II SA/Wa 1935/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant Powiatowy Policji w Z. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 45 ust. 3 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287 poz. 1687 ze zm.) oraz art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) zwolnił A. Po. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ stwierdził, że w dniu [...] lutego 2013 r. wspomniany funkcjonariusz około godz. 12.00 w miejscowości O. na ul. [...], prowadząc samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] w będąc w stanie nietrzeźwości uderzył w pojazd marki [...] o nr rej. [...], w wyniku czego doznał obrażeń i został przetransportowany do Szpitala Powiatowego w S.. W wyniku przeprowadzenia badań laboratoryjnych z pobranych próbek krwi stwierdzono 3,8 promila alkoholu etylowego. W dniu [...] lutego 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w Z., działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 kpa wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie zwolnienia ze służby A. P. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W dniu [...] marca 2013 r. Prokuratura Rejonowa w Z. wydała postanowienie o przedstawieniu zarzutów i wszczęła śledztwo przeciwko funkcjonariuszowi podejrzanemu o czyn z art. 178 a § 1 kodeksu karnego. - sygn. akt [...]. Rozkazem Personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] marca 2013 r. A. P. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. W dniu [...] marca 2013 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa mazowieckiego o wydanie opinii w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który wydał pozytywną opinię o funkcjonariuszu wniosząc o pozostawienie go w służbie. Komendant Powiatowy Policji w Ż. wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. mocą którego zwolnił funkcjonariusza ze służby z dniem [...] maja 2013 r. Od ww. rozkazu policjant odwołał się z zachowaniem ustawowego terminu. [...] Komendant Wojewódzki Policji Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając za uzasadnione odwołanie A. P. w przedmiocie naruszenia prawa procesowego poprzez naruszenie art. 81 kpa w związku z art. 10 kpa. W toku prowadzonego postępowania uzupełniono materiał dowodowy min. o akt oskarżenia wydany przeciwko A. P., skierowany do Sądu Rejonowego w Z. o czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Komendant Powiatowy Policji w Z. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] zwolnił wspomnianego policjanta ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2013 r. stwierdzając, że fakultatywna przesłanka zwolnienia ze służby ze względu na oczywistość przestępstwa jest w pełni uzasadniona i jednoznacznie potwierdzona wynikami badań krwi. W uzasadnieniu decyzji nadmieniono, że z zawodem policjanta wiążę się szczególny stopień zaufania społecznego, w interesie społecznym leży, aby zadania Policji, będącej umundurowaną i uzbrojoną formacją, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, realizowane były przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji, w szczególności wskazane w jej art. 25. Organ zaznaczył także, że podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest niezależne od wyników postępowania karnego prowadzonego przeciwko policjantowi. Organ na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na interes społeczny, polegający na konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji. A. P. wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] lipca 2013r. nr [...]. Przedmiotowej decyzji funkcjonariusz zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: naruszenie art. 42 ust 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną interpretację, polegająca na twierdzeniu, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania, gdyż uchylona w całości decyzja organu I instancji została przekazana do ponownego rozpatrzenia; naruszenie art. 42 ust 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie rozwiązania stosunku służbowego pomimo złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby. W uzasadnieniu odwołania funkcjonariusz podkreślił, że ustawodawca w art. 42 ust 1 ustawy o Policji wskazuje wprost, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Bez wątpienia wadliwa była decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] kwietnia 2013 r., czego skutkiem było przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Funkcjonariusz podkreślił, że po otrzymaniu decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył w Komendzie Powiatowej Polcji w Z. wniosek o zwolnienie ze służby w związku z nabyciem praw emerytalnych, który był równoznaczny z informacją o braku gotowości niezwłocznego podjęcia służby w związku z zamiarem przejścia na emeryturę. Był to już kolejny wniosek strony w tej sprawie, bowiem pierwszy złożony został w dniu [...] lutego 2013 r. i został rozpatrzony odmownie. A. P. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Z. z wnioskiem o wskazanie zasadności prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w sytuacji złożenia wniosku na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. W odpowiedzi otrzymał informację, że art. 42 ust 1 nie ma zastosowania w tym przypadku, gdyż wydana decyzja została uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia na podstawie art 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. A. P. zaznaczył, że taka interpretacja nie znajduje odzwierciedlenia w treści art. 42 ust.1 ustawy o Policji. Funkcjonariusz podniósł także, że do dnia wydania ponownego rozstrzygnięcia w sprawie formalnie jego sytuacja w związku z pozostawaniem w służbie nie została w żaden sposób uregulowana. Nie wydano rozkazu o przywróceniu do służby, w związku z uchyleniem rozkazu personalnego nr [...]. Nadmienił, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] marca 2013 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych z dniem [...] czerwca 2013 r. stracił moc obowiązującą z uwagi na upływ okresu na jaki został wydany. [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreśllił, że z akt sprawy wynika, iż A. P. dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a popełnienie tego czynu było oczywiste. O fakcie popełnienia czynu świadczą przede wszystkim spójne zeznania świadków, wyniki badania, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, z których wynika, iż strona dopuściła się czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 kodeksu karnego. Komendant Wojewódzki zaznaczył także, że ustawodawca nie uzależnia możliwości zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji od wcześniejszego rozstrzygnięcia innego organu, w tym orzeczenia w sprawie karnej. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego oraz zadania nałożone na Policję, jak chociażby konieczność dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia ludzi, powodują szczególny obowiązek przestrzegania przepisów prawa przez funkcjonariuszy. Zwarzajac na powyższe organ II instancji podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w Z., iż w omawianym przypadku ze względów etycznych i formalnych dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest niemożliwe. Organ nadmienił również, że postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie zwolnienia A. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 zostało przeprowadzone z należytą starannością i wnikliwością. Komendant Powiatowy Policji w Z. zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, który wnioskował o pozostawienie policjanta w służbie. A. P. raportem z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Z. o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2013 roku. W dniu [...] marca 2013 r. do Komendy Powiatowej Policji w Z. wpłynął kolejny raport A. P. z dnia [...] lutego 2013 r. zawierający prośbę o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2013 r. w związku z uzyskaniem wieku emerytalnego. Komendant Powiatowy Policji w Z. poinformował funkcjonariusza, iż przedmiotowy raport został rozpatrzony odmownie z uwagi na zakończone postępowanie administracyjne skutkujące jego zwolnieniem ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku, przy czym organowi pozostawiono swobodę w zakresie określenia daty, w jakiej nastąpi zwolnienie, z tym zastrzeżeniem, że zwolnienie musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Zwolnienie funkcjonariusza magłoby nastąpic we wspomnianym trybie o ile nie nastąpiłoby do tego czasu wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby na innej podstawie. Inna podstawa prawna zwolnienia ze służby określona w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednak wystąpiła i ona właśnie legła u podstaw zwolnienia A. P. ze służby z dniem [...] maja 2013 r. na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji w Z.. W rozpoznawanej sprawie zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, a nie w trybie art. 41 ust. 3, niemniej data zwolnienia ze służby przypadająca na dzień [...] maja 2013 r. mieściła się w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia wniosku. Z uwagi na szczególny charakter służby publicznej Policji, odmiennie i bardziej rygorystycznie, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, został ukształtowany status służbowy policjanta, w tym również jeśli chodzi o jego utratę. Z tego też względu to do właściwego organu Policji należy wybór podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby w sytuacji wystąpienia kilku z nich jednocześnie. Dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego organ powinien kierować się dyspozycją art. 7 kpa, więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Akcentuje się w orzecznictwie, że przy rozwiązywaniu z funkcjonariuszem Policji stosunku służbowego, tryb z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (zwolnienia policjanta ze służby na jego wniosek) nie powinien mieć pierwszeństwa przed trybem z art. 41 ust. 2 pkt 8. A. P. złorzył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, a także nakazanie organowi rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji funkcjonariusz zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędne przyjęcie, iż skarżący podlega zwolnieniu z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji; - odmowę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Uzasadnieniu skargi wnoszący wskazał, że w przedmiotowej decyzji organ nie odniósł się do wniosku o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, podejmując rozstrzygnięcie jedynie w zakresie jednego z dwóch postępowań administracyjnych, które winny być równolegle prowadzone. W dniu [...] czerwca 2013 r. upłynął ostateczny termin do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji zgodnie z jego wnioskiem. Z uwagi na fakt, iż organ nie wydał w ustawowym terminie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, funkcjonariusz pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. ponownie zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Z. o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji zgodnie z uprzednio złożonym wnioskiem. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. policjant wniósł zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji uznał zażalenie za nieuzasadnione. Zdaniem skarżącego organ wbrew stanowi faktycznemu jako datę zwolnienia ze służby wskazał [...] maja 2013 r., a więc datę określoną w rozkazie personalnym nr [...], który utracił byt prawny. Tymczasem zgodnie z utrzymanym w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. określił termin zwolnienia A.ndrzeja P. ze służby na dzień [...] lipca 2013 r., a więc dwa miesiące po upływie trzymiesięcznego terminu ustalonego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W konsekwencji nie sposób podzielić poglądu organu, iż na dzień [...] lipca 2013 r., a więc na dzień wydania decyzji organu I instancji, organ ten dysponował możliwością wyboru podstawy zwolnienia policjanta ze służby. Skarżący powołał się również na treść wyroku Naczelnego Sądu Administaryjnego z 4 listopada 2003 r., sygn. akt II SA 1924/03 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 371/09 gdzie orzeczenia zapadły w stanie faktycznym, w którym organ miał możliwość wyboru podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby z uwagi na fakt, iż na moment wydania decyzji organu I instancji nie upłynął jeszcze trzymiesięczny termin do obligatoryjnego zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący podkreślił, że organ dysponował możliwością wyboru podstawy prawnej do zwolnienia ze służby do dnia [...] czerwca 2013 r. kiedy to upłynął trzymiesięczny termin nakazujący zwolnić go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Z uwagi na fakt, iż decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] lipca 2013 r., a więc już po upływie tego terminu i przewidywała zwolnienie funkcjonariusza z dniem [...] lipca 2013 r., zasadnym wydaje się przyjęcie, iż w niniejszej sprawie jedynym zgodnym z prawem terminem rozwiązania stosunku służbowego jest dzień [...] czerwca 2013 r., a jedyną możliwą do przyjęcia podstawą prawną - art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga A. P. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczym zarzutem wspomnianej skargi jest naruszenie przez organy art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie jako podstawy prawnej wydanego rozkazu o zwolnieniu ze służby. Zgodnie z tym przepisem, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Skarżący zaś w dniu [...] lutego 2013 r., a następnie w dniu [...] lutego 2013 r. czyli już po popełnieniu zarzucanego mu czynu, złożył wniosek o zwolnienie ze służby. Zarzut skargi koncentruje się na wskazaniu, że zwolnienie ze służby powinno nastąpić w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a nie w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Na wstępie trzeba podnieść, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia przewiduje fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby. Zwolnienie może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: - oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz; - niemożności pozostania w służbie ze względu na popełnione przestępstwo. W ocenie Sądu orzekającego, obie wymagane ustawowo przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Pierwsza przesłanka, jaką jest oczywistość popełnienia czynu musi być oceniana poprzez stan faktyczny sprawy, który nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie. Jak wynika, ze zgromadzonego materiału, skarżący w dniu [...] lutego 2013 r. dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. Popełniony czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Oczywistość popełnienia czynu znajduje jednoznaczne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. W aktach sprawy znajdują się m.in.: potwierdzony za zgodność protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, protokół oględzin miejsca wypadku, protokół oględzin pojazdu, protokoły przesłuchań świadków zdarzenia i notatki urzędowe Policji z których wynika, że w dniu [...] lutego 2013 r. doszło do kolizji drogowej, a skarżący został zatrzymany bezpośrednio na miejscu zdarzenia w samochodzie, którym spowodował kolizję. W tym stanie rzeczy, nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany w jego ramach materiał dowodowy należy uznać za pełny i wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto materiał ten został wyczerpująco i spójnie oceniony przez organy administracji. Druga przesłanka, warunkująca możliwość zwolnienia policjanta ze służby, została również w sprawie wykazana. Organy administracji obu instancji, przekonująco bowiem uzasadniły niemożność pozostawienia skarżącego w służbie w Policji z powodu utraty nieposzlakowanej opinii. Należy zgodzić się z twierdzeniem, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości zalicza się do kategorii przestępstw szczególnie negatywnie postrzeganych w społeczeństwie oraz systematycznie zwalczanych i ściganych przez Policję. Charakter tego przestępstwa przesądza o utracie nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza który dopuścił się jego popełnienia. Organy, odwołały się również do regulacji zawartej w ustawie o Policji, w tym art. 1 i 25 przedmiotowej ustawy, określających zadania policji jako formacji przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi jakim jest naruszenie przez organ art. 41 ust. 3 wspomnianej ustawy - poprzez jego niezastosowanie, należy rozważyć jakie relacje prawne zachodzą pomiędzy dwoma trybami zwalniania policjantów ze służby określonymi w art. 41 ust. 3 oraz w art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego rozkazu. Przepis art. 41 ustawy o Policji, przewiduje trzy tryby zwalniania policjantów ze służby. Art. 41 ust.1 wskazanej ustawy, określa obligatoryjny tryb zwolnienia policjanta ze służby. W przypadku zatem spełnienia się jednej z przesłanek określonych w ust. 1 organ zobowiązany jest zwolnić policjanta ze służby. Ten obligatoryjny tryb ma charakter wiążący zarówno dla organu, jak i policjanta, co oznacza, że zajście wskazanej przesłanki powoduje obowiązek zwolnienia w tym trybie, bez względu na ocenę tego zdarzenia przez organ, czy policjanta. Drugi tryb zwolnienia policjanta ze służby określony został w art. 41 ust. 2 ustawy i ma on charakter fakultatywny. Przepis ust. 2 określa przesłanki, a spełnienie jednej z nich oznacza, że organ może wydać decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji. Jedną z tych przesłanek jest popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie w służbie, co ma zastosowanie w niniejszej sprawie (art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy). Natomiast trzeci tryb zwolnienia policjanta ze służby został określony w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który przewiduje zwolnienie policjanta ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Ten tryb zwolnienia może być wszczęty wyłącznie na wniosek policjanta w przeciwieństwie do przedstawionych wcześniej dwóch trybów zwolnienia gdzie wszczęcie postępowania następuje przez organ z urzędu. W ocenie Sądu, niezasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy, poprzez jego niezastosowanie. Nie można bowiem podzielić stanowiska strony dotyczącego wykładni tego przepisu, zgodnie z którą złożenie wniosku o zwolnienie ze służby oznacza, że rozstrzygnięcie musi być podjęte właśnie na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy, nawet gdy wszczęcie postępowania z urzędu w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nastąpiło później. Złożenie przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby w sytuacji gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zwolnienia w trybie 41 ust.1 lub art. 41 ust. 2 i gdy takie postępowania zostały z urzędu wszczęte, nie daje pierwszeństwa zwolnieniu na wniosek. Nieuzasadniony jest pogląd, że przy rozwiązywaniu z policjantem stosunku służbowego pierwszeństwo ma tryb z art. 41 ust. 3 ustawy, przed trybem zawartym w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Sformułowanie przepisu art. 41 ust. 3 ustawy, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, może sugerować obligatoryjny charakter tego trybu. Ale obligatoryjność ta oznacza, że organ po otrzymaniu wniosku o zwolnienie powinien zwolnić policjanta w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas, gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. Przepis art. 41 ust. 3 ustawy ma chronić policjantów, ale przed taką sytuacją, w której organ po złożeniu wniosku o zwolnienie nie podejmowałby decyzji o zwolnieniu ze służby lub określałby dowolne znacznie dłuższy termin zwolnienia. Tryb zwolnienia policjanta na jego wniosek nie służy natomiast ochronie policjantów w takich przypadkach, gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu zwolnienia określonego w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy. Zatem złożenie wniosku o zwolnienie nie powoduje, że tryby określone w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustaw są wyłączone. Taka interpretacja prawa prowadziłaby do obejścia przepisów ustawy oraz do niemożności zastosowania przez organy Policji innych trybów zwolnienia. Dlatego też w niniejszej sprawie złożenie przez stronę wniosku o zwolnienie ze służby nie mogło wyłączyć trybu zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, ani uniemożliwić zastosowanie tego trybu przez organy. Należy zauważyć, że wniosek został złożony już po popełnieniu czynu przestępczego, co uprawnia do stwierdzenia, że poprzez jego złożenie strona chciała uniknąć zwolnienia w innym trybie. W ocenie Sądu organ wystarczająco wykazał również, że brak jest możliwości pozostawienia skarżącego w służbie. Bez względu bowiem na uprzednią postawę policjanta, należy przyznać za organem, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Ponadto należy podkreślić, że policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia on już podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Zatem organ słusznie wskazuje, że okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. Organ nie miał również obowiązku uwzględnienia pozytywnej dla skarżącego opinii Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w sprawie pozostawienia skarżącego w służbie. Zgodnie z art. 43 ust. 3 cytowanej ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Należy wskazać, że przepis ten nie powoduje związania organu opinią związku zawodowego, która ma jedynie charakter ocenny, niewiążący dla organu. Reasumując, w ocenie Sądu zarówno organ I jak i II instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, które zakończyły wydaniem orzeczeń odpowiadających prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.