III SA/Gd 867/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 września 2013 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 lipca 2013 r. (nr [...]), którą organ odmówił "A" Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. udostępnienia danych z ewidencji ludności. Rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 26 czerwca 2013 r. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") wystąpiła o udostępnienie danych o pełnoletnich osobach zameldowanych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. w okresie od sierpnia 2011 r. do chwili obecnej. W uzasadnieniu podano, że w lokalu - po śmierci B. G. w lipcu 2011 r. - zużywane było paliwo gazowe przez osoby tam zamieszkujące, a zatem doszło do zawarcia umowy per facta concludentia. W związku z tym spółka ma zamiar skierować sprawę o zapłatę należności za pobrane paliwo gazowe wobec osób pełnoletnich, zameldowanych pod wskazanym adresem. Do wniosku dołączono kopię faktury VAT z dnia 2 listopada 2012 r. wystawionej na B. G. Decyzją z dnia 22 lipca 2013 r. (nr [...]) Prezydent Miasta – działając na podstawie art. 44i ust. 5 w związku z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – orzekł o odmowie udostępnienia spółce wskazanych wyżej danych z ewidencji ludności. W uzasadnieniu organ wskazał, że spółka nie wykazała interesu prawnego w otrzymaniu danych osób zameldowanych w lokalu, a ewentualne ich udostępnienie mogłoby spowodować naruszenie dóbr osobistych, zwłaszcza, że ewidencja ludności gromadzi dane o osobach zameldowanych pod określonym adresem, a nie faktycznie tam zamieszkujących. Okoliczność, że po śmierci B. G. do lokalu nadal dostarczane było paliwo gazowe nie świadczy o interesie prawnym w uzyskaniu danych z ewidencji ludności. Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji twierdząc, że naruszono art. 44h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że nie ma ona interesu prawnego. Nadto naruszono art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej: "k.p.a.". Zdaniem spółki organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną i należycie wyjaśnić kwestię jej interesu prawnego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 2 września 2013 r. (nr [...]) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 44h ust. 2 pkt 1 i art. 44i ust. 5 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że popiera stanowisko organu pierwszej instancji, jednak z innych względów niż podano to w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że umowa o dostarczanie paliwa gazowego do lokalu zawarta z B. G. nie została rozwiązana, ale wygasła z chwilą jej śmierci. Prawo do żądania uiszczenia zaległych należności za pobieranie paliwa dostarczanego do lokalu przysługuje wierzycielowi, w przypadku gdy zawarta jest o dostarczanie paliwa od odbiorcy (strony tej umowy). Stosownie zaś do art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, w przypadku śmierci takiej osoby, w jej prawa i obowiązki wchodzą jej spadkobiercy (ustawowi i testamentowi) i to na nich przechodzą wszystkie prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, a co za tym idzie także ewentualne zadłużenie z tytułu poboru paliwa gazowego. Zdaniem organu odwoławczego spółka błędnie przyjęła, że wszystkie osoby zameldowane od sierpnia 2011 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. są zobowiązane do zapłaty za dostarczone paliwo gazowe dostarczane do tego lokalu. Tym samym nie uwiarygodniła stanu faktycznego dającego podstawę do wniesienia powództwa cywilnego. Wskazanie zamiaru wystąpienia z powództwem o zapłatę w sytuacji, gdy do zapłaty zobowiązani są spadkobiercy, nie uzasadnia żądania udostępnienia danych wszystkich osób zameldowanych w lokalu. Brak jest jakichkolwiek wskazówek, że osoby zamieszkujące w tym lokalu są jednocześnie spadkobiercami wyżej wymienionej. W odniesieniu od zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie zostały w sprawie spełnione przesłanki określone w art. 89 k.p.a. wskazujące na potrzebę przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej. Wskazano, że udostępnienie danych osobowych następuje w formie czynności materialno-technicznej. Organ meldunkowy analizuje wniosek pod kątem spełnienia wymogów formalnych, a następnie bada interes prawny wnioskodawcy. Sama instrukcja wypełnienia wniosku o udostępnienie danych zawiera niezbędne wskazówki do jego prawidłowego wypełnienia. Zawiera pouczenie, że w przypadku powoływania się na interes prawny wnioskodawca jest zobowiązany wskazać przepis prawa materialnego, na podstawie którego jest uprawniony do żądania udostępnienia danych innej osoby lub załączyć dokumenty potwierdzające ten interes. Na podstawie rzetelnie wypełnionego wniosku oraz załączonych do niego dokumentów nie ma przeszkód do prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Nadto w niniejszej sprawie wniosek był złożony przez profesjonalnego pełnomocnika, który jest radcą prawnym. W ocenie organu odwoławczego nie zachodziła konieczność uzgadniania interesów stron, a tym samym przeprowadzenia rozprawy z udziałem świadków, biegłych, czy też dokonania oględzin. "A" SA z siedzibą w W. zaskarżyło opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: 1/ błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżącą łączył stosunek prawny ze spadkobiercami zmarłej B. G., podczas gdy przedmiotowy stosunek zobowiązaniowy wygasł w chwili jej śmierci, a skarżącą łączył odrębny stosunek umowny z osobami mieszkającymi w lokalu położonym w G. przy ul. [...] w okresie od sierpnia 2011 r.; 2/ dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, że: - skarżącą łączył stosunek prawny ze spadkobiercami B. G., - żądanie udostępnienia wnioskowanych przez skarżącą danych osobowych nie jest uzasadnione, gdyż wskutek obowiązującej umowy zobowiązanymi do zapłaty winni być spadkobiercy B. G., - nie wszystkie osoby, o których udostępnienie danych osobowych wnioskowała skarżąca są zobowiązane do zapłaty za dostarczone paliwo gazowe, gdyż nie wszystkie są spadkobiercami, w sytuacji gdy skarżąca nie wnioskowała o udostępnienie danych osobowych spadkobierców zmarłej, a jedynie o dane osób będących stroną umowy - mieszkających od sierpnia 2011 r. w ww. lokalu, - roszczenia skarżącej powstałe po zgonie B. G. obciążają jej spadkobierców, w sytuacji gdy wierzytelności przysługujące skarżącej powstały na skutek umowy zawartej z osobami zameldowanymi od sierpnia 2011 r. w lokalu, co wyklucza możliwość ich zaliczenia do długów spadkowych; 3/ naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nienależyte wyjaśnienie całości stanu faktycznego sprawy, na skutek czego jej załatwienie nie uwzględniło interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, czym naruszono zasadę prawdy obiektywnej poprzez pominięcie okoliczności faktycznych wskazujących na posiadanie przez skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu danych, - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży paliwa gazowego zawartej ze spadkobiercami B. G., a nie z osobami zamieszkującymi w lokalu, - art. 535 w zw. z art. 555 Kodeku cywilnego w zw. z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży paliwa gazowego obowiązującej obecnie pomiędzy skarżącą a spadkobiercami, a nie z osobami zamieszkującymi w lokalu, - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwy sposób załatwienia sprawy, który uniemożliwił wytoczenie powództwa przeciwko osobom zameldowanym w lokalu, tym samym skarżąca została pozbawiona prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd, - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, której sentencja pozostaje w sprzeczności z uprzednimi działaniami organ pierwszej instancji w podobnych sprawach, - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia, które jest wewnętrznie sprzeczne i nie wyjaśnia odpowiednio motywów zaskarżonej decyzji i nie odnosi się do zarzutów zgłoszonych w toku postępowania, - art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu i uznaniu, że roszczenia skarżącej obciążają spadkobierców, w sytuacji gdy wierzytelności te powstały na skutek umowy zawartej z osobami zameldowanymi w lokalu i powstały po zgonie B. G. Skarżąca stwierdziła, że organ dokonał dowolnej oceny przedstawionych przez nią faktów i błędne przyjął, że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży paliwa gazowego zawartej ze spadkobiercami B. G., a nie z osobami faktycznie zamieszkującymi w lokalu. Obowiązek zapłaty należności za paliwo gazowe pobrane po zgonie dotychczasowego kontrahenta obciąża wyłącznie osoby zamieszkujące w lokalu, ponieważ to one zawarły ze skarżącą umowę sprzedaży paliwa gazowego na zasadzie czynności dorozumianych, zgodnie z art. 60 Kodeksu cywilnego, zwłaszcza, że ustawa - Prawo energetyczne nie zastrzega formy, w jakiej umowa winna być zawarta (w art. 5 ust. 1 stanowi jedynie, że dostarczanie paliw gazowych odbywa się po uprzednim przyłączeniu do sieci i na podstawie umowy). Zgodnie z orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku działania organu odwoławczego polegające na ustaleniu z kim skarżącą łączyła umowa sprzedaży paliwa gazowego i kto jest zobowiązany do zapłaty roszczeń z tytułu zużytego paliwa gazowego wykraczają poza ustawowy zakres działania organu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 511/12). Podkreśliła na zakończenie, że interes prawny może być wywodzony ze stosunków cywilnoprawnych, a we wniosku wskazała powództwo z jakim chce wystąpić oraz uwiarygodniła stan faktyczny, który daje jej legitymację do jego wytoczenia. Co istotne, sposób załatwienia sprawy uniemożliwił zrealizowanie skarżącej prawa do sądu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie organ uznał za słuszny zarzut skarżącej odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu omyłkowo napisano, że umowa z B. G. "nie została rozwiązana, ale wygasła z chwilą śmierci", podczas gdy miało być wskazane, że "nie została rozwiązana i nie wygasła z chwilą śmierci". Z treści uzasadnienia i rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie uznał wygaśnięcia umowy zawartej pomiędzy skarżącą a B. G., dlatego właśnie przyjął, że w wynikające z tej umowy prawa i obowiązki zmarłej B. G. weszli jej spadkobiercy ustawowi lub testamentowi. Organ podkreślił, że skarżący nie wykazał, jakoby ww. umowa wygasła lub została rozwiązana. Organ wskazał też, że skarżący nie wykazał także, by jakakolwiek umowa została zawarta pomiędzy osobami zameldowanymi w lokalu a dostawcą energii-paliwa gazowego (skarżącą). Gdyby nawet przyjąć, że poprzez fakt pobierania energii osoby zameldowane w lokalu wyraziły wolę zawarcia umowy per facta concludentia, to w tym przypadku nie można się z tym argumentem zgodzić, bowiem wynikałoby z tego, że w tym samym czasie zawartych było więcej niż jedna umowa o dostarczanie paliwa gazowego do tego lokalu. Organ podkreślił, że skarżąca niesłusznie uznała, że wszystkie osoby zameldowane w przedmiotowym lokalu miałyby być zobowiązane do zapłaty za dostarczone do tego lokalu paliwo gazowe i tym samym skarżąca nie uwiarygodniła stanu faktycznego dającego podstawę do wniesienia powództwa o zapłatę. Wskazanie bowiem zamiaru wystąpienia z powództwem o zapłatę w sytuacji, gdy na skutek obowiązującej umowy zobowiązanymi do zapłaty są spadkobiercy zmarłej B. G., nie uzasadnia żądania udostępnienia danych wszystkich osób pełnoletnich zameldowanych w przedmiotowym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. W myśl art. 44h ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych są udostępniane osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Skoro przesłanką udostępnienia danych osobowych jest wykazanie interesu prawnego, to uznać należy, że niezbędne jest przedłożenie przez wnioskodawcę dowodów świadczących o istnieniu interesu prawnego w domaganiu się udostępnienia danych osobowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. (sygn. akt II OSK 180/10; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.nsa.gov.pl) stwierdził, że "wykazanie interesu prawnego w żądaniu uzyskania danych osobowych ma polegać na wskazaniu okoliczności, które w świetle przepisów prawa materialnego kreują ten interes prawny, a nie na wskazaniu wprost przepisu". W wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 95/08; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że o interesie prawnym mogłyby świadczyć takie okoliczności, w których sytuacja prawna danego podmiotu byłaby zależna od danej osoby, i dlatego jej odnalezienie wymagałoby uzyskania jej adresu, a więc innymi słowy gdyby dany podmiot nie mógł zrealizować swoich uprawnień lub nie mógł poddać się prawnie określonym obowiązkom, bez udziału osoby, której dane adresowe służyłyby jej odnalezieniu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża przy tym pogląd, że interes prawny może być wywodzony również ze stosunków cywilnoprawnych (por. wyroki NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97 oraz z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1306/96, a także uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2001, sygn. akt OPK 19/01; por. także poglądy doktryny, np.: J. Zimmermanna – OSP 1997/4/83; tak również m.in. [w:] R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 105, a także A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Postępowanie administracyjne ogólne, C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 281). W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o udostępnienie danych pełnoletnich osób zameldowanych w lokalu położonym w G. przy ul. [...]. Żądanie udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych zostało uzasadnione przez skarżącą koniecznością dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym od pełnoletnich osób, zameldowanych w przedmiotowym lokalu po śmierci B. B. w dniu 27 lipca 2011 r., które uchylają się od zapłaty za zużyte paliwo gazowe. Brak uiszczenia zapłaty skarżąca wykazała kopią faktury VAT mającą stanowić jednocześnie potwierdzenie pobierania (dostarczenia) paliwa gazowego w przedmiotowym lokalu. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) stanowi, że dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się, po uprzednim przyłączeniu do sieci, (...) na podstawie umowy sprzedaży (...). W ustawie nie zastrzeżono formy, w jakiej umowa ma być zawarta, zatem forma ta jest dowolna. Tym samym można przyjąć, że w świetle przepisów ustawy - Prawo energetyczne dostawca oraz odbiorcy usług mogą wyrazić wolę zawarcia umowy o dostarczanie paliw gazowych w dowolnej formie, w tym także przez czynności dorozumiane (per facta concludentia). Skarżąca twierdzi, że łączyła ją umowa z B. G. na dostarczanie paliwa gazowego. Na tej podstawie dostarczane było paliwo gazowe do lokalu położonego w G. przy ul. [...]. Przedmiotowy stosunek zobowiązaniowy wygasł w chwili jej śmierci, a skarżącą łączy odrębny stosunek umowny z osobami mieszkającymi w lokalu położonym w G. przy ul. [...] w okresie od sierpnia 2011 r. (po śmierci B. G. umowa na dostarczanie paliwa gazowego została zawarta z osobami tam zameldowanymi w sposób dorozumiany). Zgodnie z art. 555 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121), dalej zwanej "k.c.", przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii. Artykuł 535 k.c. stanowi, że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Skarżąca spełniła świadczenie w postaci dostawy paliwa gazowego, a zatem jej interes prawny może wynikać z powołanego wyżej art. 535 k.c. dającego roszczenie skarżącej o zapłatę z tytułu dostawy gazu. Rozważenia wymagało zatem, czy zamieszkanie (zameldowanie) danych osób pod przedmiotowym adresem może być uznane za okoliczność, która w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego i przepisów prawa materialnego kreuje interes prawny skarżącej czyli roszczenie o zapłatę z tytułu dostawy paliwa gazowego. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych. Zobowiązanie wynikające z umowy dotyczącej dostawy (sprzedaży) paliwa gazowego nie ma charakteru ściśle osobistego, wobec czego – wbrew twierdzeniu skarżącej - nie mogło wygasnąć na skutek śmierci B. G. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wynikające z zawartej umowy ze skarżącą prawo majątkowe nie zostało wyłączone ze spadku po B. G. W skład spadku nie wchodzą jedynie "prawa majątkowe, które mają na celu zaspokojenie indywidualnego interesu ekonomicznego lub indywidualnych potrzeb uprawnionego: użytkowanie (art. 266 k.c.), służebność osobista (art. 299 k.c.), prawo do renty przyznanej w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (art. 444 k.c.) albo ustanowionej w drodze umowy przewidzianej w art. 903 k.c. (argument z art. 905 k.c.), prawo dożywocia (art. 11 k.c.), a także - jeżeli w umowie inaczej nie zastrzeżono - prawo biorącego rzecz do używania w ramach umowy użyczenia" (zob. B. Kordasiewicz [red.], System Prawa Prywatnego, Tom 10, Prawo spadkowe, Wydawnictwo C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2009, s. 57). Śmierć jednej ze stron umowy powoduje wygaśnięcie zobowiązania, gdy zobowiązanie ma charakter ściśle osobisty (por. A. Olejniczak [red.], System Prawa Prywatnego, Tom 6, Prawo zobowiązań - część ogólna, Wydawnictwo C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2009, s. 1072-1073). Przyjąć należy, że skoro zobowiązanie wynikające z umowy dostawy paliwa gazowego nie ma charakteru ściśle osobistego, to w przypadku śmierci odbiorcy (strony umowy), w jego prawa i obowiązki wchodzą jego spadkobiercy i to na nich przechodzą wszystkie prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, a co za tym idzie także ewentualne zadłużenie z tytułu poboru paliwa gazowego pobieranego na podstawie obowiązującej umowy. Wobec powyższego należy przyjąć, że skarżąca ma roszczenie o zapłatę do spadkobierców B. G., a w żadnym wypadku nie wykazała, że osoby zamieszkujące po jej śmierci pod wskazanym adresem są jej spadkobiercami (następcami prawnymi). Nie można bowiem przyjąć stanowiska, że skarżąca ma roszczenie o zapłatę do wszystkich (pełnoletnich) osób zameldowanych pod wskazanym adresem, gdyż z samego faktu zameldowania tamże danej osoby nie wynika, że ta właśnie osoba w określonym okresie przebywała pod wskazanym adresem i pobierała paliwo gazowe. Należy podkreślić, że z powołanego wyżej art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że to na wnioskującym o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych spoczywa ciężar wykazania interesu prawnego w udostępnieniu danych. Aby móc stwierdzić, że ów interes prawny przysługuje wnioskodawcy, musi on zatem wykazać istnienie konkretnego uprawnienia, które odnosi się do danych zindywidualizowanej osoby lub osób. Ochrona danych osobowych i ograniczenie dostępu do tych danych służy przede wszystkim zapobieganiu udostępnianiu danych przypadkowym osobom z uwagi na przysługujące każdemu obywatelowi prawo do prywatności zagwarantowane art. 47 Konstytucji RP. Dlatego dane pozwalające na identyfikację danej osoby ze względu na miejsce jej zamieszkania jest możliwe tylko wtedy gdy wnioskujący wykaże, iż ma w uzyskaniu tych informacji interes prawny. W rozpoznawanej sprawie – jak to zostało powyżej wskazane – skarżąca nie wykazała interesu prawnego do udostępnienia danych osobowych osób (pełnoletnich) zameldowanych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G., gdyż nie wykazała, że te właśnie osoby pobierały paliwo gazowe (a zatem zawarły w sposób dorozumiany umowę ze skarżącą); nie wykazała także, że umowa dostawy (sprzedaży) paliwa gazowego zawarta z B. G. wygasła przed jej śmiercią (co by oznaczało, że w jej prawa nie weszli jej spadkobiercy). Innymi słowy, skarżąca nie wykazała, że w konkretnych okolicznościach sprawy ma uzasadnione przepisami prawa materialnego prawo do domagania się uzyskania danych osobowych osób zameldowanych pod wskazanym adresem. W tej sytuacji nie można uznać za zasadny zarzutu skarżącej naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP - skarżąca nie została pozbawiona rozpatrzenia swojej sprawy przez sąd, jednakże to uprawnienie a w konsekwencji dochodzenie należności za pobór paliwa gazowego dostarczanego do ww. lokalu może - w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego – realizować wobec spadkobierców B. G. W tym kontekście należy także zwrócić uwagę, że powoływany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 511/12) został wydany na tle innego stanu faktycznego, a mianowicie w sytuacji, w której pomiędzy stronami zawarta była umowa na pobór energii elektrycznej na czas określony, a po jej zakończeniu energia ta była nadal dostarczana do odbiorcy, który nie dokonał za ten okres zapłaty. W rozpoznawanej sprawie umowa na dostarczanie (sprzedaż) paliwa gazowego nie wygasła z upływem określonego czasu, natomiast na skutek śmierci B. G. w prawa wynikające z tej umowy wstąpili jej spadkobiercy, co do których skarżąca obecnie powinna kierować swoje roszczenia związane z wykonywaniem postanowień tejże umowy. W konsekwencji, skarżąca nie wykazując, że osoby zameldowane w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. są spadkobiercami B. G. nie wykazała tym samym interesu prawnego do udostępnienia wnioskowanych przez nią danych ze zbiorów meldunkowych, tj. imion i nazwisk pełnoletnich osób zameldowanych w ww. lokalu w okresie od sierpnia 2011 r. Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego tylko wówczas skutkuje uchyleniem decyzji, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. W sprawie Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.). W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.