II OSK 1615/14

Dnia 25 lutego 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1389/13 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. II SA/Bd 1389/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Starosta T. na podstawie art. 4 pkt 6 i 11, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku T. N. o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości K. na działce nr geod. [...] gm. O., nie zezwolił na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej położonych na tej działce. W uzasadnieniu organ podniósł, że dołączona do wniosku decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] nie została uzgodniona ze Starostą na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), co uniemożliwiało organowi rozpatrzenie wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej. Po rozpatrzeniu odwołania T. N., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest słuszne, jakkolwiek nie podzielił argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium uznało, że działka, której dotyczył wniosek, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów według stanu na dzień 19 lutego 2013 r. ma powierzchnię 0,0619 ha i stanowi grunt orny klasy RIIIb. Wobec tego do jej wyłączenia z produkcji rolniczej wymagana jest decyzja Starosty zezwalająca na takie wyłączenie. Skoro jednak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest ona konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dokonującego się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a okoliczności te w niniejszej sprawie nie wystąpiły, to zasadnie - w ocenie Kolegium - organ I instancji odmówił stronie wydania wnioskowanego zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje kwestia dotycząca braku uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ze Starostą w oparciu o treść art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zagadnienie to dotyczy bowiem innego, zakończonego postępowania administracyjnego. Wadliwe uzasadnienie przez Starostę swojego stanowiska w sprawie w ocenie Kolegium nie dyskwalifikuje całego orzeczenia, bowiem sentencja zaskarżonej decyzji pozostaje prawidłowa, zaś wady uzasadnienia decyzji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy T. N. zarzucił organowi naruszenie: art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6,7,10,15,77 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji pomimo uprzedniego nierozpoznania przez organy administracji zażaleń i uwag strony postępowania, art. 10 § 1 oraz art. 89 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia uwag, jak i trybu przeprowadzenia rozpraw administracyjnych, art. 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a także naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegające na jego niezastosowaniu w ten sposób, że mimo dołączonej do wniosku wiążącej decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwiała wyłączenie gruntów objętych wnioskiem z produkcji rolniczej, organ rozpoznający sprawę odmówił wydania decyzji zgodnej z treścią żądania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na to, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została podjęta zgodnie ze stanem faktycznym w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1389/13 oddalił skargę. Prawidłowo - w ocenie Sądu - organ odwoławczy uznał, że skoro działka objęta wnioskiem stanowi grunt rolny klasy RIIIb do wydania decyzji o ich wyłączeniu z produkcji rolnej niezbędne jest ich wcześniejsze przeznaczenie tego gruntu na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wobec ustalonych przez organ okoliczności, iż taki plan nie został dla przedmiotowego obszaru uchwalony, prawidłowo odmówiono skarżącemu wydania zgody na wyłączenie wnioskowanych gruntów z produkcji rolnej. Teren objęty wnioskiem nie spełnia przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i w takich okolicznościach faktycznych niemożliwym było pozytywne rozpatrzenie wniosku. W decyzji o warunkach zabudowy zawarto zapis, iż teren inwestycji wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów, której bez wątpienia skarżący nie uzyskał. Wobec braku wyczerpania procedury wyłączenia użytków z produkcji rolnej, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, organ nie był uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa, mimo że Sąd nie podzielił argumentacji jaką kierował się Starosta. Organ nieprawidłowo wywiódł, że brak dokonania przez Wójta Gminy O. uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trakcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy stanowi przesłankę do wydania odmownej decyzji na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jednak błąd ten pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji nie powoduje konieczności wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego, w sytuacji gdy jego sentencja odpowiada prawu. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obowiązujące po 26 maja 2013 r. Brzmienie przepisu art. 7 ustawy zmienione zostało ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 503) poprzez rezygnację z kryterium obszarowego. Sąd stanął na stanowisku, że skoro w ustawie nowelizującej nie zawarto przepisów intertemporalnych, to w niniejszej sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy nowe. Skoro bowiem ustawodawca przemilczał kwestię stosowania nowego prawa, to jego wolą było stosowanie zmienionych przepisów również do spraw już wszczętych, a niezakończonych. Rozważania na temat stosowania znowelizowanych przepisów mają w ocenie Sądu znaczenie, wobec nowego brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, od której uzależnione jest wydanie decyzji w trybie art. 11 ust. 1 w/w ustawy, dokonana być musi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do nieobowiązujących już przepisów w przedmiotowej sprawie nie byłoby potrzeby uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zmiana przeznaczenia gruntów rolnych dokonana byłaby w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem spełniony byłby warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszym postępowaniu taką decyzję skarżący uzyskał. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wójt Gminy O. ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi K., w pkt 8 d decyzji wskazując, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów. Decyzja ta nie podlegała kontroli Sądu w przedmiotowym postępowaniu, jednak Sąd uznał za zasadne wskazanie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skoro bowiem Wójt w pkt 8d decyzji wskazuje, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, to tym samym stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł wydać decyzji w tym zakresie. W art. 61 ust. 1 pkt 4 zawarto warunek, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W przypadku, gdy Wójt uznał, że teren takiej zgody wymaga, nie miał on prawa ustalić warunków zabudowy dla tego terenu, a sposób przeznaczenia i zagospodarowania terenu winien być ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem treści art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. O ile nieprawidłowym, w ocenie Sądu, było oparcie rozstrzygnięcia Starosty z dnia [...] lipca 2013 r. o brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, bowiem nie to było przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania, to jednak przyznać należy Staroście rację w zakresie dostrzeżonych uchybień. Wójt bowiem wbrew treści art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dokonał uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. N., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest: a) art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegające na jego błędnej wykładni i nieuprawnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż znowelizowane przepisy art. 7 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 maja 2013 r. pozbawiają decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane przed tą datą skuteczności w zakresie rozstrzygnięcia o zmianie przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, podczas gdy prawidłowo interpretowane przepisy art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym od 26 maja 2013 r. mają taki skutek, że tylko decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które zostały wydane po tej dacie nie mogą dokonywać zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze, b) art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegające na jego niezastosowaniu w ten sposób, iż mimo wiążącej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy O., która dopuszczała wyłączenie gruntów objętych wnioskiem z produkcji rolniczej organ rozpoznający sprawę odmówił wydania decyzji zgodnej z treścią żądania, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 106 § 1-6 k.p.a. polegające na bezpodstawnym zobowiązaniu strony postępowania do uzgodnienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w której orzeczono o przeznaczeniu gruntów rolnych na cele nierolnicze, podczas gdy z w/w przepisów wynika expressis verbis, iż uzgodnienie to następuje w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy w porozumieniu między organami administracji państwowej. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zarówno Sąd I instancji jak i orzekające w sprawie organy administracji powołują się na treść znowelizowanych od dnia 26 maja 2013 r. przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jednakże wobec przedmiotowej działki ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji. W decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w K. dokonano zmiany przeznaczenia gruntu, wskazując sposób jego zagospodarowania. Skarżący kasacyjnie podniósł, iż nie jest tak, jak twierdzi Sąd I instancji, że nowelizacja ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wywołuje skutki wstecz i powoduje nieważność wydanych wcześniej ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Niewątpliwym jest, że Wójt miał uprawnienie do dokonania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zmiana przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze wobec tej działki była przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a decyzja ta była ostateczna i wykonalna przed dniem nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to wiązała ona organy administracji orzekające w postępowaniu o wyłączeniu tych gruntów z produkcji rolnej. Powoływanie się przez Sąd I instancji na treść znowelizowanego art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i stawianie wymogu uzyskania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze poprzez konieczność uzyskania miejscowego planu zagospodarowania terenu w tej sprawie opiera się na błędzie logicznego rozumowania. Skoro bowiem kwestia zmiany przeznaczenia gruntu działki nr [...] położonej w K. była już przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to dokonywanie jej oceny w odrębnym postępowaniu o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej jest nieuprawnione. Interpretacja Sądu I instancji prowadzi bowiem do wniosku, że wszystkie te decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które zostały wydane przed dniem 26 maja 2013 r. tracą ważność. Skarżący kasacyjnie podniósł również, że nakładanie przez Starostę T. w toku postępowania o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej obowiązku uzgodnienia przez stronę tego postępowania decyzji o warunkach zabudowy jest bezpodstawne i narusza art. 106 § 1- 6 k.p.a., z których wprost wynika, że uzgodnienie następuje między dwoma organami administracji państwowej, a strona postępowania nie posiada legitymacji do występowania z takim żądaniem wobec organu uzgadniającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Z przepisu tego wynika, że warunkiem uzyskania zgody na wyłączenie użytków rolnych z produkcji jest wcześniejsza zmiana przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze może nastąpić albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli teren wymaga zgody organów wymienionych w art. 7 ust. 2 powołanej ustawy na zmianę przeznaczenia (art. 7 ust. 1 ustawy) albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli teren takiej zgody nie wymaga albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 25 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.). Organ rozpatrujący wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych ma więc w pierwszej kolejności obowiązek zbadać czy nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowego terenu rolnego na cele nierolnicze bądź w planie miejscowym, bądź w decyzji o warunkach zabudowy. Organ ten jest przy tym związany ustaleniami planu albo ostateczną decyzją o warunkach zabudowy w zakresie w jakim decyzja ta rozstrzyga kwestię zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Organ nie może w postępowaniu o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji samodzielnie rozstrzygać tej kwestii i przesądzać czy teren objęty wnioskiem spełnia przesłanki określone w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych czy też przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli jednak organ uzna, że decyzja o warunkach zabudowy narusza prawo w tym zakresie, to - kierując się zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP, art. 7 k.p.a.) - ma obowiązek zawiesić postępowanie w sprawie wyłączenie gruntów z produkcji i albo wszcząć z urzędu postępowanie zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest organem właściwym do wszczęcia takiego postępowania (jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w tej sprawie), albo zwrócić się do organu właściwego z prośbą o rozważenie możliwości wszczęcia takiego postępowania. W tej sprawie wnioskodawca uzyskał dla przedmiotowej działki decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] wydaną przez Wójta Gminy O.. Sam fakt wydania tej decyzji mógłby wskazywać na to, że została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jednak w punkcie 8 d tej decyzji wskazano wprost, iż teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów, co z kolei stanowi przesłankę negatywną wydania decyzji o warunkach zabudowy. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że przedstawiona przez wnioskodawcę decyzja Wójta Gminy O. o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. jest wewnętrznie sprzeczna i w związku z tym rażąco narusza prawo. Z samego faktu wydania tej decyzji nie można wywodzić - jak czyni to autor skargi kasacyjnej - iż nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowej działki na cele nierolnicze (budowlane). W treści tej decyzji (pkt 8d) przeciwnie bowiem wskazano, iż teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów. Zatem organy rozpatrujące wniosek o wyłączenie tego gruntu z produkcji rolnej były związane ostateczną decyzją Wójta Gminy O. o warunkach zabudowy w zakresie w jakim organ ten przesądził, iż przeznaczenie przedmiotowego terenu nie uległo zmianie, gdyż teren ten wymaga zgody właściwego organu na zmianę jego przeznaczenia. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uznało, że nie została spełniona przesłanka do wyłączenia gruntów z produkcji nierolniczej wymieniona w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a mianowicie - przeznaczenie tych gruntów nie uległo zmianie ani w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ani w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia przez organy oraz Sąd I instancji art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez niezastosowanie tego przepisu i odmowę wydania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd I instancji słusznie uznał, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. wydana przez Wójta Gminy O. nie stanowiła o zmianie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości rolnej na cele nierolnicze, a wręcz przeciwnie - w decyzji tej organ wprost wskazał na konieczność uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia ze względu na klasę bonitacyjną przedmiotowego gruntu. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania, gdyż przedmiotem oceny organów rozstrzygających o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji nie mogło być to, czy grunty te wymagały bądź nie zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Jak już wskazano powyżej, organy były związane ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, która zawierała stosowne rozstrzygnięcie w tym zakresie i w tej sprawie było to rozstrzygnięcie przesądzające o tym, że teren ten dopiero wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, co stanowiło negatywną przesłankę do wyłączenia go z produkcji rolnej. Nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 106 § 1-6 k.p.a. poprzez bezpodstawne zobowiązanie strony postępowania do uzgodnienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Po pierwsze, w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brak jest wyraźnego stwierdzenia o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku uzyskania takiego uzgodnienia, organ stwierdził jedynie, że decyzja Wójta Gminy O. nie została uzgodniona ze Starostą T. jako organem właściwym do spraw ochrony gruntów rolnych. Po drugie, kwestia ta została wyjaśniona przez organ odwoławczy i Sąd I instancji, który stwierdził, że wprawdzie nieprawidłowe było oparcie rozstrzygnięcia Starosty na braku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, bowiem nie to było przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania, lecz samo rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiadało prawu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.