I SA/Ke 411/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. nr [...] w sprawie ustalenia B. B. podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 800 zł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że opodatkowana nieruchomość położona jest w K. przy ulicy Ż. 9a. W jej skład wchodzą budynki mieszkalne i ich części o powierzchni 470.24 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 1493 m2. Organ dokonał wymiaru podatku od powierzchni budynku na podstawie protokołu oględzin z dnia 21 maja 2008r. oraz na podstawie korekty informacji o nieruchomościach z dnia 3 września 2010r. Wymiaru podatku od gruntu dokonano na podstawie wypisu z rejestru gruntów na rok 2010 dla działki o numerze 40. Wynika z niego, że właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ulicy Ż. 9a jest B. B.. Nieruchomość ta ma powierzchnię 0.1493 ha i oznaczona jest symbolem B- tereny mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że jako organ podatkowy związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dopóki dane te nie ulegną zmianie, nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Organ podatkowy nie może zmienić danych z ewidencji. To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Organ stwierdził, że brak rozstrzygnięcia w sprawie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej z 1973 roku nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania odwoławczego. Na decyzję Samorządowego Kolegium w K. B. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zawarła w niej wniosek o zadanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości lub do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i z rozporządzeniem Rady Parlamentu Europejskiego z dnia 31 listopada 2007r. nr 1393/2007. W uzasadnieniu B. B. podniosła, że między 1992 a 2006r. toczyło się postępowanie prowadzące do zmiany w ewidencji gruntów w K., które przeprowadzono z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca jako właścicielka działki nr 28/2 przy ul. Ż. 9a, mająca miejsce pobytu poza granicami kraju, nie została powiadomiona skutecznie o toczącym się postępowaniu i nie mogła chronić swojego interesu. Na dowód, że nie była stroną postępowania, wniosła o dołączenie do akt sprawy dokumentów dotyczących postępowania prowadzącego do zmiany w ewidencji gruntów. Wskazała, że z pisma Urzędu Miasta K. z dnia 26 maja 2011r. wynika, że do dnia 31 grudnia 2005r. płaciła podatek zgodnie z posiadaną własnością o powierzchni 2390 m2. Dalej skarżąca przedstawiła okoliczności odnoszące się do decyzji o wywłaszczeniu części nieruchomości z dnia 17 października 1972r. Końcowo wniosła o uchylenie decyzji o podatku od nieruchomości i zobowiązanie organu do wszczęcia z urzędu lub zobowiązania stosowanego organu do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków z uwzględnieniem faktu nieważności decyzji z dnia 17 października 1972r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 15 grudnia 2012r. skarżąca zawarła wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zakresie w jakim podstawą naliczania podatku od nieruchomości jest ewidencja gruntów niezgodna z danymi zawartymi w księdze wieczystej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Organy podatkowe dokonały wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej na podstawie wypisu z ewidencji gruntów. W ocenie organów, skoro z ewidencji tej wynika, że B. B. jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 1493 m2, to taką też powierzchnię należało uwzględnić przy ustalaniu kwoty podatku. Stanowisko to zakwestionowała skarżąca, podnosząc, że ewidencja nie odpowiada rzeczywistemu stanowi, zgodnie z którym jest ona właścicielką gruntu o powierzchni 2390 m2 W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów. Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych wiążące były w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów. Artykuł 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w K. z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jeżeli w ewidencji gruntów widnieje zapis, że skarżąca jest właścicielką gruntu o powierzchni 0,1493 ha, to brak podstaw do przyjęcia, że winny być opodatkowane grunty o innej – większej powierzchni, jak chce tego skarżąca. Wskazuje ona przy tym na niezgodność treści ewidencji z rzeczywistym stanem posiadania, ale należy jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc skarżąca kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżąca kwestionuje dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa które jakoby zostały popełnione w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). Reasumując, przedmiotem analizowanego przez Sąd postępowania nie było realizowanie zmian prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji ewidencji. Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty skarżącej i złożona w tym zakresie do akt sprawy dokumentacja. Skarżąca złożyła wniosek o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytań prawnych co do zgodności 49 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do pierwszego przepisu należy podnieść, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz Ordynacji podatkowej, zgodnie z treścią art. 2 § 1 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, bezprzedmiotowym byłoby badanie konstytucyjności przepisu, który zresztą słusznie, w sprawie nie był stosowany. Jeśli chodzi natomiast o art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego przez sąd na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wchodzi w rachubę, gdy to sąd, a nie strona, poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją RP. Takich wątpliwości Sąd nie powziął. To, że ewidencja gruntów i budynków zawiera dane odmienne o tych, które zdaniem właściciela nieruchomości powinny w niej widnieć, nie oznacza niekonstytucyjności przepisu art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane zawarte w ewidencji nie są niezmienne, a możliwość weryfikacji ewidencji przez podmiot zainteresowany stanowi realizację zasady demokratycznego państwa prawnego. Dane te podlegają aktualizacji, z urzędu lub na wniosek osób, organów i stosownych jednostek organizacyjnych. Stanowi o tym § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Osoba kwestionująca prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów nie jest pozbawiona prawa do zmiany tej ewidencji, a tylko w takiej ewentualnej sytuacji można by było rozważyć niekonstytucyjność przepisu. Co jednak istotne, procedurę powinna wszcząć w stosownym do tego trybie, którym nie jest postępowanie w przedmiotowej sprawie ustalenia podatku od nieruchomości. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.