VI SA/Wa 3149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w W. w przedmiocie żądania usunięcia nieprawidłowości w treści cennika poprzez nałożenie obowiązku wskazania ilości nominalnej lub ilości głównego składnika postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniach od [...] sierpnia 2013 r. do [...] września 2013 r. upoważnieni inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę w restauracji przy ul. M. w W. należącej do M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżącej w niniejszej sprawie). Jak wynika z pkt III protokołu kontroli, w trakcie kontroli stwierdzono w cenniku - awizo brak uwidaczniania ilości nominalnych oraz ilości głównego składnika przy 32 asortymentach potraw oferowanych do sprzedaży, co jest niezgodne z wymogami zawartymi w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży (Dz.U. z 2002 r. Nr 99 poz. 894 ze zm.) i stanowi wykroczenie określone w art. 137 § 1 Kodeksu Wykroczeń. W toku kontroli zażądano na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm., zwanej dalej ustawą o Inspekcji Handlowej) usunięcia ww. nieprawidłowości oraz zobowiązano do poinformowania organu o sposobie wykonania żądania nie później niż do dnia [...] września 2013 r. Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżąca złożyła uwagi do protokołu kontroli wskazując, że żądanie usunięcia nieprawidłowości polegających na braku uwidocznienia w cenniku ilości nominalnych oraz ilości głównego składnika przy 32 asortymentach potraw oferowanych do sprzedaży oraz nałożenie obowiązku poinformowania o sposobie wykonania tego żądania pozbawione jest podstaw faktycznych i prawnych, bowiem żaden przepis prawa nie nakłada na kontrolowanego obowiązku podawania ilości głównego składnika w przypadku potraw sprzedawanych na sztuki. W odpowiedzi na powyższe pismo, [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w W. w piśmie z dnia [...] września 2013 r. podkreślił, że § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży wskazuje, że cennik potraw lub wyrobów oferowanych do sprzedaży w przedsiębiorstwach gastronomicznych powinien zawierać aktualne informacje dodatkowe umożliwiające łatwą identyfikację ceny z towarem, w szczególności: datę wystawienia, pełną nazwę potrawy lub wyrobu, określenie ilości nominalnej potrawy lub wyrobu wyrażonej w legalnej jednostce miary, zawartej w jednej porcji, w tym zwłaszcza ilości głównego składnika, dodatków uzupełniających i napojów. W ocenie organu, z powyższego wynika, że przy każdej cenie uwidocznionej w cenniku powinno być podane określenie ilości nominalnej potrawy, a w przypadku towarów sprzedawanych na sztuki dopuszczalne jest określenie ilości nominalnej w sztukach. W ocenie organu zamieszczenie w cenniku nazw potraw w liczbie pojedynczej nie wyczerpuje dyspozycji ww. przepisu. Pismem z dnia 11 października 2013 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej polegającą na żądaniu usunięcia ww. nieprawidłowości w treści cennika wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej "p.p.s.a."), z uwagi na jej przedwczesne wniesienie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego, o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wskazuje § 3 tego artykułu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4 powołanego artykułu). Zawarte w protokole kontroli żądanie usunięcia nieprawidłowości w treści cennika polegające na umieszczeniu ilości nominalnych oraz ilości głównego składnika przy 32 asortymentach potraw oferowanych do sprzedaży, stanowi w myśl art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. inną czynność, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego można było wnieść po uprzednim wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o powyższym żądaniu (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej ustalenia kontroli inspektor dokumentuje w protokole kontroli. Inspektor jest obowiązany zapoznać kontrolowanego lub osobę przez niego upoważnioną z treścią protokołu (ust. 1a). Protokół podpisuje inspektor oraz kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona, w którego obecności przeprowadzono kontrolę. W przypadku przeprowadzenia kontroli w obecności innego pracownika kontrolowanego, lub w obecności przywołanego świadka, protokół podpisują także te osoby (ust. 1b). W przypadku braku uwag do protokołu należy to odnotować w protokole (ust. 1c). Z kolei art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji handlowej stanowi, że kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie. Wojewódzki inspektor jest obowiązany ustosunkować się do uwag zgłoszonych do protokołu kontroli niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania (ust. 3 powołanego przepisu). Pismo skarżącej z dnia [...] września 2013 r., w którym zostały zawarte uwagi do protokołu kontroli zostało zatem wniesione na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Organ zaś, zgodnie z art. 20 ust. 3 powołanej ustawy ustosunkował się do uwag skarżącej pismem z dnia [...] września 2013 r. W świetle powyższego, pismo skarżącej z dnia [...] września 2013 r. wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ustalona sekwencja wydarzeń prowadzi do wniosku, że przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu, nie został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (przedwczesna). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.