III SA/Wa 1060/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. 1. Decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") określił S. Sp. z o.o. z siedzibą w G.,( dalej Skarżąca ) wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: "zfron") za październik 2011 r. w wysokości 2647,00 zł. 2. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzji zarzuciła: - sprzeczność dokonanych ustaleń z ustaleniami Naczelnikami [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz protokołami kontroli podatkowej przeprowadzonej w październiku i listopadzie 2011 r.; - brak uprawnień Prezesa PFRON do orzekania w sprawie, bezpodstawnie i sprzecznie z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy; - przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji obowiązujące w 2007 r. nie dawały legitymacji do wykonywania samodzielnych czynności kontrolnych i wydawania decyzji przez Prezesa PFRON; - bezpodstawne i zawyżone naliczenie należności 2.647,00 zł, i nie wzięcie pod uwagę faktu, iż należności zostały uiszczone. 3. Decyzją z [...] lutego 2013 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że dniu 5 grudnia 2011 r. do PFRON wpłynęły akta kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w G. u Skarżącej, w zakresie prawidłowości gromadzenia i wydatkowania środków zfron w okresie od 1 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie przez Skarżącą art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 ze zm.) – dalej: "ustawa o rehabilitacji", przez nieterminowe dokonanie wpłat z tytułu zwolnień z podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek zfron. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca wprowadził dwie sankcje związane z niewłaściwym stosowaniem przepisów ustawy o rehabilitacji, dotyczących zfron, tj.: sankcję za przeznaczanie środków zfron na cele inne niż rehabilitacja zawodowa, społeczna i lecznicza, w tym indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, oraz sankcję za nieterminowe przekazywanie środków funduszu rehabilitacji na rachunek bankowy tego funduszu, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano. W ocenie organu, skoro zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika środków pieniężnych - art. 11 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361) – dalej: "u.p.d.o.f.", to w tym też momencie powstaje dla płatnika określony w art. 31 ustawy obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zatem to w tym momencie w przedmiotowej sprawie, Skarżąca uzyskała środki, które następnie przekazuje się na określony w art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. zfron. Zatem, jeżeli pracodawca korzysta ze zwolnienia odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zobowiązanie to powstaje w sposób opisany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym u.p.d.o.f. wiąże powstanie takiego zobowiązania, zasadnym jest przyjęcie, że środki, które przekazuje na konta funduszy rehabilitacji osób niepełnosprawnych uzyskuje w dacie naliczenia i pobrania zaliczki na ten podatek. Odnosząc się do zarzutu, iż przepisy prawne stanowiące podstawę prawną decyzji obowiązujące w 2007 r. nie dawały legitymacji do wykonywania samodzielnych czynności kontrolnych i wydawania decyzji przez Prezesa PFRON, organ odwoławczy wskazał, iż dla oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji istotne jest czy organ ten miał legitymację do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania (istniejącą w dniu jego wszczęcia) i wydania decyzji. Wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przez Prezesa PFRON postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...] w związku z wpłynięciem do PFRON akt kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w G. Zgodnie z obowiązującym w tym czasie stanem prawnym, Prezes Zarządu PFRON posiadał uprawnienia organów podatkowych określone w Ordynacji podatkowej do prowadzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w związku z nieprawidłowościami w gromadzeniu i wydatkowaniu środków zfron (art. 33 ust. 4a w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Zarzut, iż istnieją sprzeczności pomiędzy dokonanymi przez organ pierwszej instancji ustaleniami a zebranymi informacjami przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz protokołami kontroli podatkowej przeprowadzonej w październiku i listopadzie 2011 r. organ również uznał za bezzasadne. Ponadto Minister argumentował, że dołączone do materiału dowodowego protokoły kontroli podatkowej nie zawierają oceny prawnej, a jedynie zebrane w toku kontroli informacje. W związku z tym, nie można mówić o sprzeczności między oceną prawną dokonaną przez Prezesa PFRON a oceną dokonaną przez kontrolerów, ponieważ oceny takiej brak w przedmiotowym protokole. Skoro protokół kontroli skarbowej zawierał zebrane informacje a organ pierwszej instancji na podstawie tego protokołu jak i innych zebranych w postępowaniu dowodów stwierdził, że Skarżąca naruszyła przepisy ustawy o rehabilitacji, w zakresie terminowego przekazania środków zfron, to winien był wydać decyzję stwierdzającą takie uchybienie i określającą wysokość sankcji z tego tytułu. Dokumenty z czynności kontrolnych stanowią bowiem dowód w postępowaniu podatkowym, lecz nie są wyłącznym (jedynym) dowodem w tym postępowaniu, co potwierdza odpowiedź Ministerstwa Finansów na interpelację poselską nr [...], w której podniesiono m.in. kwestię zamiany stanowiska organu podatkowego w postępowaniu podatkowym do wcześniej przedstawionego w protokole kontroli. Resort przypomniał również, że wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na kontrolującego obowiązek zamieszczenia w protokole kontroli oceny prawnej sprawy będącej przedmiotem kontroli, nie nadają jednak takiej ocenie bezwzględnie wiążącego charakteru. Powielanie błędnej oceny prawnej zawartej we wcześniejszym protokole kontroli prowadziłoby do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego. Ponadto, kontrola podatkowa nie może być utożsamiana z postępowaniem podatkowym. 4. Pismem z 3 kwietnia 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą decyzję zarzucając: - sprzeczność ustaleń Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Prezesa Zarządu PFRON z ustaleniami Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w sprawie [...] oraz protokołami kontroli podatkowej znak [...] przeprowadzonej w dniach od 27 października 2011 r. do 21 listopada 2011 r., w zakresie wywiązywania się z obowiązków płatnika zaliczek na podatek dochodowy osób fizycznych za okres 2005 - 2007 r., a także wykorzystywania środków zfron w okresie 2005 - 2007 r.; - brak uprawnień Prezesa Zarządu PFRON do orzekania w sprawie - bezpodstawnie i sprzecznie z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w sprawie [...], która nie wykazała żadnych nieprawidłowości; - okoliczność, iż przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji obowiązujące w 2007 r., nie dawały legitymacji do wykonywania samodzielnych czynności kontrolnych i wydawania decyzji przez Prezesa Zarządu PFRON; - nieuprawnione wykorzystanie ustaleń z kontroli innego organu, [...] Urzędu Skarbowego w G., do ustalenia rzekomych nieprawidłowości przez organ niedokonujący kontroli - i bezpodstawne obciążenie Skarżącej karą; - bezpodstawne naliczenie należności 2.647,00 zł, nie wzięcie pod uwagę okoliczności, że nie została przeprowadzona kontrola przez Prezesa Zarządu PFRON, zatem brak jest podstaw w postaci ustaleń pokontrolnych wykonanych przez ten organ; - nie wzięcie pod uwagę faktu, iż należności zostały uiszczone, a dolegliwość wyliczonej należności jest niewspółmierna i nieadekwatna do wagi zarzucanej a niewykazanej nieprawidłowości; - nadmiernie restrykcyjne stosowanie przepisów prawa, niekonstytucyjność przepisów stanowiących podstawę ukarania; - przedawnienie terminu do dokonywania kontroli i nakładania obciążenia. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania jako bezzasadnego. 5. W odpowiedzi na skargę z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 6.1. Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. 6.2. Należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2012 r., którą określono Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiąc listopad 2011r. Skarżąca kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego zarzuciła, sprzeczność ustaleń Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Prezesa Zarządu PFRON zawartych w decyzjach z ustaleniami Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz protokołami kontroli przeprowadzonej w zakresie wywiązywania się z obowiązków płatnika zaliczek na podatek dochodowy osób fizycznych za okres 2005 - 2007 r., a także wykorzystywania środków zfron w okresie 2005 - 2007 r. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 33 ust. 1-4 ustawy o rehabilitacji, rehabilitacja zawodowa, społeczna i lecznicza, realizowana w ramach stosunku pracy, pod kierownictwem pracodawcy, prowadzącego zakład pracy chronionej, finansowana jest ze środków gromadzonych na rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych . Ustawodawca na podstawie art. 33 ust 6 ustawy o rehabilitacji powierzył kontrolę prawidłowości realizacji przepisów ust. 1-4 a tejże ustawy właściwym terenowo urzędom skarbowym. Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego (art. 281 § 2 O.p.), a w tym konkretnym przypadków z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 1-4 a ustawy o rehabilitacji. Nie jest zatem bezpośrednim celem takiej kontroli określanie zobowiązań ciążących na podmiotach zobowiązanych do ich zapłaty w tym wymienionych w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Natomiast w myśl art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania: 1) zwrotu 100 % kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz 2) wpłaty w wysokości 30 % tych środków na Fundusz w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. Natomiast zgodnie z art. 49 ust. 1. do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 29 ust. 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a, oraz art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Pracodawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne poprzez teletransmisje danych w formie dokumentu elektronicznego według wzoru ustalonego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego ( art. 49 ust. 2 ). Sąd wskazuje, że zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz mają charakter zobowiązań powstających z chwilą zajścia określonego zdarzenia (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) – ujawnienia nieprawidłowości, które miały miejsce przed datą ich ujawnienia. Prezes PFRON w tym przypadku nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania – 30% sankcji, za nieterminowe przekazywanie środków pieniężnych na fundusz rehabilitacji , lecz może tylko określić wysokość tegoż zobowiązania, stosownie do art. 21 § 3 O.p. – jeżeli w postępowaniu podatkowym zostanie stwierdzone, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Tę właśnie konstrukcję podatkową zastosowano w ustawie o rehabilitacji, o czym świadczy treść art. 49 ust. 2 ustawy, na mocy którego nałożono na pracodawców obowiązek samodzielnego deklarowania i wpłacania należności w okresach miesięcznych od momentu, w którym ujawniono nieprawidłowości. Zasada ta została powielona w mającym w sprawie zastosowanie, a cytowanym wyżej przepisie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji. Z wykładni literalnej przepisu art. 33 ust. 4a ustawy wynika, że zobowiązanie do zapłaty sankcji powstaje z mocy prawa i wynika z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest ujawnienie niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji albo niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy. Strona, która niezgodnie z ustawą przeznaczyła środki funduszu rehabilitacji lub nie dotrzymała terminu przekazania środków na rachunek funduszu rehabilitacji ma obowiązek zapłacić swoistego rodzaju sankcję w wysokości 30% tych środków w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie wskazanych wyżej uchybień. Niewpłacenie na rzecz Funduszu w przewidzianym wyżej terminie, ww. sankcji – nazywanej zobowiązaniem – powoduje, że Prezes PFRON, stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy określa wysokość tegoż zobowiązania w decyzji. Mając na względzie wskazaną powyżej regulację należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Skarżącej, iż decyzja Prezesa Zarządu PFRON została wydana przez organ nieposiadający uprawnień do określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON. Natomiast w sytuacji gdy z opisu dokonanych ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli wynika, że pracodawca przeznaczył środki funduszu rehabilitacji niezgodnie z ustawą o rehabilitacji, a także uchybił terminowi, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, to przy braku wpłaty przez pracodawcę 30 % tych środków na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako "Fundusz"), Prezes Zarządu PFRON jest obowiązany wydać decyzję określającą to zobowiązanie stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, przyjmując iż data podpisania protokołu kontroli przez stronę stanowi ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 33 ust.3 pkt 3 ustawy. Organ pierwszej instancji określając wysokość wpłat na PFRON stwierdził, iż w toku kontroli skarbowej ustalono, iż środki z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych Skarżąca przekazała na rachunek bankowy zfron z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3, w rezultacie przyjął, iż zobowiązanie powstało za miesiąc, w którym zapoznano stronę z treścią protokołu kontroli tj. za listopad 2011r. Natomiast z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w G. nie wynika, iż organ przeprowadzający kontrolę stwierdził naruszenie przez Skarżącą przepisów ustawy o rehabilitacji w zakresie nieterminowych wpłat na rachunek zfron, a tym samym w ocenie Sądu nie nastąpiło ujawnienie w protokole kontroli nieprawidłowości w zakresie nieterminowych wpłat na Fundusz. W związku z powyższym zdaniem Sądu organy przyjmując, iż w miesiącu podpisania protokołu kontroli tj. listopadzie 2011r. nastąpiło ujawienie nieprawidłowości polegających na nieterminowym przekazywaniu wpłat na rachunek, a w rezultacie powstało zobowiązanie z tytułu wpłat na PFRON za miesiąc listopad 2011r. naruszyły przepis art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Mając na uwadze, iż organ nie był uprawniony do określenia wysokości wpłat za miesiąc listopad 2011r. bezprzedmiotowa jest ocena zarzutu przedawnienia zobowiązania za ten okres. Odnosząc się do zarzutu, iż postępowanie podatkowe zostało wszczęte dużo wcześniej niż wskazana data postanowienia organu pierwszej instancji ponieważ urząd skarbowy rozpoczął kontrolę na żądanie Prezesa PFRON należy podkreślić, że postępowanie kontrolne jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego i regulowane jest przepisami Działu VI Ordynacji podatkowej ( art. 281 do art. 292 O.p. ). W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON zostało wszczęte postanowieniem Prezesa PFRON z dnia [...] maja 2012r. nr [...] wydanym na podstawie art. 165 § 4 O.p. natomiast wniosek Prezesa PFRON skierowany do urzędu skarbowego o przeprowadzenie kontroli nie stanowi formalnego wszczęcia postępowania w sprawie. W związku z powyższym bezzasadne jest twierdzenie strony skarżącej, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone wcześniej niż przed datą jego wszczęcia. W związku z postawionym w skardze zarzutem niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę wymiaru należności z tytułu wpłat na PFRON Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 marca 2006r. sygn. akt K 13/05 uznał, że przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału sankcja przewidziana w art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. nie jest dotkliwa. (...) Obowiązek wpłaty 30% tychże sum na Państwowy Fundusz, chociaż obciąża finansowo pracodawcę (jego przedsiębiorstwo), nie jest wygórowany, zwłaszcza jeśli uwzględni się niezwykle szeroki wachlarz wydatków (...) wprowadzenie obowiązku wpłaty 30% sum wydatkowanych niezgodnie z ustawą na rzecz Funduszu ma znaczenie przede wszystkim prewencyjne, a nie represyjne; chodzi o zmobilizowanie prowadzących zakłady pracy chronionej do rzetelnego wykonywania obowiązków, które przyjmują na siebie wraz z podjęciem decyzji o korzystaniu ze środków publicznych na określony cel. Precyzyjne określenie w art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. terminów, w których mają być dokonywane wpłaty na rzecz Funduszu, służy dyscyplinowaniu pracodawców, którzy tych obowiązków nie wykonali. 6.3. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku. 6.4. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Ze względu na brak stosownego wniosku Sąd nie zasadził na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego.