II SA/Po 1017/13

II SA/Po 1017/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. Ć. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dobudowanej części obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) nakazał K. Ć. i A. Ć., wspólnikom spółki cywilnej "C." w O., dokonanie rozbiórki dobudowanej od przodu do budynku usługowego (dawnego budynku gospodarczo-garażowego), znajdującego na działce nr [...], dobudówki, pełniącej funkcje przedsionka i kotłowni gazowej, o wymiarach 7,30 m x 1,5 m i wysokości od 3,8 m do 2,2 m. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę obiektów budowlanych na działce nr [...] i [...] w O. przy ul. W., w trakcie której ustalono, że od przodu do budynku usługowego, położonego na działce nr [...], dobudowano przedmiotową dobudówkę. Organ wskazał, że dobudówka stanowi rozbudowę budynku usługowego, na wykonanie której niezbędne było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem inwestor nie legitymował się taką decyzją, co z kolei uzasadniało wdrożenie postępowania naprawczego z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Dlatego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. na skarżącego nałożono obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, co umożliwiałoby legalizację samowoli budowlanej. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożyli wymaganych dokumentów. W konsekwencji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu rozbiórkę omawianej dobudówki, lecz rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone w administracyjnym toku instancji. Rozpoznając ponownie sprawę, organ uzyskał pismo Burmistrz Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], wyjaśniające postanowienia obowiązującego aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ostrzeszowa, zatwierdzonego uchwałą nr XXV/220/2005 Rady Miasta Ostrzeszowa z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 97 poz. 2803). Z pisma tego wynika, że działka nr [...] należy do obszaru oznaczonego symbolami: R (tereny upraw rolnych), OW (strefa ochrony archeologicznej) oraz należy do strefy ochrony ekosystemów i zrównoważonego rozwoju. Organ zauważył przy tym, że § 7 ust. 1 pkt 3 lit. c powołanego planu miejscowego przewiduje, iż istniejące budynki mieszkalne i gospodarcze mogą być modernizowane i przebudowywane o powierzchnię nie większą niż 10% istniejącej powierzchni użytkowej, a zatem na omawianym obszarze nie ma możliwości rozbudowy budynków usługowych. W konsekwencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], orzeczono wobec skarżącego nakaz rozbiórki poruszanego obiektu budowlanego, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy w administracyjnym toku instancji. Niemniej, wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1047/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił obie te decyzje, wskazując na konieczność ustalenia, czy wspomniana dobudówka powstała przed wejściem w życie cytowanego planu miejscowego czy też po tej dacie. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zaznaczył, że tylko budynki mieszkalne i gospodarcze mogą być rozbudowywane o powierzchnię nie większą niż 10%. Pełnienie funkcji usługowej przez rozbudowany budynek nie było natomiast kwestionowane w toku postępowania. Tym samym nie jest aktualnie możliwe zalegalizowanie omawianej samowoli budowlanej. Organ podniósł zarazem, że rozważana dobudówka powstała nie wcześniej niż przed dniem [...] października 2005 r. Na dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w trakcie kontroli w dniach [...] maja 2005 r., [...] czerwca 2005 r. i [...] października 2005 r., nie widnieje bowiem przedmiotowy obiekt budowlany. Tym samym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie należało oprzeć na przepisach powołanej ustawy – Prawo budowlane i cytowanego planu miejscowego. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. K. Ć. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji dopuścił się uchybień proceduralnych, zwłaszcza naruszenia art. 7, art. 77, art. 90 i art. 107 k.p.a. Ponadto, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., podejmując niedopuszczalną polemikę z tym orzeczeniem w zakresie stosunku daty wykonania robót budowlanych do daty uchwalenia planu miejscowego w kontekście legalizacji samowoli budowlanej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia faktyczne, poczynione przez organ I instancji. Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał następnie, że budowa obejmuje w świetle art. 3 pkt 6 powołanej ustawy – Prawo budowlane także rozbudowę. To ostatnie pojęcie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, lecz niemniej należy przyjąć, że rozbudowa oznacza powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie jego powierzchni). Rozbudowa budynku może zatem polegać w szczególności na wybudowaniu dodatkowego pomieszczenia, wykuszu lub tarasu. Tym samym roboty budowlane wykonane przez inwestora należy zakwalifikować jako rozbudowę istniejącego budynku, co z kolei oznacza konieczność wdrożenia w niniejszej sprawie postępowania naprawczego z art. 48 cytowanej ustawy. Organ II instancji przytoczył następnie osnowę pisma Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., podzielając zarazem ustalenia organu I instancji co do momentu powstania przedmiotowej przybudówki. Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał zarazem, że z dokumentacji fotograficznej, załączonej do pisma Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] maja 2009 r., wynika, że omawiana dobudówka nie istniała jeszcze w dniu [...] sierpnia 2006 r., lecz na pewno była już w dniu [...] marca 2009 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozważany obiekt budowlany powstał po wejściu w życie cytowanego planu miejscowego, czyli po dniu 30 lipca 2005 r. Organ II instancji podzielił również konkluzję organu I instancji co do pełnienia przez ten obiekt budowlany funkcji usługowej, co w konsekwencji wyklucza legalizację poruszanej samowoli budowlanej. Pismem z dnia [...] września 2013 r. K. Ć. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie dowodów oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, (2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa i (3) art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, jakim dowodom dano wiarę, a jakim jej odmówiono. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy administracji publicznej powinny umożliwić mu legalizację samowoli budowlanej, a w szczególności wziąć pod uwagę możliwość zmiany funkcji realizowanej przez przedmiotowa dobudówkę. Ponadto, organ II instancji nie rozważył, czy omawiany obiekt budowlany nie jest stanowi samodzielnego budynku lub budowli. Dobudowanie obiektu budowlanego nie powinno być bowiem utożsamiane z rozbudową obiektu budowlanego. Zwłaszcza, że w ocenie skarżącego omawiana samowola budowlana jest w istocie wolnostojącym budynkiem gospodarczym o powierzchni nieprzekraczającej 25 m2. Nie można zatem aktualnie wydać nakazu rozbiórki dobudówki, gdyż nie doszło w ogóle do rozbudowy obiektu budowlanego. Tym bardziej, że poruszany obiekt budowlany jest w istocie zgodny z postanowieniami powołanego planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. stwierdzono, że na działce nr [...] została wykonana dobudówka – o wymiarach 7,30 m x 1,5 m i od 2,20 m do 3,80 m wysokości – od przodu budynku usługowo-gospodarczego bez wymaganego pozwolenia na budowę (k. 1 akt adm. organu I instancji). Ponadto, należy także zaznaczyć, że w niniejszej sprawie został już wydany prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt 1047/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Zgodnie z art. 153 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to w konsekwencji, że uwagi zawarte w powołanym wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. są również wiążące dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 48 ust. 1 powołanej ustawy, obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie lub wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega co do zasady rozbiórce. Niemniej, ustawodawca łagodzi tę surową sankcję, wskazując w art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy, że jeżeli budowa ta (1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z (a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z (b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz (2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to właściwy organ na mocy art. 48 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i ustala w drodze postanowienia wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów, w tym również zaświadczenia wójta, burmistrz albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Spełnienie tych wymóg otwiera z kolei drogę do legalizacji samowoli budowlanej. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się w niniejszej sprawie dotyczyły kwestii zgodności przedmiotowej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trzeba przy tym od razu zauważyć, że w powołanym wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. Sąd zobowiązał organy do ustalenia chwili powstania dobudówki aby z tej perspektywy dokonać oceny zgodności zrealizowanej samowolnie rozbudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego należy stwierdzić, że organy administracji publicznej w stopniu wystarczającym określiły datę powstania omawianej samowoli. Jak wynika bowiem z dokumentacji fotograficznej, przedstawionej przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przedmiotowa dobudówka nie istniała jeszcze w dniu [...] sierpnia 2006 r., lecz na pewno była już zrealizowana w dniu [...] marca 2009 r. (k. 61-21 akt adm. organu II instancji). Tę konkluzję potwierdza również dokumentacja fotograficzna zgromadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w toku kontroli przeprowadzonych w dniach [...] maja 2005 r., [...] czerwca 2005 r. i [...] października 2005 r., która wskazuje, że w tym okresie dobudówka nie została jeszcze wykonana (k. 57 akt adm. organu I instancji). Trzeba przy tym zaznaczyć, że podanie dokładnej daty realizacji opisanej samowoli budowlanej nie jest konieczne, gdyż można poprzestać w tej mierze na stwierdzeniu, że przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany pomiędzy 2006 r. i 2009 r. Trzeba bowiem zauważyć, że aktualnie obowiązujący plan miejscowy dla miasta Ostrzeszów został zatwierdzony uchwałą nr XXV/220/2005 Rady Miejskiej w Ostrzeszowie z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 97 poz. 2803), która weszła w życie w dniu 31 lipca 2005 r. Tym samym nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności rozważanej dobudówki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna być dokonana w oparciu o postanowienia powołanego planu miejscowego. Jak wynika z kolei z pisma Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], działka nr [...] oznaczona jest w cytowanym planie miejscowym jako teren upraw rolnych (R), strefa ochrony archeologicznej (OW) i strefa ochrony ekosystemów i zrównoważonego rozwoju (k. 12 akt adm. organu I instancji). Konkluzję tę potwierdza załączona do wspomnianego pisma mapa. Zgodnie z § 30 ust. 2 powołanego planu miejscowego, na terenie upraw rolnych obowiązuje zakaz zabudowy, przy czym § 30 ust. 3 pkt 3 tego planu miejscowego przewiduje, że istniejąca zabudowa może być modernizowana i rozbudowana o powierzchnię nie większą niż 50% istniejącej powierzchni użytkowej. Niemniej, przepisy te są uzupełnione zapisami § 7 ust. 1 pkt 3 lit. a cytowanego planu miejscowego, który wprowadza zakaz zabudowy w strefie ochrony ekosystemów i zrównoważonego rozwoju, dopuszczając zarazem w § 7 ust. 1 pkt 3 lit. b i c tego planu miejscowego modernizację i przebudowę istniejącej zabudowy siedliskowej, a także modernizację zakładów rzemieślniczych i produkcyjnych pod warunkiem, że nie pogorszą równowagi ekologicznej oraz walorów krajobrazowych, jak i modernizację istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych oraz ich przebudowę o powierzchnię nie większą niż 10% istniejącej powierzchni użytkowej. W tym miejscu trzeba od razu zaznaczyć, że w powołanym wyroku z dnia [...] lutego 2013 r. Sąd przesądził, iż roboty budowlane wykonane przez skarżącego nie mieszczą się w pojęciu modernizacji, jakim operuje § 7 ust. 1 pkt 3 lit. b i c cytowanego planu miejscowego. Jednocześnie we wskazanym wyroku Sąd stwierdził, że pojęcie przebudowy, występujące w wymienionych przepisach planu miejscowego, obejmuje również rozbudowę. Konkluzja ta nie zmienia jednak faktu, że § 7 ust. 1 pkt 3 lit. b i c omawianego planu miejscowego dopuszcza rozbudowę istniejących obiektów jedynie w enumeratywnie (wyczerpująco) wyliczonych przypadkach, tj. w przypadku zabudowy siedliskowej, budynków mieszkalnych i gospodarczych. Tym samym a contrario należy uznać, że plan miejscowy nie zezwala na rozbudowę innych typów zabudowy. Nie ulega zarazem wątpliwości, że przedmiotowa dobudówką oraz budynek, do którego ją dobudowano, nie stanowią zabudowy siedliskowej oraz mieszkaniowej. Trzeba ponadto zauważyć, że przepisy powołanego planu miejscowego nie definiują pojęcia "budynek gospodarczy", a zatem posiłkowo należy odwołać się do definicji z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnego, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Przedmiotowy obiekt budowlany nie mieści się również w pojęciu budynku gospodarczego. Konsekwentnie zatem rozważana samowola budowlana jest niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej legalizacja okazała się przez to wykluczona. Należy przy tym podkreślić, że kwestia pełnienia funkcji usługowej przez analizowaną dobudówkę i budynek, do którego została ona dobudowana, nie była negowana w toku postępowania. Już w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdzono, że przedmiotowy obiektu budowlany pełni funkcję usługową, służąc jako kotłownia i wejście do budynku usługowo-gospodarczego (k. 1 akt adm. organu I instancji). Ustalenia te potwierdził zresztą także K. Ć. w skardze z dnia [...] września 2013 r. (k. 3-5 akt sądowych). Skarżący dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zakwestionował funkcję dobudówki, choć trzeba zaznaczyć, że nie przedstawił konkretnych argumentów przemawiających przeciwko powyższej kwalifikacji. Ponadto, K. Ć. podnosił w skardze z dnia [...] września 2013 r., że organy administracji publicznej nie rozważyły możliwości zakwalifikowania wykonanej przez niego samowoli budowlanej jako budowy samodzielnego obiektu budowlanego, a nie jako rozbudowy istniejącego już obiektu budowlanego. Zarzut ten jest jednak bezzasadny. Charakter przedmiotowej dobudówki jednoznacznie wskazuje, że stanowi ona w modyfikację dotychczasowe budynku poprzez powiększenie go o dodatkowe pomieszczenie – przedsionek i kotłownię. Taki opis odpowiada z kolei pojęciu rozbudowy, rozumianej jako zwiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość lub szerokość bądź też przesunięcie granic obiektu budowlanego (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 428/06 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie należy tylko wskazać, że nawet gdyby przedmiotową dobudówkę zakwalifikować jako odrębny obiekt budowlany, to i tak jej legalizacja byłaby wykluczona. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 pkt 3 lit a i § 30 ust. 2 powołanego planu miejscowego, na terenie działki nr [...] obowiązuje co do zasady zakaz zabudowy, a zatem niedopuszczalne jest wznoszenie nowych obiektów budowlanych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, należy uznać, że materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zebrany i rozważony w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia, a zatem nie można organom administracji publicznej zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Jednocześnie, organy nadzoru budowlanego dostatecznie szczegółowo przedstawiły w uzasadnieniu wydanych przez siebie rozstrzygnięć ustalony w sprawie stan faktyczny, w tym także dowody, na których oparto zaskarżone decyzje, jak i stan prawny, przytaczając właściwe przepisy. Organom administracji publicznej nie można zatem również zasadnie zarzucić naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).