III SA/Wa 2390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J.W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną. 1. W dniu 18 maja 2012 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek Skarżącego, J.W., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Opisując zdarzenie przyszłe Skarżący wskazał, że jako O. J.W. prowadzi działalność w zakresie usług montażowych, sprzedawanych towarów używanych do szeroko rozumianego wykańczania wnętrz, ze szczególnym uwzględnieniem materiałów budowlanych użytych do remontu lub/i modernizacji pomieszczeń, w których instalowane są: glazury, szkło, lustra, terakoty, ceramika łazienkowa, płyty karton-gipsowe, płyty wiórowe laminowane, drewno i inne półprodukty drewniane lub drewno podobne, konstrukcje z płyt karton gipsowych lub płyt wiórowych laminowanych, pełniących funkcje mebli, wyposażenia tych konstrukcji, farby, akcesoria i inne półprodukty do wykańczania wnętrz, meble kuchenne na stale zainstalowane do ścian budynku wraz z ich wyposażeniem. Prace te polegają na: - dostosowaniu podłączeń hydraulicznych, gazowych, wentylacyjnych i elektrycznych do zabudowy meblowej; - naklejeniu: szkła, laminatów, paneli fornirowanych, tapet, paneli lakierowanych lub glazury na ściany; - trwałym zamontowaniu wcześniej wykonanych przez Skarżącego półproduktów mebli kuchennych, finalnie stanowiących meble kuchenne wraz z wyposażeniem na stałe do ścian budynku tak, że ich deinstalacja prowadzić będzie do istotnej zmiany całości oraz uszkodzenia ścian. Skarżący podkreślił, że Klient sprzedając mieszkanie (dom jednorodzinny), w którym jest zabudowa stała w postaci mebli kuchennych, nie może zabrać mebli, ponieważ są wykonane i zamontowane w danym pomieszczeniu, pod określony wymiar na stałe i nie będą pasowały w innym lokalu. Usługi stanowią jeden, nie dający się sztucznie podzielić, kompleksowy proces - począwszy od zamówienia złożonego przez Klienta - osoby fizycznej. Usługa kończy się montażem półproduktów meblowych tak, że stanowią one całość i spełniają przeznaczoną im funkcję oraz pracami remontowymi wykańczającymi - arylowanie, sylikonowanie, uszczelnianie i malowanie. Z klientami zawierane są umowy cywilnoprawne, których przedmiotem jest dzieło w postaci kompletnego wyposażenia kuchni. Cena w umowie podawana jest za całą kompletną usługę zabudowy kuchni. Wszystkie prace i materiały są częścią składową kompleksowego wykończenia lokalu użytkowego do stanu zamieszkania w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Jakikolwiek element ww. prac po odłączeniu od całości nie może być przedmiotem obrotu, gdyż w istotny sposób straci on na wartości i tym samym dochodzi do istotnej zmiany całości - pozostaną dziury technologiczne oraz spowoduje to nieodwracalne uszkodzenie substancji budynku lub odłączonego elementu, w wyniku czego meble nie będą spełniać swojej funkcji oraz istotnie stracą na wartości estetycznej, użytkowej oraz finansowej. Zdaniem Skarżącego, opisane świadczenie usług opodatkowane jest stawką preferencyjną, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) – dalej: "u.p.t.u.". W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: Czy wyżej wymieniona usługa trwale montowana w budynkach i lokalach użytkowych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej: "PKOB") grupa 111, 112, i 113 jest usługą kompleksową w rozumieniu ustawy i jako taka podlega opodatkowaniu obniżoną 8% stawką VAT? Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący wskazał, że stosownie do przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, 8% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 u.p.t.u., stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Ponieważ przepisy dotyczące podatku od towarów i usług nie definiują pojęć "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", to w ocenie Skarżącego, należy dokonać ich wykładni w oparciu o przepisy z innych dziedzin prawa. Przepisy art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, ze zm.) definiują "modernizację" jako trwałe ulepszenie (unowocześnienie) istniejącego budynku lub lokalu, przez co zwiększa się wartość użytkowa budynku lub lokalu. Tak więc "modernizacja" oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości. Zdaniem Skarżącego, prace opisane we wniosku dokładnie odzwierciedlają pojęcie "modernizacji". W wyniku opisanego zdarzenia przyszłego unowocześnienie polegać będzie na zamontowaniu nowych mebli kuchennych z nowymi nowoczesnymi rozwiązaniami z dziedziny ergonomii i wyposażenia. Zamontowanie mebli kuchennych w lokalu użytkowym jest niewątpliwie jego unowocześnieniem dającym podstawę do określenia go jako mieszkania, zgodnie z powołanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uwspółcześnienie zaś produktu polega na tym, że meble są robione na wymiar, pod indywidualne techniczno - budowlane warunki pomieszczeń przeznaczonych na kuchnię lub wnękę kuchenną. Meble w zabudowie, w odróżnieniu od mebli wolnostojących, nie są gotowym produktem przywiezionym na miejsce montażu, a posiadają jedynie cechę półproduktu, ponieważ oddzielnie nie stanowią wartości przewidzianej w umowie i nie mają cechy produktu finalnego. Natomiast wszystkie zainstalowane, przykręcone, przeklejone półprodukty kuchenne stanowią finalną całość, których ewentualny demontaż wiązałby się z trwałym ich uszkodzeniem. Należy je traktować jako część składową budynku, a nie jako dodatkowe wyposażenie podnoszące jego funkcjonalność. W świetle powyższego, fakt trwałego zamontowania mebli nie jest bez znaczenia, ponieważ dzięki temu stanowią one substancję budynku, tym samym stając się nieruchomością w myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej: "K.c."). Natomiast, zamontowanie półproduktów mebli kuchennych, które finalnie stanowią meble kuchenne jest ulepszeniem istniejącego lokalu użytkowego, dzięki któremu warunkiem jest określenie go jako mieszkania. Reasumując Skarżący stwierdził, że trwały montaż półproduktów mebli kuchennych finalnie stanowiących całość jako meble kuchenne na stałe do ścian budynku, jest trwałym ulepszeniem prowadzącym do zwiększenia wartości lokalu użytkowego, a tym samym istniejącego obiektu budowlanego. Możliwość zastosowania preferencyjnej stawki VAT w wysokości 8% ma miejsce w przypadku, gdy przedmiotem umowy jest wykonanie usługi jako całości. Wówczas przy ustalaniu właściwej stawki VAT z tak określonej usługi, nie można wyłączać jej poszczególnych kosztów do odrębnej sprzedaży. Warunek ten spełnia, zdaniem Skarżącego, z jednej strony kompleksowy charakter usługi, z drugiej zaś wynagrodzenie ustalone jako jednolite wynagrodzenie ryczałtowe. 2. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] stanowisko Skarżącego w zakresie zastosowania 8% stawki podatku VAT dla usług polegających na dostosowaniu podłączeń hydraulicznych, gazowych, wentylacyjnych i elektrycznych do zabudowy meblowej, naklejeniu: szkła, laminatów, paneli fornirowanych, tapet, paneli lakierowanych lub glazury na ściany w obiektach budownictwa społecznego (PKOB 111, 112 i 113) uznał za prawidłowe, natomiast w zakresie zastosowania 8% stawki podatku VAT dla usług polegających na montażu trwałej zabudowy kuchennej wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB 111, 112 i 113) za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów art. 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12, 2 pkt 12, art. 41 ust. 12b i art. 41 ust. 12c u.p.t.u. Następnie wskazał, że w myśl § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla: 1. robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2. robót konserwacyjnych dotyczących: a. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b. lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne rozumie się natomiast roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują natomiast pojęć "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", dlatego też w tym zakresie należy dokonać ich wykładni w oparciu o przepisy z innych dziedzin tj. do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i ich znaczenia słownikowego. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego w zakresie uznania wykonywanych czynności za usługę kompleksową, Minister Finansów zauważył, że wprawdzie przepisy podatkowe nie regulują zasad zawierania umów cywilnoprawnych z klientami (kwestie te zostały uregulowane w przepisach Kodeksu cywilnego), a treść umowy cywilnoprawnej jest indywidualną sprawą jej stron i zależy od ich uzgodnień, to jednakże, nie można poprzez zawarcie odpowiedniej treści umowy cywilnoprawnej wywodzić korzystnych dla siebie skutków podatkowych w postaci preferencji podatkowych. Ponieważ obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Fakt, że Skarżący uważa, iż wymienione we wniosku usługi stanowią jeden, nie dający się sztucznie podzielić, kompleksowy proces za który ustalane jest jednolite wynagrodzenie ryczałtowe, wynika z przyczyn praktycznych, jednak nie pozwala to na uznanie, że dostawa ta nabiera jednorodnego charakteru i może w całości korzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT przewidzianej dla usług budowlanych. Postanowienia łączące strony w zakresie wykonywania usługi nie mogą decydować o wysokości stawki podatku. Organ opierając się o treść przepisów Kodeksu cywilnego wskazał, iż wszelkie prace przygotowawcze polegające na dostosowaniu różnych podłączeń do zabudowy meblowej oraz montaż wykonanych mebli kuchennych mimo, iż stanowią element jednej umowy, mogą być odmiennie opodatkowane. Pomiędzy pracami budowlanymi a montażem trwałej zabudowy kuchennej nie zachodzi ścisły związek nie pozwalający na rozdział tych świadczeń. Sama usługa montażu trwałej zabudowy czy też instalacja poszczególnych towarów nie może być traktowana jako konserwacja, remont, modernizacja, a także budowa czy przebudowa, bowiem czynności te stanowią zaopatrywanie budynków w elementy wyposażenia, natomiast nie dotyczą elementów konstrukcyjnych czyli substancji samego budynku. Trwałą zabudowę kuchenną należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu pozostaje bez znaczenia bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych budynku, a jedynie podniesienie jego funkcjonalności. Natomiast, w ocenie Ministra Finansów, usługi polegające na dostosowaniu podłączeń hydraulicznych, gazowych, wentylacyjnych i elektrycznych do zabudowy meblowej, naklejeniu: szkła, laminatów, paneli fornirowanych, tapet, paneli lakierowanych lub glazury na ściany - w zależności od okoliczności towarzyszących tej czynności - mogą być uznane za związane z budową lub remontem, o którym mowa w ustawie i Skarżący może zastosować w stosunku do nich obniżoną, tj. 8% stawkę podatku VAT stosownie do art. 41 ust. 12 u.p.t.u. z zastrzeżeniem wynikającym z art. 41 ust. 12b u.p.t.u. 3. Skarżący nie zgadzając się z taką interpretacją, pismem z 13 sierpnia 2012 r., wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. 4. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 25 września 2012 r. nr [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji. 5. Pismem z 23 października 2012 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową interpretację, zarzucając jej naruszenie art. 41 u.p.t.u. polegającym na błędnej wykładni tego artykułu poprzez przyjęcie, że w przypadku zabudowy stałej meblowej kuchennej, mamy do czynienia z zastosowaniem stawki VAT 23 %. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części dotyczącej stosowania 8 % stawki VAT dla usług polegających na montażu trwałej zabudowy kuchennej wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB 111, 112, 113) jako naruszającej prawo. 6. W odpowiedzi na skargę z 19 listopada 2012 r. nr [...] Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. 7. Postanowieniem z 3 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2390/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na zagadnienie prawne przekazane do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 306/12). 8. Postanowieniem z 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9.1. Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W myśl art. 146 tej ustawy sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powołane kryteria należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 9.2. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku VAT. Spór pomiędzy stronami dotyczył tego, czy Skarżący może korzystać z obniżonego opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. w odniesieniu do prac polegających na dostosowaniu podłączeń hydraulicznych, gazowych, wentylacyjnych i elektrycznych do zabudowy meblowej, naklejeniu: szkła, laminatów, paneli fornirowanych, tapet, paneli lakierowanych lub glazury na ściany a następnie trwałym zamontowaniu wcześniej wykonanych przez Skarżącego półproduktów mebli kuchennych, finalnie stanowiących meble kuchenne wraz z wyposażeniem na stałe do ścian budynku – w budynkach (lokalach) objętych społecznym programem mieszkaniowym. Kwestia kwalifikacji lokali i budynków nie była przedmiotem kontrowersji, gdyż spełnienie przez nie odpowiednich wymogów, niezbędnych dla objęcia rzeczonym programem, stanowiło założenie sformułowanego we wniosku pytania. Z przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. wynika, że obniżoną stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub lich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sporu stron w rozpoznanej sprawie decydujące znaczenia ma treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13. Uchwała ta wydana została w konkretnej sprawie na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Jednakże moc wiążąca takiej uchwały nie ogranicza się do sprawy, w której została podjęta. Uchwały konkretne, oparte na powyższym przepisie, posiadają ogólną moc wiążącą także w innych sprawach sądowoadministracyjnych, na co wskazuje treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. W uchwale powyższej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. (dostępna na http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Uzasadniając te stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w ww. przepisie, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim zaś znaczeniu modernizacja to unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Jak wyjaśnił dalej Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku świadczeń kompleksowych, jakie opisano w stanie faktycznym na tle którego zasadno pytanie składowi siedmiu sędziów, występuje szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. Taka transakcja, co potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, jak i krajowych sądów administracyjnych, z podatkowego punktu widzenia nie powinna być w sposób sztuczny dzielona. Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (np. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg–Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd przeciwko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV,OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien). Jeżeli więc elementem dominującym w danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, a pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, czynności składające się świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które polegają na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały, mają charakter usługi, jeśli polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową. W takim przypadku elementem dominującym jest bowiem ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), a wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Innymi słowy, montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu, mieszcząc się w pojęciu modernizacji. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny za podlegające opodatkowaniu z zastosowaniem obniżonej stawki podatku uważa takie usługi, przy których do montażu mebli składających się na zabudowę wykorzystywane są elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Wykorzystanie to powinno mieć przy tym charakter znaczący (istotny) i prowadzić do trwałego połączenia mebli z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu). Sąd mając na uwadze treść powołanej uchwały NSA, podziela zawarte w niej stanowisko, iż czynności polegające na wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu lub jego części trwałą zabudowę, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 u.p.t.u. W związku z powyższym należy stwierdzić, że decydujące znaczenie dla oceny niniejszej kwestii spornej ma ocena czy zabudowa meblowa, (jaką strona skarżąca, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, wykonuje) tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego trwałą zabudowę meblową. W konsekwencji Minister Finansów wadliwie przyjął, że trwała zabudowa meblowa nie może być traktowana jako usługa modernizacji budynku ( lokalu ) opodatkowana stawką 8% podatku VAT. 9.3. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, w szczególności wykładnię art. 41 ust. 12 u.p.t.u. dokonaną w omówionej w uzasadnieniu uchwale NSA. 9.4. Sąd mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.