VIII SA/Wa 923/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Rady [...]w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...]września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...]sierpnia 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Rady [...] w [...]kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2013 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku Rady [...] w W. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów (dalej także "Minister", "organ odwoławczy" lub "MF") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2013 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej z [...] lipca 2013 r. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 98, poz. 267, zwana dalej "K.p.a.") oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że skarżąca pismem z [...] lipca 2013 r., powołując się na przepisy u.d.i.p., wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej danych w zakresie funkcjonowania i kosztów funkcjonowania w 2012 r. Biura Likwidatora [...]: liczby osób pracujących w tym biurze (bez likwidatora); łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników tego biura; kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...]; terminów posiedzeń Rady. Wnioskodawca pismem z dnia [...] lipca 2013 r. został poinformowany, że wskazana we wniosku w pkt 4 Rada nie funkcjonuje w ramach Biura Likwidatora [...]. W pozostałym zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy, tj. w zakresie łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników tego biura z podaniem liczby osób pracujących w tym biurze oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...], Ministerstwo Finansów poinformowało wnioskodawcę ww. pismem, że jest to informacja przetworzona i wezwało do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie, udzielonej pismem z dnia [...] lipca 2013 r. istnienia takiego interesu nie wykazał. Przedstawił natomiast swoją opinię, zgodnie z którą żądana informacja ma charakter prosty i jej udzielenie nie wymaga podejmowania skomplikowanych czynności. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wnioskodawcy zostały przekazane informacje dotyczące zatrudnienia w Biurze Likwidatora [...] w 2012 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Minister Finansów odmówił udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej dotyczącej łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników tego biura oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji w całości. Postawiła jej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 61 ust. 1 - 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine K.p.a. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie podniosła, że żądanie przez organ wykazania istotnego interesu publicznego było nieuprawnione. Zdaniem skarżącej organ naruszył podstawowe zasady K.p.a oraz prawo do informacji publicznej. Decyzją z [...] września 2013 r. MF utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2013 r. Wszystkie zarzuty skarżącej uznał za niezasadne. Przywołując treść art. 3 u.d.i.p. zauważył, że przepisy tej ustawy nie zawierają definicji legalnej informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na opinie doktryny w tym zakresie i poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na tej podstawie wywiódł, że informacja przetworzona to taka informacja, która musi zostać "specjalnie" przygotowana dla wnioskodawcy, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Organ stwierdził, że w zakresie wnioskowanych informacji, nie dysponuje gotową informacją dotyczącą łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników Biura Likwidatora [...] oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...]. Realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałaby się z potrzebą przeprowadzenia m.in. konkretnych analiz, zestawień, wyciągów. Konieczne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia za cały 2012 r. informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania. Wymienione czynności podejmowane w tym zakresie wskazują na proces tworzenia nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Minister wskazał, że obsługujące kadry i płace systemy informatyczne Ministerstwa Finansów nie pozwalają na wytworzenie w sposób prosty żądanej przez wnioskodawcę informacji. Zdaniem Ministra Finansów, żądane informacje stanowią w świetle powyższego informacje publiczne przetworzone, do których udzielenia niezbędne jest wykazanie spełnienia przesłanki interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Skarżąca spełnienia takiej przesłanki nie wykazała. Wobec faktu, że żądanie skarżącej dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a nie wykazała ona istnienia przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a organ również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] października 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wystąpiła o nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów: 1) art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w związku z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.; art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o finansach publicznych; art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine K.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. Uzasadniając skargę jej autor w pierwszej kolejności wskazał, iż stan faktyczny nie został w ogóle należycie ustalony i przedstawiony w uzasadnieniach obu decyzji Ministra. Z uzasadnienia obu decyzji nie wynika jakimi danymi dysponuje Minister i jakie czynności oraz dlaczego mają przesądzać o powstaniu informacji przetworzonej. Zdaniem skarżącej, żądana informacja istniała już w chwili złożenia wniosku, w związku z czym podjęcie czynności wskazanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, nie prowadzi do jej wytworzenia i nie wymaga przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot takich czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych, które z kolei wymagałyby zaangażowania takich zasobów osobowych i innych, które byłyby trudne do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji organu. Nie można zatem zgodzić się z Ministrem, że zakres wniosku wymagał szczególnych działań organizacyjnych i angażowania środków, które były na tyle duże, że prowadziłyby do zakłócenia normalnego toku działania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Takie stwierdzenia Ministra są wyłącznie gołosłowne. Skarżąca podniosła, że nie dopuszcza sytuacji, iż jakaś grupa osób otrzymuje wypłaty wynagrodzeń ze środków będących w dyspozycji Ministerstwa Finansów poza systemem finansowo-księgowym ("pod stołem"). Żądana informacja dotyczyła kilku osób (przeciętne zatrudnienie w biurze likwidatora [...] to [...] osoby), będących na dodatek pracownikami Ministerstwa Finansów. Wynagrodzenie za pracę tych osób wypłaca Ministerstwo Finansów i wypłaty z tego tytułu księgowane są z pewnością na oddzielnym, wyodrębnionym koncie analitycznym w systemie księgowym. W takim przypadku to organ winien wykazać w kontekście stanu faktycznego, że po stronie wnioskującej osoby nie istnieje szczególny interes publiczny. Przeciwnie bowiem niż to twierdzi organ, w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że takie czynności organu, jak selekcja dokumentów, decyzji i protokołów, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi czynnościami, które nie mają wypływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji publicznej przetworzonej. Zawarte w uzasadnieniach decyzji bardzo ogólne twierdzenia Ministra nie przekonują strony co od słuszności rozstrzygnięcia decyzji. W decyzjach nie wykazano bowiem logicznego i prawnego związku między zakresem ograniczenia dostępu do informacji publicznej a zakresem wniosku i pojęciem informacji publicznej. W ocenie skarżącej żądane informacje nie są informacjami przetworzonymi, Minister i pracownicy MF błędnie utożsamiają konieczność przekształcenia informacji z jej przetworzeniem i pozyskaniem całkiem nowej informacji. W decyzjach nie przedstawiono zaś żadnego logicznego argumentu dla stwierdzenia, że udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu. Takie czynności organu, jak np. selekcja dokumentów, uchwał, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetwarzania informacji. W wyniku ich stosowania nie powstaje bowiem żadna nowa informacja. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Dodać warto, że stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że informacje, o których mowa w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Skarżąca wystąpiła o udostępnienie przez Ministra Finansów informacji publicznych dotyczących łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników Biura Likwidatora [...] oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...] (punkt 2 - 3 wniosku). Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone. Skarżąca nie wykazała zaś spełnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się także organ działając z urzędu. Zdaniem skarżącej, wystąpiła ona z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznych prostych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, z jakich względów MF przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał bowiem na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone. Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy K.p.a., z zastrzeżeniem przewidzianym w przepisach art. 16 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów, że w świetle jego wyjaśnień charakter przetworzony ma informacja publiczna dotycząca łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników Biura Likwidatora [...] oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...]. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12; Lex nr 1254775). W realiach niniejszej sprawy Minister Finansów nie wykazał jednak w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że wymaga zaangażowania dodatkowych sił i środków udzielenie informacji publicznej dotyczącej łącznej kwoty wynagrodzeń brutto pracowników Biura Likwidatora [...] oraz kwoty wynagrodzenia brutto dla likwidatora [...]. Organ uzasadniając zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacji przetworzonych, wskazywał na takie niezbędne dla jej wytworzenia czynności jak: potrzeba przeprowadzenia analiz, zestawień, wyciągów, dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, znaczna ilość informacji prostych która spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania. W ocenie Sądu organ jedynie bardzo ogólnikowo, wręcz szablonowo uzasadnił dlaczego uważa żądane przez skarżącą informacje publiczne za informacje przetworzone. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób jakie to konkretne analizy, zestawienia czy wyciągi musi przeprowadzić aby udzielić żądanej informacji. Argumentacja organu co do uzasadnienia, że powyższe czyni żądane informacje informacjami przetworzonymi, nie może więc zostać uznana za wystarczającą. Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, publ. /w:/ I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis 2007, s. 44) bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku. Zauważyć również należy, że z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To bowiem na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego". Przesłanka materialnoprawna "szczególnej istotności" niewątpliwie determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezspornie nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy nadto szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego (patrz - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń). Tymczasem organ nie wykazał w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć w wystarczający i przekonywujący sposób, że sam zbadał przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. W pierwszej ze swoich decyzji organ stwierdził jedynie, że istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, iż zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uzyskaniem przez wnioskodawcę realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu. Utrzymując w mocy swoją decyzję stwierdził zaś jedynie, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy również nie dopatrzył się takiego interesu, wobec czego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Organ nie podjął więc w tym zakresie wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 K.p.a. Takie stwierdzenia organu uznać też należy za dowolne, a jako takie naruszające art. 80 K.p.a. Dlatego też, uzasadnienia decyzji organu również w tym zakresie nie spełniają wymogów wskazanych w art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. W ponownym postępowaniu organ, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a, jak również ww. uwagi i wskazania Sądu po raz kolejny rozpozna wniosek skarżącej. W tym stanie sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a należało orzec jak w punkcie pierwszym wyroku. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono mając na uwadze art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 200 i art. 209 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi ([...] zł).