I SA/Wa 1244/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej B. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania B. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 22 marca 2011 r. Prezydent [...] wystąpił w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) - dalej jako Przepisy wprowadzające, do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], oznaczoną jako działki nr [...], obręb [...]. Stosownie do powołanego przepisu nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własności Skarbu Państwa ani Gminy [...] i pozostawała jedynie we władaniu tej Gminy jako droga publiczna. Z odpisu księgi wieczystej [...] oraz aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2011 roku, Rep. [...], wynikało, że przedmiotowa nieruchomość zajęta pod część ulicy [...] w W. stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku współwłasność osób fizycznych. Zgodnie z Uchwałą Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr 245 z dnia 26 maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego Nr 17 poz. 186) ulica [...] w W. (na odcinku [...]) stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku drogę lokalną miejską. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 roku stały się drogami gminnymi. Tym samym w ocenie organu zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, przedmiotowa nieruchomość zajęta pod część ulicy [..] w W. stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa własnością Gminy [..]. W związku z powyższym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku prawa własności gruntu oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha i wykazanego jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] na "Mapie sytuacyjnej części nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod drogę publiczną dla ul. [...] wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r." przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej m. st. Warszawy w dniu [...] kwietnia 2010 roku pod nr ewidencyjnym [...]. Od decyzji tej odwołanie wniosła B. K., podnosząc naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie władztwa publicznego i zajętości przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. W toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji ustalił, że z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] wydzieliły się działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, które stanowiły w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność G. K. i B. K., a zatem przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2011 r., Rep. A nr [...] spadek po zmarłym w dniu 1 marca 2011 r. B. K. nabyli G. K., B. K., R. K. i M. K. po 1/4 części każde z nich. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał również, że ulica [...] w W. na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr 245 z dnia 26 maja 1988 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 17, poz. 186) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999r. ulica ta, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające, stała się drogą gminną. Organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia mapy sytuacyjnej nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętej pod drogę publiczną dla ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] kwietnia 2010 r. pod nr [...], z której wynika, iż działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...], były zajęte pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. W ocenie organu odwoławczego ww. materiał graficzny obrazuje i potwierdza zajęcie działek nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister podkreślił, że przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 jest przesłanka władztwa publicznoprawnego. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, dla udowodnienia władztwa należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia i okoliczności na jego wykonywanie. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] Urzędu [..] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] wynika, że działki nr [...] leżały w pasie drogowym ul. [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. Ulica [...] posiadała nawierzchnię asfaltową wykonaną w 1997 r., a także pobocze służące pieszym i odwodnieniu ulicy oraz sieć wodociągową. Do pisma z dnia 28 lutego 2011 r. został dołączony protokół z dnia [...] grudnia 1997 r. dotyczący odbioru robót drogowych wykonanych przez firmę [...] Sp. z o.o., z którego wynika, iż na ul. [...] były prowadzone roboty drogowe polegające na wykonaniu podbudowy z tłucznia, dolnej i górnej warstwy nawierzchni bitumicznej, wykonania poszerzeń, wycinki drzew oraz robót dodatkowych. Organ odwoławczy zauważył również, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie świadczą o sprawowaniu w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad drogą publiczną ul. [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że przedstawione przez nią zdjęcie lotnicze z dnia [...] maja 1997 r. nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż pochodzi sprzed daty zakończenia robót drogowych na ul. [...] określonych ww. protokołem z dnia 19 grudnia 1997 r. Tym samym zdjęcie powyższe nie może stanowić materiału porównawczego do stanu po dniu 31 grudnia 1998 r., zaś powoływanie biegłego z zakresu fotogrametrii w tym zakresie jest niezasadne. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...]. Na powyższą decyzję B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że udowodniono, że teren działek objętych przedmiotową decyzją był w dniu 1 stycznia 1999 r. zajęty pod drogę publiczną i wnioskodawca władał tym terenem, w sytuacji, gdy w świetle przestawionych przez skarżącą dowodów w postaci zdjęć z roku 1998 oraz 2005, okoliczności te należy uznać, za, co najmniej wątpliwe, co winno skutkować przeprowadzeniem przez organ dodatkowego postępowania dowodowego w tej materii, 1) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stwierdzenie, że dla pozostawania nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, wystarcza, że teren drogi był utrzymywany, konserwowany, odśnieżany przez jej zarządcę, gdy tymczasem należy wykazać, że we władaniu zarządcy drogi, znajdowała się konkretna nieruchomość, zajęta przy tym pod jeden z elementów pasa drogowego drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w jej ocenie w sprawie nie została spełniona przesłanka władania nieruchomością przez zarządcę drogi. Strona zauważyła, że władanie nieruchomością należy rozumieć jako pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. W doktrynie pojęcie władania rozumiane jest, jako wykonywanie zarządu drogą w sposób określony ustawą z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). W kontekście w/w ustawy należy stwierdzić, że jednostka zarządzająca włada drogą publiczną, jeżeli utrzymuje ją, a więc: odśnieża, remontuje, modernizuje, umieszcza znaki drogowe. Skoro zatem gmina wnioskuje o stwierdzenie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne powinna wykazać, że faktycznie włada przedmiotowym gruntem. W ocenie skarżącej nie wystarczy, aby dokumentacja wskazywała, że na terenie objętym wnioskiem były prowadzone prace związane z utrzymaniem drogi. Muszą one bowiem dotyczyć konkretnej działki (konkretnej nieruchomości), której dotyczy wniosek o wydanie decyzji o przejęciu. B. K. podniosła, że w przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów wskazujących w jaki sposób władztwo gminy było wykonywane na przedmiotowych działkach. Jedynym dokumentem znajdującym się w aktach jest protokół odbioru sporządzony w dniu [...] grudnia 1997 r., z którego nie wynika jednak czy prace nim objęte dotyczyły działek objętych przedmiotowym postępowaniem. Skarżąca podkreśliła również, że z ortofotomapy terenu rejonu ul. [...] wynika, że nawet w chwili obecnej znaczna część działek [...] nie jest zajęta pod drogę. Potwierdzają to również zdjęcia lotnicze załączone przez skarżąca. Oba te dowody zostały jednak całkowicie pominięte przez organ II instancji. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał żadnej inicjatywy w dokonaniu ustaleń faktycznych i pominął dowody przez nią wskazane, a za kluczowy dowód w sprawie uznał oświadczenie podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 , poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił m. in. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm., dalej jako Przepisy wprowadzające). Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki od spełnienia, których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. W niniejszej sprawie spór dotyczy uznania, że przedmiotowe nieruchomości pozostawały we władaniu (faktycznym władztwie) Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powołany wyżej przepis 73 ust. 1 Przepisy wprowadzające daje podstawę do przejęcia jedynie tych nieruchomości, które zostały zajęte pod drogi publiczne. Innymi słowy przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną jest determinowany możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akr I SA/Wa 1259/13 dostępny w bazie www.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z uchwałą Rady Narodowej [...] z dnia 26 maja 1998 r., nr [...] ul. [...] na odcinku [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Przechodząc do oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej prowadzonej przez organy administracji, stwierdzić należy, że wywołują one wątpliwości Sądu. Są one uzasadnione faktem, że zebrany materiał dowodowy jest nie tylko nie wyczerpujący, ale wręcz bardo wątły i jednocześnie zawiera rozbieżności. Przywołana przez organy obu instancji mapa sytuacyjna nieruchomości – zgodnie z wykazem powierzchni zajętej pod drogę publiczną ulicę [...] zawiera rozbieżność dotyczącą części opisowej, zwartej w tabeli, która odnosi się do jednej z będących przedmiotem niniejszego postępowania działek – o nr [...], zaś nie wykazuje działki o nr [...], a wnioskami zawartymi w uzasadnieniach obu organów. Działka o nr [...] nie jest na mapie wyodrębniona graficznie w sposób tożsamy do pozostałych uwidocznionych w wykazie działek (czerwona linia). W ocenie Sądu przywołany przez organy obu instancji jako dowód na okoliczność spełnienia przesłanki władztwa protokół odbioru z dnia [...] grudnia 1997 r. ma charakter ogólny i wskazuje jedynie, że dotyczy odcinka ul. [...] od [...] do [...], nie wskazuje natomiast czy dotyczy również działek nr [...]. Z kolei oświadczenie organu z dnia 28 lutego 2011 r., choć potwierdza stan nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., to jak słusznie podniosła skarżąca jest oświadczeniem podmiotu zainteresowanego w sprawie. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zbyt ogólny i nie potwierdza jednoznacznie spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 Przepisy wprowadzające. A skoro tak, to stanowisko organów w kwestii wykazania zajęcia działek nr [...] pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości należy uznać za przedwczesne. Rację ma skarżąca twierdząc, że wypis z rejestru gruntów datowany na dzień 3 stycznia 2011 r., nie może być dowodem na okoliczność związanej z wypełnieniem dyspozycji przepisu art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające na datę 31 grudnia 1998 r. Nie może umknąć uwadze organu twierdzenie skarżącej, iż ani aktualnie ani nigdy wcześniej przedmiotowe działki nie zostały zajęte pod drogę publiczną. Brak w tym zakresie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co czyni ją nie odpowiadającą treści art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że zapewne wobec braków w materiale dowodowym – spowodowanych wadliwością (w sensie dokładności i wszechstronności) prowadzonego postępowania bądź faktycznym ich nieistnieniu, uzasadnienia organów obu instancji są powierzchowne i bardzo ogólnikowe, pozbawione konkretnych odniesień do przedstawionego stanu faktycznego. Stąd zdaniem Sądu za przedwczesną należy uznać tezę o udowodnieniu przesłanki zajętości pod drogę publiczną jak też władztwa publicznego sprawowanego w stosunku do przedmiotowych nieruchomości. W kontekście powyższych ustaleń zarówno Wojewoda [...] jak i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w k.p.a. Oznacza to, że zasadnicza dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestia władztwa nie została przez organy należycie i dostatecznie zbadana. Nienależyte wyjaśnienie stanu sprawy narusza również przepisy art. 6, 80 i 107 § 3 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wobec nie wyjaśnienia przesłanki "zajęcia" przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną przedwczesne byłoby badanie przez Sąd ustaleń organu dotyczących dalszych przesłanek, o których mowa w przepisie art. 73 ust. 1 Przepisy wprowadzające. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe wytyczne Sądu i przeprowadzi postępowanie w sposób zgodny z zaleceniami zawartymi w wydanym wyroku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.