależności od tego, czy stacja kontroli pojazdów jest prowadzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. We wnioskach obu skarg kasacyjnych wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym M. B. oraz D. W.-B. wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w sprawie. Twierdzili, że sprawa dotyczy ich interesu prawnego, gdyż działalność prowadzona przez uczestnika postępowania oddziałuje na znajdującą się w odległości kilkunastu metrów nieruchomość, której są współwłaścicielami, poprzez emisje w postaci hałasu i dymu z silników pojazdów mechanicznych. Podnieśli przy tym, że prowadzona przez uczestnika postępowania działalność jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek M. B. oraz D. W.-B. i dopuścił ich do udziału w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. Uwzględniając wniosek M. B. oraz D. W.-B. o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, NSA miał na uwadze, że zgodnie z art. 33 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. M. B. i D. W.-B. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, zaś jego wynik dotyczy ich interesu prawnego. Oceniając, czy prowadzone w rozpoznawanej sprawie przez organy nadzoru budowlanego postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego M. B. i D. W.-B. należy przede wszystkim zauważyć, że dotyczy ono zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, dokonanej przez R. L. Z art. 71 ust. 5 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bada się jak ta zmiana oddziałuje na nieruchomości sąsiednie. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, jeżeli zmiana może spowodować niedopuszczalne wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, właściwy organ wnosi w drodze decyzji sprzeciw. Ponadto w takim postępowaniu bada się, czy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy bowiem dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 71 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), zaś w razie, gdy zmiana narusza ustalenia planu miejscowego, właściwy organ wnosi sprzeciw (art. 71 ust. 5 pkt 2 tej ustawy). Przepisy te mają na celu m.in. ochronę interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, zarówno przed tym, aby zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w sposób niedopuszczalny nie wprowadzała, utrwalała lub zwiększała ograniczenia lub uciążliwości na ich nieruchomościach, jak i przed tym, aby nie zostały naruszone ustalenia obowiązującego planu miejscowego w tym te, które zostały uchwalone w celu uregulowania harmonijnego korzystania z nieruchomości na określonym obszarze. Nie ulega więc wątpliwości, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może dotyczyć interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich i wówczas, gdy zmiana taka może oddziaływać na te nieruchomości poprzez stworzenie lub niekorzystną zmianę ograniczeń i uciążliwości, jest to interes prawny, gdyż istnieją przepisy prawa (wskazane wyżej) ten interes chroniące. Powyższe odnosi się też do postępowania, które jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Nie dotyczy ono wprawdzie bezpośrednio uzyskania przez inwestora uprawnienia do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ale sprowadza się do oceny, czy roboty budowlane wykonane już na podstawie uzyskanego uprawnienia (uczestnik takie uprawnienie uzyskał, gdyż właściwy organ w terminie nie wniósł sprzeciwu) nie zostały wykonane z naruszeniem prawa, mianowicie na podstawie zgłoszenia, co do którego organ administracji powinien był wnieść sprzeciw z powodu sprzeczności zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym istnieją podstawy do przyjęcia, że postępowanie to dotyczy interesu prawnego M. B. i D. W.-B., którzy powołują się na niekorzystne oddziaływanie zmienionego przez R. L. sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, na sposób wykonywania prawa własności należącej do nich nieruchomości i czynią to także w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć też należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało kategorycznie wykluczone przez sądy administracyjne rozpoznające sprawę dotyczącą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2012 r. – sprawa o sygnaturze w pierwszej instancji akt II SA/Gl 853/12 i II OSK 1204/13 w drugiej instancji – że prowadzone postępowanie może dotyczyć interesu prawnego wskazanych osób. Dość powiedzieć, że NSA w uzasadnieniu swego wyroku z 3 grudnia 2014 r. stwierdził, że "Sąd pierwszej instancji nie przesądził o istnieniu interesu prawnego wnioskodawców, jak i nie przesądził jaki powinien mieć zastosowanie tryb postępowania". Mając to na uwadze NSA dopuścił M. B. oraz D. W.-B. do udziału w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarg kasacyjnych należy stwierdzić, że są one zasadne, co jednak nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Istota zarzutów obu skarg kasacyjnych sprowadza się do wykładni, obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonych przed sądem administracyjnym decyzji, § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46 § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Zdaniem Prokuratora oraz Sądu pierwszej instancji, użyte w tym przepisie określenie "stacja kontroli pojazdów" odnosi się wyłącznie do stacji kontroli pojazdów, o których mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Stanowisko to nie jest trafne. Po pierwsze, treść § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wskazuje, że chodzi tylko i wyłącznie o tego rodzaju stacje kontroli pojazdów. W szczególności w przepisie tym nie ma odesłania do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po drugie, reguły wykładni celowościowej przemawiają za przyjęciem, że w przepisie tym nie chodzi tylko i wyłącznie o stacje kontroli pojazdów, o których mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko służy, co oczywiste, wyliczeniu przedsięwzięć, które znacząco oddziałują na środowisko. Zatem, wyłączenie w § 3 ust. 1 pkt 76 tego rozporządzenia stacji obsługi pojazdów oznacza, że w ocenie normodawcy stacje te znacząco na środowisko nie oddziałują. Stacje obsługi pojazdów, o których mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym, posiadają szczególne cechy, które nie mają nic wspólnego z oddziaływaniem na środowisko. Odpowiednie wyposażenie, szczególne warunki dotyczące podmiotów, które mogą prowadzić te stacje, czy też obowiązek zatrudniania osób posiadających szczególne uprawnienia nadawane przez organ administracji (diagnostów) mają na celu zapewnienie rzetelności wykonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych, a nie zmniejszenie oddziaływania tego rodzaju działalności na środowisko. Nic więc nie przemawia za tym, że tylko stacje kontroli pojazdów, które odpowiadają wszystkim wymogom stawianym w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych do niej, zostały uznane za działalność, która znacząco nie oddziałuje na środowisko. Zgodnie z celem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w jego § 3 ust. 1 pkt 76 wskazano stacje kontroli pojazdów w potocznym tego słowa znaczeniu, czyli zakłady, w których jedynie kontroluje się pojazdy, bez względu na obojętną dla środowiska okoliczność dotyczącą tego, czy ta kontrola ma prawne znaczenie w administracyjnej reglamentacji korzystania z pojazdów mechanicznych przewidzianej w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Podstawy kasacyjne są zatem trafne, gdyż brak było podstaw do przyjęcia, że zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego przez R. L. jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro ustalono, że po tej zmianie jedynie kontroluje pojazdy mechaniczne. Niemniej skargi kasacyjne nie mogą być uwzględnione, gdyż zaskarżony wyrok, którym uchylono decyzje organów administracji obu instancji, jest zgodny z prawem. Uchylenie tych decyzji było bowiem uzasadnione tym, że w postępowaniu, w którym zostały wydane, nie brali udziału M. B. oraz D. W.-B., których interesu prawnego – jak to zostało już wyjaśnione – postępowanie to dotyczy. Organ odwoławczy w zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji rozważał wprawdzie, czy osoby te powinny być stronami prowadzonego postępowania administracyjnego, dochodząc do wniosku, że nie. Stanowisko to jednakże, w świetle argumentacji przyjętej na potrzeby rozpoznania przez NSA wniosku o ich dopuszczenie do udziału w sprawie, nie jest trafne. Charakterystyczne jest też to, że organ odwoławczy swoje stanowisko opiera na ustaleniu, że obiekt budowlany, stanowiący własność R. L., po częściowej zmianie sposobu jego użytkowania, nie oddziałuje na nieruchomość M. B. i D. W.-B., które to ustalenie poczynił bez udziału tych osób, a więc osób, których ono dotyczy. M. B. i D. W.-B. w tym postępowaniu powinni brać udział, aby chociażby mogli zająć stanowisko w kwestii tego, czy takie stanowisko jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Powoduje to, że zaskarżone decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Istotne jest przy tym to, że M. B. oraz D. W.-B. jednoznacznie, chociażby poprzez wniosek o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, wyrazili swoją wolę przeprowadzenia postępowania administracyjnego z ich udziałem. Mając powyższe na uwadze, podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego, że NSA uznał podstawy skarg kasacyjnych za usprawiedliwione, jednakże oddalił je, gdyż wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, organy administracji prowadząc ponownie postępowanie uwzględnią ocenę prawną wyrażoną przez NSA, a nie przez Sąd pierwszej instancji, czyli przeprowadzą postępowanie administracyjne na skutek podania Prokuratora Okręgowego w [...] z 23 listopada 2012 r. z udziałem M. B. oraz D. W.-B. oraz uwzględniając przyjętą przez NSA wykładnię § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargi kasacyjne oddalił.