I SA/Sz 1097/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. M. i L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lipca 2013 roku wydaną w sprawie [...] po rozpatrzeniu odwołania E. M. od decyzji Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2013 roku nr [...], ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2013 rok w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ pierwszej instancji do podstawy wymiaru podatku przyjął nieruchomość położoną w gminie [...], w tym: użytki rolne o pow. [...] ha, grunty pozostałe o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2. Powołując się na treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), SKO wskazało, że dane zawarte w ewidencji odzwierciedlające aktualny stan prawny mają status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), co oznacza, że stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Tym samym jeżeli budynek znajdujący się na działce nr [...] w [...] sklasyfikowany został jako "inny niemieszkalny", to organ podatkowy musi się do tego zastosować przy wydawaniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W konsekwencji organ wskazał, że nie jest możliwe przyjęcie do opodatkowania stawki podatku przewidzianej w uchwale nr [...] Rady Gminy w [...] dla budynków mieszkalnych lecz dla domów rekreacyjnych. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze od powyższej decyzji E. M. i L. M. zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 5 ust. 1 pkt 2 e ustawy o podatkach o opłatach lokalnych poprzez jego błędne zastosowanie przez organ drugiej instancji, a w konsekwencji ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w wysokości jak dla budynków pozostałych, podczas gdy jest to budynek mieszkalny, spełnia on wszystkie wymagania prawa budowlanego stawiane budynkowi mieszkalnemu i służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych skarżących przez cały rok, stanowiąc ich centrum życiowe, a dokumentacja architektoniczno – budowlana (projekt budynku) potwierdza, że jest to budynek mieszkalny, b) art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegające na bezwzględnym oparciu się przez organ na danych z ewidencji, mimo, że są one nieaktualne, niezgodne z rzeczywistością, a także dokumentem urzędowym w postaci projektu stanowiącego załącznik do decyzji Starosty z dnia 10 sierpnia 2006 r. nr [...] potwierdzającej, że dom w [...] przy ul. [...] jest to dom drewniany, mieszkalny w konstrukcji szkieletowej, a także najprawdopodobniej z opinią biegłego, który powinien być powołany w sprawie, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji i niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne, mimo, że jego opinia była niezbędna dla ustalenia kategorii budynku położonego w [...] przy ul. [...] z uwagi na rozbieżności w kwalifikacji tego budynku występujące w dokumentacji architektoniczno – budowlanej. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2013 r. i zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, podniesiono przede wszystkim, że przedmiotowy budynek spełnia wymagania prawa budowlanego stawiane budynkom mieszkalnym, oraz że kwalifikacji budynku zasadnicze znaczenia ma faktyczne jego wykorzystywanie na cele mieszkalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 9, poz. 31), dalej zwaną u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), zaś dla budynków lub ich części podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa, tj. powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). Podatnikami podatku od nieruchomości są min. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Na podstawie art. 5 ust.1 u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,88 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – 4,51 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 0,45 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 22,88 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,65 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – 4,63 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Rada Gminy w [...] podjęła w dniu 30 października 2012 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2013 rok. W § 1 pkt 1 lit.c ww. uchwały określono stawkę ww. podatku od gruntów pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości 0,38 zł od 1 m2 powierzchni. W lit. d określono stawkę od gruntów rekreacyjnych 0,45 zł od 1 m2 powierzchni. Natomiast w § 1 pkt 2 lit. a i f ww. uchwały określono stawkę ww. podatku od budynków lub ich części : - mieszkalnych – 0,65 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, - domków rekreacyjnych i pozostałych budynków znajdujących się na tych działkach od 1m2 powierzchni użytkowej – 7,60 zł. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Spór w sprawie dotyczy stawki podatku od nieruchomości jaką miał być opodatkowany budynek położny w [...] przy ulicy [...], na działce ewidencyjnej [...]. Wskazać należy, że podstawę opodatkowania budynku stanowi jego powierzchnia użytkowa. Stąd też ustalenie funkcji budynku (lokalu) stanowi zasadnicze zagadnienie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ordynacji podatkowej, dalej o.p., i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. uzasadnienie wyroku WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Z zawartego w aktach dowodu z wypisu danych ewidencji gruntów i budynków, wynika, że przedmiotowy budynek oznaczony jest jako inny niemieszkalny. Powyższe ma decydujące znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości, gdyż powoduje zastosowanie stawki ww. podatku jako od budynków pozostałych. Stawka właściwa dla budynków mieszkalnych jest w tym przypadku wykluczona z uwagi na fakt, że budynek nie został oznaczony w ww. ewidencji jako mieszkalny. Z uwagi, że ww. budynek nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, organ podatkowy nie zastosował stawki podatku jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ze względu na to, że dane wynikające z ww. ewidencji są dla organu podatkowego wiążące dla wymiaru podatku od nieruchomości, zbędne było przeprowadzanie innych dowodów poza zawartymi w materiale dowodowym w sprawie. W tym zbędne było przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego. Podkreślić należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów wynikają z dokumentów przedstawionych przez samych skarżących, przede wszystkim z potwierdzenia przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 4 października 2010 roku wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru, gdzie jednoznacznie wskazano, że dotyczy budynku letniskowego. Wbrew twierdzeniom skarżących projekt architektoniczno-budowlany nie stanowi dokumentu urzędowego, dokumentem takim, jak już wskazano powyżej jest wypis z rejestru gruntów, natomiast projekt architektoniczno-budowlany jest dokumentem prywatnym. Dla porządku jedynie wskazać należy, że z przywołanego powyżej potwierdzenia przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 4 października 2010 roku wynika, że projekt budowlany dotyczył budynku letniskowego drewnianego o konstrukcji szkieletowej. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 122 o.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo ustalił skarżącym podatek od nieruchomości za 2013 r. stosując do powierzchni przedmiotowego budynku stawkę jak dla domów rekreacyjnych. Organy podatkowe zebrały w sposób prawidłowy pełen materiał dowodowy, wnikliwie go rozpatrzyły i w wywiodły z niego spójne i logiczne wnioski. Okoliczność, że wnioski te są odmienne od stanowiska skarżących nie przesądza o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów postępowania. Przytoczone przez skarżących orzeczenia sądów administracyjnych nie miały bezpośredniego wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Przywołana przez skarżących uchwała NSA z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. FPK 3/02 (dostępna na www.nsa.gov.pl, korespondowała z wyrokami NSA, na które powoływali się w skardze podatnicy, gdyż dotyczyła kwestii zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych właściciela niemieszkalnego budynku (lokalu). NSA uznał, że w przypadku gdy taki budynek (lokal) stanowi centrum życiowe podatników i służy zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych może być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych (lokali) zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Jednak zdaniem Sądu, skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali, że przedmiotowy budynek sstanowi ich centrum życiowe podatników i służy zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Przede wszystkim w tej kwestii należy zauważyć, że skarżący w pismach kierowanych do organów podatkowych oraz do sądu podawali szczeciński adres zamieszkania. Natomiast sama w sobie wysokość rachunków za zużycie energii elektrycznej czy wody świadczy jedynie o tym, że w przedmiotowym budynku ktoś przebywa, nie świadczy o zamieszkiwaniu tam na stałe i czynieniu przez podatników z tego budynku centrum życiowego, Jest bowiem oczywiste, że także wykorzystywanie budynku w celach rekreacyjnych także wiąże się ze zużyciem energii elektrycznej i wody. W konsekwencji nie można zastosować stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych do przedmiotowego lokalu. Ponadto wskazać należy, że podatnicy nie wykazali także, aby występowali o dokonanie zmian klasyfikacji budynku w ewidencji, tak by była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, a organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. Sąd orzekający w niniejszej sprawie bowiem w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 11 lipca 2012 roku w sprawie II FSK 2632/10, gdzie wskazano, że w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i nie są uprawnione do weryfikacji klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jeżeli jednak podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 o.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany; organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować na zasadzie art. 122 o.p. (ONSA i WSA z 2013, z. 5, poz.85). Naczelny Sąd Administracyjny zatem potwierdził wynikającą z art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego zasadę związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów, dopuszczając dokonywanie przez organy podatkowe samodzielnych ustaleń jedynie wyjątkowo, w sytuacji, gdy pomimo istnienia ku temu podstaw, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. W przedmiotowej sprawie jednak skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby istniały przesłanki do zmiany klasyfikacji budynku, a organy ewidencyjne bezpodstawnie takiej zmiany nie dokonały. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.