I OSK 1299/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia del. WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 638/13 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia numeru księgi wieczystej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 409/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia numeru księgi wieczystej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyńskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekającą o odmowie wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie udostępnienia numeru księgi wieczystej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Łęcznej o podanie numeru księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w Łęcznej, ul. S. Rozpatrując wniosek Starosta Łęczyński wezwał wnioskodawcę, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej jako p.g.i k.) do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie interesu prawnego do udzielenia żądanych informacji. W odpowiedzi z dnia 18 kwietnia 2013 r. wnioskodawca stwierdził, że zwracał się o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów dla konkretnie wskazanych nieruchomości, czyli danych, o których mowa w art. 20 ust. 1 p.g.i k., które to dane są jawne i nie odnosi się do nich obowiązek wykazywania interesu prawnego. Starosta Łęczyński decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., odmówił wnioskodawcy wydania żądanych informacji. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie uznając, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, zwrócił uwagę, że w podstawie prawnej nie powołano art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.i k., pomimo, że decyzję wydano w oparciu o ten przepis. Jednakże błąd ten nie stanowi podstawy do jej uchylenia. Organ odwoławczy podniósł, że jakkolwiek w myśl art. 24 ust. 2 p.g.i k. informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków są jawne, to bezpośredni dostęp do tych informacji reguluje art. 24 ust. 4, z zastrzeżeniem ust. 5 p.g.i.k. W świetle tych przepisów, dla osób niebędących właścicielami lub władającymi nieruchomością - uzyskanie tych informacji jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego, uzasadniającego ich wydanie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.) księgi wieczyste są jawne i zgodnie z art. 36¹ ust. 3 ustawy może je przeglądać każdy w obecności pracownika sądu. Warunkiem uzyskania dostępu do księgi wieczystej, która zawiera dane osobowe aktualnego właściciela i byłych właścicieli jest podanie jej numeru. Po wprowadzeniu przez Ministerstwo Sprawiedliwości projektu informatycznego, każdy użytkownik internetu może w sposób bezpośredni przeglądać księgi wieczyste i mieć dostęp do zawartych w nich danych, ale również po uprzednim podaniu numeru księgi wieczystej. W świetle powyższego, udostępnienie informacji o numerze księgi wieczystej doprowadziłoby do sytuacji, w której osoby zapoznające się z treścią udostępnionego dokumentu mogłyby w sposób niewymagający nadmiernych kosztów, czasu i działań zapoznać się z zawartymi w księdze wieczystej danymi osobowymi osób w niej ujawnionych. Stanowisko takie zajął Generalny Inspektor Danych Osobowych w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., podając, że zasada jawności ksiąg wieczystych w istocie ma na celu zapewnienie dostępu do ksiąg wieczystych, jednakże z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych. Organ uznał, iż wniosek Spółki nie spełnił wymogów wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zatem nie było podstaw do jego uwzględnienia. Skargę sądową na powyższą decyzję złożyła Spółka, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 i 24 p.g.i k. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania informacji jawnych z prowadzonej przez organ ewidencji gruntów oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. oddalił skargę. Sąd wyjaśnił, iż skarżąca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 p.g.i k. Skoro Spółka żądała podania numerów ksiąg wieczystych lub numerów zbiorów dokumentów dla konkretnych nieruchomości, zasadnie organy orzekające uznały, że w takiej sytuacji niezbędne było wykazanie interesu prawnego w tym zakresie (art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.i k). Księga wieczysta zawiera bowiem – nie tylko dane o gruntach (art. 20 ust. 1 pkt 1), ale również dane o podmiotach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 p.g.i k. Organy prawidłowo odwołały się do art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1992 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zgodnie z którym za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna (księgi wieczyste w sądach i większość w Internecie poprzez portal dostępowy, zbiory dokumentów w sądach) to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Sąd stwierdził, że dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i k. Organ ewidencyjny prawidłowo uzależnił udzielenie skarżącej Spółce żądanych informacji od wykazania interesu prawnego. Wnioskodawca żądając podania numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla nieruchomości nie wykazał interesu prawnego, a więc zasadnym było wydanie decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji. Jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla załatwienia sprawy. Okoliczności faktyczne sprawy były niesporne, a jedyne kwestie sporne dotyczyły wykładni i zastosowania przepisów praw materialnego. Z tych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "[...]" Sp. z o.o. w Łodzi. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 24 ust. 2, 4 i 5 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i kartograficzne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów; oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 p.p.s.a. przez nierozważenie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do danych objętych wnioskiem skarżącej; - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował i zastosował przepis art. 24 ust. 4 w zw. Z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podstawą oddalenia skargi; było przyjęcie, że informacje, o których udzielenie zwróciła się skarżąca spółka mają charakter przedmiotowo-podmiotowy, a zatem - zdaniem Sądu - należało wykazać interes prawny w uzyskaniu tych danych, czego Spółka nie uczyniła. Tymczasem Spółka zwróciła się o podanie numeru księgi wieczystej dla nieruchomości określonej poprzez adres. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 ustawy, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym, w tym m.in. informacje dotyczące oznaczenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów (art. 20 ust. 1 pkt 1) są jawne. Wniosek skarżącej Spółki dotyczył podania numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla konkretnie wskazanej nieruchomości. Twierdzenie, że żądanie przez wnioskodawcę podania informacji o numerze księgi wieczystej dotyczy danych o charakterze przedmiotowo-podmiotowym jest chybione i sprzeczne z wykładnią art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Podstawą prawną kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia był art. 24 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej jako "p.g.k."). Zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Ust. 5 stanowi natomiast, że organ udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie czy informacje, których domagała się Spółka zawierały dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne kartograficzne, tj. dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Tylko w takim bowiem wypadku ustawodawca ograniczył krąg podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym do podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1-3. Na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przypomniał, że zgodnie z art. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.) księgi wieczyste są jawne, jednakże we wniosku o wydanie odpisu księgi wieczystej należy podać numer księgi wieczystej jako sposób identyfikacji tej księgi (§ 23 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 27 listopada 2013 r. w sprawie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, Dz. U. poz. 1407). Oznacza to, że dysponowanie adresem, numerem działki, czy danymi opisującymi właściciela czy też władającego nieruchomością nie jest wystarczające, aby uzyskać dostęp do danych zawartych w księdze wieczystej. Jednocześnie, w ramach projektu informatycznego Ministerstwa Sprawiedliwości – Nowa Księga Wieczysta, możliwy jest bezpośredni wgląd do ksiąg wieczystych. Systemem NKW stopniowo obejmowane są kolejne wydziały ksiąg wieczystych w sądach rejonowych na terenie całego kraju. Aby przeglądać księgi wieczyste za pośrednictwem portalu http://ekw.ms.gov.pl, również należy posiadać numer księgi wieczystej. Nie ma możliwości korzystania z innych danych. Księga wieczysta zawiera cztery działy, z których drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Tym samym, podmiot, który uzyska numer księgi wieczystej danej nieruchomości, będzie mógł z łatwością uzyskać dostęp do danych osobowych właściciela, użytkownika wieczystego, czy też uprawnionego do tej nieruchomości, takich jak: imię, nazwisko, imiona rodziców, numer ewidencyjny PESEL (por. § 35 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym, Dz. U. poz. 1411). Skarżąca Spółka wystąpiła do Starosty Powiatowego w Łęcznej z wnioskiem z o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów dla nieruchomości położonych w Łęcznej, ul. S. [...] oraz ul. S. [...] m [...]. Wyjaśnić także należy, iż w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II i IV księgi wieczystej (własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe oraz prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2). Jeśli zatem księga wieczysta zawiera tego rodzaju dane, to samo udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponieważ księga wieczysta gromadzi nie tylko powyższe dane, ale także dane o charakterze przedmiotowym zawarte w dziale I, to wobec treści wniosku należało przyjąć, że złożone przez Spółkę żądanie w istocie było żądaniem udzielenia informacji nie tylko o charakterze przedmiotowym, ale także podmiotowym. Z tego względu, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że dla pozyskania żądanej informacji – nr Księgi wieczystej Spółka – na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 omaw. ustawy musi legitymować się interesem prawnym. Z tego też względu wezwano Skarżącą do wykazania interesu prawnego a następnie, z uwagi na jego niewykazanie – odmówić udzielenia żądanej informacji. W tej sytuacji jako nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 24 ust. 2,4 i 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie przepisy te zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stwierdzić również należy, iż Sąd wojewódzki słusznie zaakceptował stanowisko organów, które powołały się na treść art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1992 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zgodnie z którym za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Organy wyjaśniły, iż za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna (księgi wieczyste w sądach i większość w Internecie poprzez portal dostępowy, zbiory dokumentów w sądach) to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Nietrafnie wskazano także na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że gdy granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu, to sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zauważyć tu jednak należy, że sąd pierwszej instancji niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć tych granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego, w których skarga została wniesiona, nie może bowiem swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów, przy czym termin "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, str. 291). W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), Sąd pierwszej instancji ograniczony jest zakresem sprawy, a więc materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym, który stanowił przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. A więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Tak więc zakresem rozpoznania sądu pierwszej instancji objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zostały wydane, jednak zawsze tylko w granicach stosunku administarcyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. Podkreślić przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli pod względem legalności zaskarżonego aktu nie ustala ponownie stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, ustaliły ten stan, a następnie, czy prawidłowo zastosowały do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego. Takiej oceny w niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał Sąd pierwszej instancji. Sąd odniósł się do zagadnienia braku istnienia po stronie Spółki interesu prawnego. To wszystko oznacza, że Sąd rozstrzygnął w granicach sprawy zainicjowanej skargą [...] sp. z o.o. Nietrafny był także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem wynikowym i warunkiem jego zastosowana jest niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro – jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie nie dopatrzył się naruszeń prawa to nie można skutecznie zarzucić temu Sądowi naruszenie art. 151 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.