I OSK 2238/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) sędzia del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 330/12 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz M. W. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I OSK 2238/12 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 330/12 oddalił skargę M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 1 marca 2011 r. M. W. wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy w kwotach po 4.501,80 zł za każdy pojazd. W uzasadnieniu wskazała, że pojazdy nie zostały odebrane przez właścicieli w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz, że właściciele pojazdów nie uregulowali opłat za usunięcie pojazdów z drogi i opłat za parkowanie, w tym opłat za parkowanie w okresie 6 miesięcy, który rozpoczął bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Do wniosku dołączono trzy wykazy obejmujące łącznie 236 pojazdów odholowanych na parking strzeżony w poszczególnych latach (120 pojazdów odholowanych w roku 2008, 100 pojazdów odholowanych w roku 2009 i 16 pojazdów odholowanych w roku 2010), w których wskazano datę holowania, markę pojazdu, nr rejestracyjny oraz podmiot wydający dyspozycje usunięcia pojazdu. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie od dnia usunięcia z drogi przez okres 6 miesięcy. Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, na skutek którego Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wyrokiem z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 624/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżone postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór 35 pojazdów kwotę 19.645,05 zł. Łączna wysokość tej kwoty stanowi sumę należności za dozór każdego z pojazdów, obliczoną jako iloczyn dni parkowania pojazdu i stawki dziennej 3,05 zł. Na to orzeczenie strona złożyła zażalenie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kwoty 159.764,70 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy. W tym zakresie zastosowanie ma odpowiednio art. 836 k.c. Dozorca żądając określonej stawki wynagrodzenia zobligowany jest wskazać jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. W przedmiotowej sprawie zaś strona nie wskazała podstaw, na których oparła żądane stawki za dozór pojazdów, nie przedstawiła również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem. Ponadto, wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie, a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru nie mają zastosowania. Zawierając niniejsze porozumienia strona zaakceptowała zatem sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, jednoznacznie przyjmując warunki zapłaty przez organ likwidacyjny wskazanych należności. Tym samym porozumienia mają zastosowanie i odnoszą się do wszystkich pojazdów objętych wnioskiem strony. Natomiast w świetle § 1 i 8 zawarte porozumienia znajdują zastosowanie do pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych przez właścicieli w terminie sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia, które przeszły na własność Skarbu Państwa. Przy czym odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. W związku z tym przywołane porozumienia odnoszą się do całego okresu przechowywania i dozoru pojazdów, w tym pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym. Na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 1, art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 k.c. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad 35 pojazdami w kwocie zaniżonej, nie odpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą ocenę zebranych przez organ dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania bowiem wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 624/11 uchylono bowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2011 r. W tej sytuacji ponownie rozpoznając sprawę Sąd był związany powołanym wyrokiem w zakresie stwierdzenia, iż stronie należy się wynagrodzenie i zwrot poniesionych kosztów. Ponadto wskazano, że błędne jest odwoływanie się przez stronę do treści art. 836 k.c. Sąd I instancji powołał się przy tym na wyrok z dnia 18 października 2011 r., w którym wskazano, że regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji np. do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu I instancji nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę powiatu (radę miasta) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym. Zasadnie organ wskazuje, ze stawki ustalane tą uchwałą dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie w przypadkach o których mowa w art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Natomiast podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy (na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie organ musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających wysokość poniesionego wydatku w odniesieniu do poszczególnych pojazdów. W odpowiedzi wskazano, iż należności zostały naliczone na podstawie uchwały Rady Miasta Bydgoszczy nr XXIII/296/07 z dnia 28 listopada 2007r. oraz uchwały Rady Powiatu Bydgoskiego nr 105/XVII/08 z dnia 31 stycznia 2008 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy poza powołaniem się na stawki wynikające z uchwał (61 zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i 24,40 zł za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanych uchwał. Organ do wyliczenia należności przyjął stawkę 3,05 brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy a skarżącą w dniu 10 stycznia 2008r. Sąd I instancji zgodził się ze stroną skarżącą, iż wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy, iż kwota 3,05 zł za jedną dobę przechowania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór a strona nie wskazuje aby faktycznie poniesione wydatki w okresie za który domaga się zwrotu należności były wyższe. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania uległy tak zmianie aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć stawki wskazanej w porozumieniu zawartym między stronami. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła M. W., domagając się: 1) uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego a mianowicie: - art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż: organ egzekucyjny przyznając dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy może ustalić wysokość wynagrodzenia w sposób dowolnie przez siebie ustalony i nie jest zobligowany do przyznania dozorcy odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości przyjętej w danych stosunkach a w konsekwencji, iż organ nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych, organ egzekucyjny przyznając dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy nie jest zobowiązany przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należnego dozorcy do wzięcia pod uwagę stawek wynikających z uchwał właściwej rady powiatu wydanych na podstawie przepisu art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997r. - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu iż organ egzekucyjny przyznając dozorcy na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynagrodzenie za dozór pojazdów nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wniesionej przez skarżącą, w sytuacji, w której zaskarżone skargą postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy wydane zostały z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowaną dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne. Za takim stanowiskiem przemawia treść art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. zwaną dalej ustawą o egzekucji.) oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 102 § 2 ustawy organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...)" Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż zwrot powyższego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Zatem dyspozycja w art. 102 § 2 ustawy o egzekucji nie zakłada ustalenia wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju tylko chodzi tu o konkretne wydatki. Taki pogląd reprezentuje również utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjęto, iż wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (vide. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 62/08, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1797/06, wyrok NSA z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1185/05). Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 ustawy o egzekucji wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konkretne konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić w jaki sposób kwoty te zostały obliczone. Ustawa egzekucyjna nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia zatem w tym zakresie należy oprzeć się na art.836 kc . Przepis ten stanowi, że o ile wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w badanej sprawie skarżący nie wskazali jakie konieczne wydatki związane z dozorem ponieśli. Z tych powodów organ sam powinien ustalić te wydatki opierając się na dyspozycji art. 836 kc, który to przepis wbrew stanowisku sądu I instancji znajduje zastosowanie w sytuacji gdy dozorca nie wyliczył poniesionych przez siebie kosztów dozoru. Zasadnie zatem skarżący kasacyjnie podniósł naruszenie art. 7, 77 k.p.a. wskazując, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie. Wyliczając koszty organ w sposób nie uprawniony oparł się na zawartym w dniu 10 stycznia 2008r. porozumieniu pomiędzy skarżąca a Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy mimo, że porozumienie to dotyczyło stawki należnej dozorcy po upływie 6 miesięcy od daty umieszczenia pojazdu na parkingu. Naliczona należność obejmuje zaś cały okres dozorowania pojazdu czyli także okres nie objęty porozumieniem. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepisy art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiły, że pojazd jest lub może być usuwany z drogi na koszt właściciela – w określonych w tych przepisach sytuacjach. Art. 130 ust. 5 c ustawy stanowił zaś, że pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Według zaś art. 130 ust. 6 ustawy wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, ustala rada powiat Skoro opłaty, o których mowa w art. 130 ust. 5c ustawy stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy to oczywistym jest, że znajdują one zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu w chwili usunięcia go z drogi. Nie mogą być natomiast stosowane w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu i obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawaniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 przedmiotowej ustawy. Starosta działając w imieniu Skarbu Państwa wykonuje bowiem publicznoprawny obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu na drogach publicznych. Tym samym nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjnie winny być stawki przyjęte przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarb Państwa nie jest związany stawkami ustalonymi przez Radę Powiatu, natomiast mogą stanowić one jeden z elementów ustalenia kwoty za dozór pojazdu. W związku z powyższą argumentacją należy uznać, że zarzut naruszenia art. 102 §2 ustawy o egzekucji jest nietrafny. Za zasadne należało również uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., które to zarzuty są pochodną w stosunku do zarzutów merytorycznych skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszeń prawa, których dopuścił się organ i niezasadnie oddalił skargę, to z oczywistych względów nie prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 i 203 pkt. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.