III SA/Łd 1134/13

Dnia 5 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 roku sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W dniu 15 kwietnia 2013r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania wyrobów akcyzowych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe. Spółka jest producentem wyrobów akcyzowych od dnia 30 kwietnia 2004 r., nr składu podatkowego: PL [...]. W ramach swojej działalności w składzie, spółka produkuje od końca sierpnia 2010 r. trzy wyroby pośrednie o smaku: cytrynowym - "studencka cytrynówka", wiśniowym - "studencka wiśniówka", żurawinowym - "studencka żurawinówka". Proces produkcyjny tych wyrobów obejmuje dwa etapy: 1) pierwszy etap: 1a) wytworzenie klarownego napoju winopodobnego o mocy 12,8 % obj. alkoholu z soku jabłkowego mającego smak, zapach i wygląd "jabłkowy" (właściwe dla soku jabłkowego), bądź: 1b) wytworzenie klarownego napoju winopodobnego o mocy 12,8 % obj. alkoholu z soku wieloowocowego mającego smak, zapach i wygląd "wieloowocowy" (właściwe dla soku wieloowocowego), 2) drugi etap: wytworzenie wyrobu pośredniego końcowego poprzez dodanie do klarownego napoju winopodobnego (otrzymanego w pierwszym etapie z soku jabłkowego lub wieloowocowego) spirytusu rektyfikowanego, cukru, barwników spożywczych, aromatów osobowych o smakach odpowiednio: cytryny dla "studencka cytrynówka", wiśni dla "studencka wiśniówka", żurawiny dla "studencka żurawinówka". Gotowe wyroby mają moc alkoholu po 21 % oraz smak, zapach, wygląd odpowiednie dla danej nazwy: cytrynowy, wiśniowy, żurawinowy. Następnie, następuje rozlew gotowych wyrobów pośrednich do opakowań jednostkowych (o pojemności 500 ml.) i nakładane są znaki skarbowe akcyzy w postaci odwróconej litery "U" (tak jak na wyroby winiarskie). Wyroby spółka klasyfikuje do grupowania kodu CN 2206 00 z uwzględnieniem także opinii GUS z dnia [...], znak [...] wydanej na zapytanie spółki z dnia 4 sierpnia 2010 r. Z tytułu należnej od wyrobów akcyzy spółka odprowadza podatek o stawkach w wysokości 318 zł/1 hl gotowego wyrobu. Na tle powyższego stanu faktycznego zaistniały dwa zdarzenia faktyczne: 1) pierwsze zaistniałe zdarzenie określone wyżej opisaną produkcją wyrobu pośredniego z soku jabłkowego (odpowiednio 1a); 2) drugie zaistniałe zdarzenie określone wyżej opisaną produkcją wyrobu pośredniego z soku wieloowocowego (odpowiednio 1b). Spółka wskazała, że zamierza poszerzyć asortyment produkowanych wyrobów pośrednich o wyroby pośrednie o smaku, zapachu i wyglądzie: 1) jabłkowym - z napoju winopodobnego o mocy obj. 10,7-12,8 % alkoholu - otrzymywanego z soku jabłkowego; 2) wiśniowym - z napoju winopodobnego o mocy obj. 10,7-12,8 % alkoholu - otrzymywanego z soku wiśniowego. Te dwa wyroby pośrednie będą miały moc po 21% obj. alkoholu. Proces technologiczno-produkcyjny oraz parametry fizykochemiczne tych dwóch planowanych wyrobów pośrednich mają być analogiczne, jak w przypadkach już wyżej wymienionych trzech wyrobów pośrednich i stosuje się do nich odpowiednio także opinia GUS z dnia [...]. W uzupełnieniu wniosku spółka wskazała, że zarówno wyroby pośrednie obecnie produkowane oraz te, które spółka zamierza produkować, są wyrobami pośrednimi w rozumieniu art. 97 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. i nie są: 1) alkoholem etylowym w rozumieniu art. 93 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, 2) piwem w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, 3) winem w rozumieniu art. 95 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, 4) napojami fermentowanymi w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym spółka sformułowała następujące pytania: 1) czy prawidłowo zaklasyfikowała każdy z wyżej wymienionych wyrobów pośrednich otrzymanych z soku jabłkowego oraz soku wieloowocowego do kodu CN 2206 00 i czy naliczając podatek akcyzowy wg stawek po 318 zł/1 hl gotowego wyrobu pośredniego do każdego z trzech wyrobów pośrednich: "studencka cytrynówka", "studencka wiśniówka", "studencka żurawinówka", spółka odprowadza akcyzę w należytej wysokości, właściwie stosując w tych przypadkach art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym: a) tylko od takich wyrobów powstałych z soku jabłkowego, b) tylko od takich wyrobów powstałych z soku wieloowocowego, c) od wyrobów tak powstałych z soku jabłkowego i od wyrobów tak powstałych z soku wieloowocowego? d) czy też od żadnego z tych wyrobów pośrednich nie należy naliczać – płacić akcyzy według stawek po 318 zł/1 hl wyrobu z art. 97 ust. 4 tej ustawy, bo od każdego z tych wyrobów należy naliczać - płacić akcyzę według stawek w innej wysokości, stosując inny przepis niż art. 97 ust. 4 tej ustawy, 2) czy zamierzone w przyszłości wyroby pośrednie określone w poz. 68, które mają być wyprodukowane z soku jabłkowego (punkt 1) i z soku wiśniowego (punkt 2), należy zaklasyfikować do kodu CN 2206 00 i czy należy naliczać – płacić od gotowych dwóch wyrobów podatek akcyzowy po 318 zł/1 hl gotowego wyrobu według art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zdaniem wnioskodawcy, produkcja wszystkich wyrobów pośrednich określonych w poz. 68 oraz cechy fizykochemiczne gotowych wyrobów pośrednich są właściwe dla wyrobów objętych kodem klasyfikacyjnym CN 2206 00, wyroby te spełniają wymogi klasyfikacyjne kodu CN 2206 00. Stanowisko to potwierdza dodatkowo GUS w piśmie z dnia 25 sierpnia 2010 r. W uzupełnieniu stanowiska, spółka doprecyzowała, że podatek akcyzowy od wyrobów pośrednich aktualnie produkowanych w spółce jest należny według stawki akcyzy 318 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu, w przypadku wyrobów, których produkcję spółka zamierza uruchomić i które zostały opisane jako zdarzenie przyszłe podatek jest należny również według stawki 318 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu. Powyższa stawka podatku akcyzowego jest określona przez art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym. Zdaniem wnioskodawcy, noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej, opublikowane w dniu 26 stycznia 2013r. w Dzienniku Urzędowym UE 2013/C/25/03, zmieniające klasyfikację CN niektórych napojów na bazie alkoholu otrzymanego z fermentacji, z grupowania CN 2206 do grupowania CN 2208, nie mają zastosowania do opisanych we wniosku elementów i receptur wyrobów ani stanu faktycznego, ani zdarzenia przyszłego. Interpretacją indywidualną z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając z upoważnienia Ministra Finansów na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. nr 112, poz. 770, ze zm.) stwierdził, że stanowisko A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., przedstawione we wniosku z dnia 10 kwietnia 2013r., uzupełnionym pismem z dnia 3 lipca 2013r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania wyrobów akcyzowych, jest prawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odpowiadając na postawione pytania wyjaśnił, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. nr 1, poz. 11), zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania wyrobów akcyzowych. Z powyższego wynika, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego, zaś przepisy związane z klasyfikacją danego wyrobu do określonego kodu CN Nomenklatury Scalonej, czyli przepisy dotyczące klasyfikacji towarowej wyrobów, nie są przepisami prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie podlegają zakresowi interpretacji przepisów prawa podatkowego, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Za prawidłową klasyfikację wyrobu odpowiedzialny jest wnioskodawca, natomiast jednostką uprawnioną do wydawania opinii klasyfikacyjnych jest Urząd Statystyczny (Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi), opinia może być pomocna w ustaleniu kodu CN wyrobu akcyzowego, lecz nie ma charakteru wiążącego. W celu natomiast otrzymania tzw. wiążącej informacji taryfowej (WIT) należy zwrócić się do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, który jest umocowany do wydawania decyzji administracyjnych w tym zakresie. W związku z powyższym organ wskazał, że w niniejszej interpretacji dokonano oceny stanowiska spółki wyłącznie odnośnie przepisów prawa podatkowego, w oparciu o wskazany przez spółkę symbol CN 2206 00. Analiza wniosku wskazuje, że spółka w składzie podatkowym produkuje oraz zamierza produkować wyroby akcyzowe o mocy alkoholu 21 %, o smaku, zapachu, wyglądzie odpowiednim dla danej nazwy wyrobu ("studencka cytrynówka", "studencka wiśniówka", "studencka żurawinówka", napój o smaku jabłkowym), wytworzone poprzez dodanie do klarownego napoju winopodobnego spirytusu rektyfikowanego, cukru, barwników spożywczych i aromatów o odpowiednich smakach. Spółka wskazała, że klasyfikuje ww. wyroby do grupowania CN 2206 00, ponieważ są to wyroby pośrednie w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. W stosunku do ww. wyrobów spółka nalicza i zamierza naliczać podatek akcyzowy według stawki określonej dla wyrobów pośrednich w art. 97 ust. 4 ustawy, tj. 318 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu. Zgodnie z art. 92 ustawy, do napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy zalicza się alkohol etylowy, piwo, wino, napoje fermentowane oraz wyroby pośrednie. Stosownie do treści art. 97 ust. 1 ustawy, wyrobami pośrednimi w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 22% objętości, objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, z wyjątkiem wyrobów określonych w art. 94-96. W myśl art. 97 ust. 3 ustawy, podstawą opodatkowania wyrobów pośrednich jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu. Na mocy art. 97 ust. 4 ustawy, stawka akcyzy na wyroby pośrednie wynosi 318,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu. W myśl powyższych przepisów wyroby klasyfikowane do kodu CN 2206 00, będące wyrobami pośrednimi opodatkowane są stawką akcyzy w wysokości 318,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu. W załączniku nr 1 do ustawy, stanowiącym "Wykaz wyrobów akcyzowych", pod pozycją 16, z kodem CN 2206 00 umieszczono: "Pozostałe napoje fermentowane (na przykład cydr (cidr), perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani nie włączone". Zgodnie z Informacją Taryfową (zamieszczoną na stronie internetowej: "isztar.mf.gov.pl"), wyroby objęte grupowaniem CN 2206 są to: "Pozostałe napoje fermentowane (na przykład cydr (cidr), perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani nie włączone". Niniejsza pozycja obejmuje wszystkie napoje fermentowane, inne niż te, które zostały objęte pozycjami od 2203 do 2205. Pozycją 2203 objęte jest - Piwo otrzymywane ze słodu; pozycją 2204 - Wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi; moszcz gronowy, inny niż ten objęty pozycją 2009; a pozycją 2205 - Wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub substancjami aromatycznymi. Z noty klasyfikacyjnej dołączonej do pozycji 2206 wynika, że wszystkie napoje objęte pozycją 2206, mogą być zarówno naturalnie musujące, jak też sztucznie nasycane ditlenkiem węgla. Klasyfikowane są do tej pozycji, jeśli zostały wzmocnione przez dodanie alkoholu lub jeżeli zawartość alkoholu zwiększyła się w wyniku dalszej fermentacji, pod warunkiem, że zachowują charakter produktów objętych tą pozycją. Ponadto w nocie klasyfikacyjnej dołączonej do podpozycji 2206 00 stwierdzono, że jeżeli chodzi o klasyfikację napojów na bazie alkoholu otrzymanego przez fermentację, do którego został dodany alkohol destylowany, woda i inne substancje (takie jak; syrop, różne aromaty i barwniki, a w niektórych przypadkach została dodana baza śmietankowa), a dodatki skutkują utratą smaku, zapachu lub wyglądu napoju wytwarzanego z określonych owoców lub produktów naturalnych, tj. napoju fermentowanego objętego pozycją 2206, ma miejsce klasyfikacja do pozycji 2208. Pozycja CN 2208 obejmuje - "Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe". Zgodnie z art. 93 ustawy, do alkoholu etylowego zalicza się: 1) wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, objęte pozycjami CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego działu Nomenklatury Scalonej; 2) wyroby objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 22% objętości; 3) napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony alkohol etylowy. Produkcją alkoholu etylowego w rozumieniu ustawy jest wytwarzanie, przetwarzanie, oczyszczanie, skażanie lub odwadnianie alkoholu etylowego, a także jego rozlew. Podstawą opodatkowania alkoholu etylowego jest liczba hektolitrów alkoholu etylowego 100% vol. w temperaturze 20°C zawartego w gotowym wyrobie. Stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 4960,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie. W załączniku nr 1 do ustawy, pod pozycją 18 z kodem CN 2208 umieszczono: "Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe". Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że do pozycji CN 2206 mogą być klasyfikowane napoje alkoholowe, które powstały w wyniku dodania do napoju fermentowanego alkoholu, cukru, barwników i aromatów spożywczych, pod warunkiem, że zachowują charakter (smak, zapach i wygląd) produktów objętych pozycją CN 2206. Odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 maja 2009 r. (C -150/08) organ podkreślił, że "dodanie alkoholu do napojów należących do pozycji CN 2206 nie wpływa na ich klasyfikację, o ile zachowują one charakter produktów klasyfikowanych do tej pozycji, to znaczy charakter napojów fermentowanych." Jeżeli natomiast produkty te po dodaniu spirytusu, cukru, barwników i aromatów spożywczych utracą smak, zapach i wygląd napoju wytwarzanego z owoców lub określonego produktu naturalnego, czyli utracą cechy napoju fermentowanego, takie produkty nie mogą być klasyfikowane do pozycji 2206. Jak już wyżej wskazano, pozycją CN 2208 objęty jest - "Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe". Z kolei do alkoholu etylowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 ustawy zalicza się zarówno wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, objęte pozycjami CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego działu Nomenklatury Scalonej; wyroby objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 22% objętości; jak i napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony alkohol etylowy. Organ stwierdził, że napój alkoholowy będący wyrobem gotowym, o mocy alkoholu 21%, niebędący piwem, winem lub napojem fermentowanym w rozumieniu art. 94, 95 i 96 ustawy, wytworzony z napoju fermentowanego o mocy 12,8 % obj. lub od 10,7 do 12,8 % obj., poprzez dodanie spirytusu rektyfikowanego, cukru, barwników i aromatów spożywczych, może być zaliczony do wyrobów pośrednich w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy, tylko wówczas, gdy jego cechy (smak, zapach, wygląd) wskazują na objęcie go pozycją CN 2206 00 - "Pozostałe napoje fermentowane (na przykład cydr (cidr), perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone", natomiast cechy napoju nie wskazują na objęcie pozycją CN 2208 i nie pozwalają na zaliczenie do alkoholu etylowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 ustawy i objęcie stawką akcyzy na alkohol etylowy wynoszącą 4960,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie (art. 93 ust. 4 ustawy). Zatem, napoje alkoholowe o nazwie: "studencka cytrynówka"; "studencka wiśniówka"; "studencka żurawinówka" oraz napoje alkoholowe o smaku, zapachu, wyglądzie jabłkowym i wiśniowym, o zawartości alkoholu 21%, podlegają/będą podlegać opodatkowaniu stawką akcyzy przewidzianą dla wyrobów pośrednich, zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy, tj. w wysokości 318,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu, pod warunkiem, że wskazana przez wnioskodawcę klasyfikacja wyrobu gotowego do kodu CN 2206 00 jest/będzie dokonana w sposób prawidłowy i wyrób gotowy zachowa smak, zapach i wygląd napoju wytwarzanego z owoców lub określonego produktu naturalnego, czyli napoju fermentowanego. Pismem z dnia 30 lipca 2013r. spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, w którym wniosła o uzupełnienie interpretacji poprzez ocenę klasyfikacji wyrobów do pozycji CN 2206 00. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 26 sierpnia 2013r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej klasyfikacji wyrobów do kodu CN. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację przepisów prawa podatkowego, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Interpretacja ta nie narusza w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., tj. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h Zgodnie z art. 14c O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, według którego interpretacja składa się z dwu zasadniczych elementów, a mianowicie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, przy czym uzasadnienie prawne jest obligatoryjne jedynie wówczas, gdy organ dokonuje negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Oba te elementy mają równorzędne znaczenie. Musi zachodzić między nimi spójność, zwłaszcza gdy organ nie podziela całej prezentowanej przez wnioskodawcę argumentacji stanowiska wniosku. Oba one winny też się odnosić do stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę na tle przedstawionego stanu faktycznego. Ocena stanowiska wnioskodawcy, sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia przez organ interpretacyjny, że "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez wnioskodawcę stanowiska. Uzasadnienie prawne oceny jest obligatoryjne w przypadku wyrażenia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, a jego zakres zależy od tego, czy ocena prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. W tej sytuacji uzasadnienie prawne nie może bowiem dotyczyć innej kwestii niż stanowisko ocenione w niekorzystny dla wnioskodawcy sposób. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska. W sytuacji zajęcia przez organ interpretacyjny negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy uzasadnienie prawne nie może ograniczać się jedynie do przytoczenia treści przepisów prawa podatkowego, które mogą mieć zastosowanie w sprawie i konkluzji, że w ich świetle stanowisko wnioskodawcy jest nieuzasadnione. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2009 r., I SA/Wr 1332/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2010r., III SA/Wa 1689/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 grudnia 2010, I SA/Łd 1178/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2009 r., I SA/GL 474/09). Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca zwłaszcza negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przede wszystkim podkreślić należy, że wydana interpretacja indywidualna stwierdza, że stanowisko spółki jest prawidłowe. Zaskarżona interpretacja spełnia ww. wymogi, odnosi się do wszystkich okoliczności stanu faktycznego wskazanych we wniosku. Uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji w zakresie art. 97 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j.t Dz.U. z 2011 nr 108, poz. 626 ze zm.) pozwala na poznanie przyczyn, z powodu których organ interpretacyjny stanowisko wnioskodawcy uznał za prawidłowe. Wyjaśnił bowiem, jakie przesłanki zadecydowały o takim brzmieniu interpretacji. Wydając zaskarżoną interpretację dokonał oceny stanowiska zainteresowanego pod kątem ww. przepisów. W tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania organu interpretacyjnego są jasne i nie budzą wątpliwości. Mimo że uznając stanowisko strony za prawidłowe w pełnym zakresie mógł organ mógł odstąpić od uzasadnienia prawnego. Organ nie odnosił się natomiast do stanowiska strony w zakresie klasyfikacji wyrobów pozycji CN 2206 00. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 2 O.p. przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z powyższych przepisów wynika, że przedmiotem interpretacji może być jedynie stanowisko wnioskodawcy w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego, zaś przepisy dotyczące klasyfikacji towarowej wyrobów nie są przepisami prawa podatkowego. Opinia Urzędu Statystycznego może być pomocna w ustaleniu kodu CN, lecz nie ma charakteru wiążącego. Zgodnie z art. 12 ust. 1 WKC, organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub wiążące informacje dotyczące pochodzenia. Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Wiążąca informacja jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej i trzech lat w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia. Niezależnie od art. 8, informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych (12 ust. 3 WKC). Wskazać też należy, że prawne działanie WIT jest przede wszystkim oparte na jakości opisu towaru. Opis towaru pozwala na zidentyfikowanie produktu bez żadnej wątpliwości. Na Wiążącą Informację Taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz, czyli osoba, na której nazwisko wydana jest wiążąca informacja (art. 10 RWKC). W Polsce do wydawania wiążącej informacji taryfowej (WIT) uprawniony jest Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, który wydaje w tym zakresie decyzje. O taką wiążącą interpretację taryfową dotyczącą prawidłowości klasyfikacji wyrobów do pozycji CN 2206 00 skarżąca spółka winna zatem wystąpić do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Stosownie zaś do treści art. 171 § 2a O.p., jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego, że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy z uwagi na to, że wniosek dotyczył interpretacji przepisów dotyczących klasyfikacji towarów do kodu CN, a więc sprawy niepodlegającej załatwieniu przez organ podatkowy poinformował zainteresowanego, że winien wystąpić z wnioskiem do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT). Stwierdzić więc należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. U.K.