II SA/Bd 1389/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] (zwany dalej "Starostą"), na podstawie art. 4 pkt 6 i 11, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego T. N. o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości [...] na działce oznaczonej nr geodezyjnym 631, gmina [...], nie zezwolił na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej położonych na ww. działce, pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu Starosta podniósł, iż dołączona do wniosku decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] nie została uzgodniona ze Starostą na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) w związku z czym należy uznać, że decyzja ta wydana została z pominięciem ustawowego obowiązku uzgodnienia z organem właściwym od spraw ochrony gruntów rolnych. Uniemożliwiło to organowi rozpatrzenie wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej ze względu na brak stosownej zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas III na inne cele nierolnicze. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że niedopuszczalnym jest kwestionowanie przez Starostę wiążącej go w niniejszym postępowaniu, ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem odwołującego, w chwili złożenia wniosku nie istniał wymóg uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klasy III na inne cele. Ponadto zwrócił uwagę na sprzeczność w rozumowaniu organu pierwszej instancji, który z jednej strony stwierdza, że nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej, a z drugiej strony orzeka o braku zezwolenia na wyłącznie tych gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest słuszne jakkolwiek nie podzielił argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium ustaliło, że działka, której dotyczył wniosek, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, według stanu na dzień 19 lutego 2013 r., ma powierzchnię 0,0619 ha i stanowi grunt orny klasy RIIIb. Wobec tego zdaniem organu do jej wyłączenia z produkcji rolniczej wymagana jest decyzja Starosty zezwalająca na takie wyłączenie w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. Skoro jednak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest ona konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dokonującego się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a okoliczności te - w realiach niniejszej sprawy - nie wystąpiły, to zasadnie w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji odmówił stronie wydania wnioskowanego zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje kwestia, o której traktuje organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotycząca braku uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ze Starostą w oparciu o treść art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zagadnienie to dotyczy bowiem innego, a w dodatku zakończonego już, postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej jest samoistnym (odrębnym) postępowaniem, toczącym się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), na podstawie przepisów rozdziału 3 (od art. 11 do art. 14) powołanej ustawy i w oparciu o przesłanki tam określone. Wadliwe uzasadnienie przez Starostę swojego stanowiska w sprawie, w ocenie Kolegium nie dyskwalifikuje całego orzeczenia, bowiem sentencja zaskarżonej decyzji pozostaje prawidłowa, zaś wady uzasadnienia decyzji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy. W skardze do sądu T. N. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium jako rażąco naruszającej prawo zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 6,7,10,15, 77 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji, pomimo uprzedniego nie rozpoznania przez organy administracji oświadczeń i uwag strony postępowania, 2. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niekorzystnej dla skarżącego interpretacji przepisów prawa, 3. obrazę przepisów postępowania: art. 10 § 1 oraz art. 89 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia uwag jak i trybu przeprowadzania rozpraw administracyjnych, 4. obrazę przepisów prawa materialnego – art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegającą na jego niezastosowaniu w ten sposób, iż mimo dołączonej do wniosku wiążącej decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwiła wyłączenie gruntów objętych wnioskiem z produkcji rolniczej, organ rozpoznający sprawę odmówił wydania decyzji zgodnej z treścią żądania, 5. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: art. 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób prawidłowy, wnikliwy i wyczerpujący, W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie ma przepisu, który określałby dodatkowe wymogi formalne wobec wniosku o wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej. Organ zaś wzywał skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Wskazał, że dotychczasowa procedura dla spełniających kryteria do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej była zawsze identyczna i niebudząca zastrzeżeń. Obecnie jest niejasna, stronnicza i pozbawiona reguł. Został wydłużony czas postępowania. Mimo że cała procedura przygotowawcza do inwestycji jak i decyzja o warunkach zabudowy zostały rozpoczęte i załatwione odpowiednio wcześniej, nawet sam wniosek o zgodę na wyłączenie został złożony przed wejściem nowelizacji ustawy w życie. Starosta podpierając się nowymi wymogami zakwestionował uzyskane już dokumenty. Jest to działanie niewłaściwe i godzi w prawa już nabyte. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazuje, aby nie naruszać zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i prawa oraz zasady ochrony praw nabytych. Obecna interpretacja przepisów stosowana przez Starostę ogranicza uprawnienia, które przysługują skarżącemu na mocy art. 140 Kodeksu cywilnego, co wskazuje, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa nabytego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał wyrok TK o sygn. akt K 32/03 i wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 355/13. Skarżący wskazał na naruszenie zasady lex retro non agit. Skarżący podkreślił, że Starosta poza zorganizowaniem [...] r. rozprawy administracyjnej nie informował strony o problemach czy uwagach w stosunku do postępowania, które zakończył decyzją z dnia [...] r. Organ nie zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz nie umożliwił stronie zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto, argumenty podniesione przez skarżącego w oświadczeniu przekazanym podczas rozprawy w dniu [...] r. zostały pominięte. Skarżący podał, że bezspornym jest fakt, że wniosek do organu wpłynął kompletny, a opieszałość oraz rażące przeprowadzenie rozprawy administracyjnej a także brak odniesienia się do uwag strony powinno uznać się za fakt o dużym znaczeniu na przebieg postępowania. W konsekwencji, skarżący zarzucił, że organ odwoławczy powielił błędne stanowisko organu I instancji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości [...] na działce oznaczonej nr geodezyjnym 631, gmina [...] na wniosek skarżącego z dnia [...]r. Procedura wyłączenia z produkcji użytków rolnych uregulowana została w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205) zwaną dalej "ustawą o ochronie gruntów". Wyłączeniem gruntów z produkcji stosownie do ustawowej definicji zawartej w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów, przy czym, nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów wyłączenie z produkcji użytków rolnych zaliczanych do klas I, II, III, IIIa i IIIb oraz innych wymienionych w tym przepisie, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Powyższe oznacza, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych m.in. klasy III możliwe jest po uprzednim uzyskaniu zgody na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze. Tryb uzyskania takiej zgody uregulowany został w przepisie art. 7 ust. 1 i 2 ww. ustawy. W myśl tej regulacji przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowiących użytki rolne klas I - III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i dokonuje się go w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż z dniem 26 maja 2013 r. w życie weszła nowelizacja przepisów ustawy o ochronie gruntów. W poprzednim stanie prawnym wymóg dokonania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczył jedynie gruntów rolnych klas I – III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha i tylko w stosunku do gruntów przekraczających wspomniane kryterium obszarowe wymagane było uzyskanie zgody właściwego ministra. W obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca odszedł jednak od kryterium obszarowego, którego interpretacja budziła wiele wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, wymagając zgodny ministra na nierolnicze przeznaczenie gruntów rolnych w przypadku zmiany sposobu użytkowania wszelkich gruntów rolnych klasy I – III, niezależnie od ich powierzchni. W sytuacji więc, gdy organ rozpatrujący wniosek o wyłączenie użytków rolnych ustali, że dany grunt jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, jako rolny klasy I – III i dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczono go na inne cele, organ nie może wydać zgody na wyłącznie go z produkcji leśnej, bowiem prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Regulacje ustawy o ochronie gruntów powiązane są ściśle z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, zwanej w skrócie "p.z.p"). Zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie z przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 p.z.p. wymieniając wśród nich wymóg ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty był zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W sytuacji w której organ właściwy do wydania decyzji i warunkach zabudowy, po dokonaniu stosownych uzgodnień z właściwym organem ochrony środowiska ustali, że teren wymaga takiej zgody, winien odmówić ustalenia warunków zabudowy i w związku z regulacją zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów niezbędnym jest ustalenie przeznaczenia terenu (przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczo więc, w stosunku do gruntów rolnych klasy I - III treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza, czy zgoda na wyłączenie z produkcji użytków rolnych może być wydana. Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem datowanym na dzień [...] r. T. N. zwrócił się do Starosty o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej położonych w miejscowości [...] na działce nr 631 gmina [...]. Do wniosku załączył m.in. wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że grunty w obrębie ww. działki stanowią użytki rolne klasy RIIIb oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 631 we wsi [...]. W pkt 8d ww. decyzji o warunkach zabudowy Wójt wskazał, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów. Prawidłowo w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że skoro działka objęta wnioskiem stanowi grunty rolne klasy RIIIb do wydania decyzji o ich wyłączeniu z produkcji rolnej niezbędne jest ich wcześniejsze przeznaczenie na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów. Wobec ustalonych przez organ okoliczności, iż taki plan nie został dla przedmiotowego obszaru uchwalony, prawidłowo odmówiono skarżącemu wydania zgody z wyłączenie wnioskowanych gruntów z produkcji rolnej. Teren, objęty wnioskiem skarżącego nie spełnia przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i w takich okolicznościach faktycznych niemożliwym było pozytywne rozpatrzenie wniosku. Podkreślić również należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy, na którą powołuje się skarżący zawarto zapis, iż teren inwestycji wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów, której bez wątpienia skarżący nie uzyskał. Wobec braku wyczerpania procedury wyłączenia użytków z produkcji rolnej, przewidzianej przepisami ustawy o ochronie gruntów, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, organ nie był uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 11 ust. 1 tej ustawy. Nadto wskazać również należy, iż w ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zgodne z przepisami prawa, mimo że Sąd nie podziela argumentacji jaką kierował się Starosta. Organ nieprawidłowo wywiódł, że brak dokonania przez Wójta Gminy [...] uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 p.z.p., w trakcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy stanowi przesłankę do wydania odmownej decyzji na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów, jednak błąd ten pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy wadliwość uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie powoduje konieczności wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego w sytuacji gdy jego sentencja odpowiada prawu. Z uwagi na powyżej poczynione uwagi nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów. Odnośnie pozostałych argumentów zawartych w skardze, również uznać je należy za niezasadne. W skardze wskazano, że wniosek o wyłączenie użytków z produkcji rolnej złożony został przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów, wobec czego zdaniem skarżącego rozpatrzony powinien zostać na podstawie przepisów obowiązujących przed ich nowelizacją. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował przepisy obowiązujące po dniu 26 maja 2013 r. Brzmienie przepisu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych zmienione zostało ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503) poprzez rezygnację z omówionego w już w niniejszym wyroku kryterium obszarowego. Owe kryterium obszarowe budziło poważne wątpliwości, czy pojęcie zwartego obszaru gruntów tożsame jest z pojęciem działki ewidencyjnej, czy też obszar taki obejmować mógł również kilka działek geodezyjnych, o ile stanowiły one zwarty obszar i przeznaczone były do "odrolnienia". Analiza uzasadnienia ustawy nowelizującej wskazuje, iż celem ustawodawcy było usunięcie istotnych wątpliwości interpretacyjnych, także na tle orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestiach regulowanych przepisami ww. ustawy w zakresie procedury związanej z ubieganiem się przez właścicieli (inwestorów) o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, podlegających szczególnej ochronie - na inne cele. Wśród przepisów ustawy nowelizującej ustawodawca nie zawarł jednak przepisów intertemporalnych, co powodować może poważne wątpliwości w zakresie stosowania nowych przepisów do spraw wszczętych, a niezakończonych. W art. 2 ustawy nowelizującej wskazano jedynie, że ustawa wchodzi w życie po 30 dniach od jej ogłoszenia. Sąd w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż skoro w ustawie nowelizującej nie zawarto przepisów intertemporalnych, w niniejszej sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy nowe. Skoro bowiem ustawodawca przemilczał kwestię stosowania nowego prawa, to jego wolą było stosowanie zmienionych przepisów również do spraw już wszczętych, a niezakończonych. Przepis art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji zatem, gdy brak jest przepisów przejściowych wskazujących, że ustawodawca uznał za zasadne, wyłączenie stosowania nowego stanu prawnego do sytuacji i zdarzeń zaistniałych wcześniej, to uznać należy za prawidłowe zastosowanie tych przepisów przez Kolegium. Rozważania na temat stosowania znowelizowanych przepisów mają o tyle istotne znaczenie, wobec nowego brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, od której uzależnione jest wydanie decyzji w trybie art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jak już powyżej wyjaśniono dokonana musi być w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do nieobowiązujących już przepisów w przedmiotowej sprawie nie byłoby potrzeby uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zmiana przeznaczenia gruntów rolnych dokonana byłaby w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem spełniony zostałby warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. W niniejszym postępowaniu taką decyzję skarżący uzyskał. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 631 we wsi [...], w pkt 8d decyzji wskazując, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów. Decyzja ta nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, jednak Sąd za zasadne uznał wskazanie, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa. Skoro bowiem Wójt w pkt 8d decyzji wskazuje, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, to tym samym stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. pozbawiony był możliwości wydania decyzji w tym zakresie. Art. 61 ust. 1 p.z.p. zawiera warunki, których łączne spełnienie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 4 zawarto warunek, że wydanie przedmiotowej decyzji jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W przypadku, gdy Wójt uznał, że teren takiej zgody wymaga, nie miał on prawa ustalić warunków zabudowy dla tego terenu, a sposób przeznaczenia i zagospodarowania terenu winien być ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem treści art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów. Ponadto o ile nieprawidłowym było oparcie rozstrzygnięcia Starosty z dnia [...] r. o brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, bowiem nie to było przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania, to jednak przyznać należy Staroście rację w zakresie dostrzeżonych uchybień. Stosownie bowiem do art. 53 ust. 4 pkt 6 p.z.p., na który powołuje się organ pierwszej instancji decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, a więc w tym przypadku Starostą [...]. Wójt natomiast, jak można domniemywać celem przyspieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy stosownego uzgodnienia nie dokonał. Powyższe w myśl art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną. W takich okolicznościach sprawy, zawarte w skardze zarzuty dotyczące poniesionych przez skarżącego kosztów mogłyby być przedmiotem roszczenia cywilnego właśnie w stosunku do Wójta, po ewentualnym wzruszeniu decyzji o warunkach zabudowy w trybie nadzwyczajnym, nie natomiast do organów, których postępowanie podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. Skarżący zarzuca organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 10, 15 i 77 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji pomimo uprzedniego nie rozpoznania przez organy administracji oświadczeń i uwag strony postępowania. W ocenie Sądu również ten zarzut nie jest zasadny. Organ odwoławczy odniósł się bowiem do argumentów zawartych w odwołaniu. Nadto sprawa została ponownie merytorycznie rozpatrzona, o czym świadczy wskazanie przez Kolegium na błędne uzasadnienie decyzji przez organ pierwszej instancji. Nie może również odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania oraz jego zakończeniu. O ile przyznać należy skarżącemu rację, iż obowiązkiem organu było zawiadomienie strony, po zebraniu pełnego materiału dowodowego, o możliwości zapoznania się z tym materiałem i wniesieniem w stosunku do niego uwag, to w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Postępowanie w przedmiocie wyłączenia użytków z produkcji rolnej jest postępowaniem wszczynanym w wniosek zainteresowanej strony. Samo zatem złożenie przez skarżącego podania jest równoznaczne z wszczęciem postępowania – datą wszczęcia postępowania jest w takim przypadku dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) Świadomość skarżącego o toczącym się postępowaniu potwierdza również udział skarżącego w przeprowadzonej w dniu [...] r. rozprawie administracyjnej. Odnosząc się z kolei do braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym wskazać należy, iż zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1490/11, publ. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 1286271). Tego rodzaju wywodu skarżący nie przedstawił. Również nie można uznać za zasadny zarzut naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób prawidłowy, wnikliwy i wyczerpujący. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Nadto skarżący czyniąc powyższy zarzut nie wskazał, jakie jeszcze czynności dowodowe winien przeprowadzić organ oraz jakich okoliczności faktycznych nie ustalił. Bez znaczenia pozostaje również zarzut dotyczący braku podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Prawem organu było przeprowadzenie takiej rozprawy, w sytuacji gdy dostrzegł taką konieczność i Sąd nie dostrzega w takim postępowaniu jakiegokolwiek naruszenia praw skarżącego. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę.