III SA/Wa 2264/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni J. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpoznaniu odwołania z dnia 1 marca 2013 r. wniesionego przez Spółdzielnię "[...]" z siedzibą w K. (zwaną dalej: "Skarżącą") od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] określił Skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej: "PFRON") w związku z niezgodnym z ustawą i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. w kwocie 35.737 zł. Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika również, że Skarżąca zaskarżyła decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wnosząc odwołanie w piśmie z dnia 1 marca 2013 r., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 33 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) - zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji". W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (zwanego dalej: "zfron") na szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników indywidualnych programów rehabilitacji jest zgodne z treścią przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810 z późn. zm.) - zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie zfron". Skarżąca wyjaśnia, iż szkolenia które odbyły się dotyczyły tematyki ujętej w indywidualnych programach rehabilitacji zgodnie z zawartą umową, natomiast nie zgadza się z tezą organu, że wykonane indywidualne programy rehabilitacji i zapłata za ich wykonanie stanowi niewłaściwe wykorzystanie środków zfron. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w części określonej jako naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i ustalenie zobowiązania w kwocie 4.657 zł, stanowiącej sankcję za opóźnienie w przekazaniu środków na rachunek zfron. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w powyższym odwołaniu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej: "O.p.", zgodnie z treścią którego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 21 § 1 pkt 1 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W tym przypadku wedle organu odwoławczego było to doręczenie w dniu 31 lipca 2012 r. protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L., w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi w zakresie tworzenia i wykorzystywania ZFRON w 2010 r. Wskazany protokół doręczono Skarżącej w dniu 31 lipca 2012 r. W trakcie wskazanej kontroli wykazano nieprawidłowości w wydatkowaniu przez Skarżącą środków zfron na cykl szkoleń psychologiczno-pedagogicznych oraz na materiały informacyjne. W tej sytuacji Skarżąca była wedle organu odwoławczego zobowiązana do złożenia deklaracji z wykazaniem sankcji wynikającej z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji i dokonania wpłaty na PFRON. Organ odwoławczy zauważył też, że postępowanie zostało wszczęte w związku z otrzymaniem przez PFRON w dniu 3 października 2012 r. wyniku kontroli z dnia 27 września 2012 r. znak: [...] dokonanej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. wraz z protokołem i załącznikami. Organ odwoławczy zauważył następnie, że analizując protokół kontroli podatkowej jak i dokumenty przekazane do PFRON przez Skarżącą stwierdzono naruszenie przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Jak wynika z materiału dowodowego, w tym z pisma Skarżącej z dnia 10 stycznia 2013 r., wydatki z dnia 15 lipca 2010 r. w wysokości 10.000 zł, z dnia 20 sierpnia 2010 r. w wysokości 10.000 zł, z dnia 27 sierpnia 2010 r. w wysokości 400 zł oraz z dnia 28 września 2010 r. w wysokości 16.200 zł zostały poniesione na opracowanie indywidualnych programów rehabilitacji (zwanych dalej: "IPR", na podstawie których przeprowadzono szkolenia dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w skarżącej Spółdzielni. Następnie firma Doradczo-Usługowa [...] z M. wystawiła Skarżącej faktury za przeprowadzenie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych, zaś Skarżąca w 2010 r. dokonała zapłaty z rachunku bankowego ZFRON w łącznej kwocie 67.000,00 zł. Ponadto wedle organu odwoławczego wydatek poniesiony w ramach IPR-ów winien służyć sfinansowaniu kosztów, o których mowa w § 2 pkt 12a rozporządzenia w sprawie zfron, natomiast celem IPR-ów ma być zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika objętego programem. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej zawartych w jej odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że otwarty katalog kosztów zawarty w ww. przepisie nie oznacza dowolności w zakresie dokonywania wydatków przez wnioskodawcę, a tym bardziej nie może stanowić pretekstu do pokrywania kosztów szkolenia, które jak wynika z programu szkolenia nie żadnego związku ze zmniejszeniem ograniczeń zawodowych pracowników niepełnosprawnych czy podnoszeniem ich kwalifikacji zawodowych. Przedmiotem wydatkowania są bowiem środki publiczne przekazane do dyspozycji pracodawcy przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które winny być wykorzystywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Dokonując dalszej analizy ustaleń faktycznych zawartych w przedmiotowym protokole kontroli organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca naruszyła przepisy § 6 ust. 2, ust. 6 i ust. 8 rozporządzenia w sprawie zfron ze względu na to, że wprawdzie powołano komisję rehabilitacyjną lecz nie wykonywała ona czynności zastrzeżonych dla niej w ww. przepisach rozporządzenia. Ponadto indywidualne programy rehabilitacji zostały opracowane bez udziału osób nimi objętych, co jest niezgodne z § 6 ust. 6 powołanego rozporządzenia. Kontrolujący wykazali, że 181 IPR-ów sporządzonych na potrzeby cyklu szkoleń zawiera jednolitą w odniesieniu do poszczególnych osób diagnozę o potrzebie podwyższania kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych. Tymczasem zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, że program rehabilitacji opracowany dla 181 pracowników zawierający jednolitą diagnozę o potrzebie podwyższania kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych stanowi indywidualny program rehabilitacji. Ocenie bowiem powinien podlegać każdy pracownik indywidualnie z uwzględnieniem jego stopnia niepełnosprawności i rodzaju schorzenia oraz osobistych preferencji wynikających z tego schorzenia. Trudno też uznać, że 181 pracowników niepełnosprawnych o różnych schorzeniach i stopniach niepełnosprawności, zatrudnionych na różnych stanowiskach wykazywało - w celu podniesienia swoich kwalifikacji zawodowych - potrzebę odbycia takiego samego programowo szkolenia psychologiczno-pedagogicznego. W świetle powyższego w ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że wydatki poniesione na podstawie umowy z dnia 3 listopada 2009 r. o przeprowadzenie w ramach IPR-ów cyklu szkoleń psychologiczno- pedagogicznych dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na opracowanie IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń były niezgodne z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron. Kwota wydatkowana niezgodnie z powołanym przepisem wynosi 103.600 zł, z czego 67.000 zł na poniesione w 2010 r. wydatki na cykl szkoleń oraz 36.600 zł na wydatki za opracowanie IPR-ów. Reasumując organ odwoławczy stwierdziła, że Skarżąca jako pracodawca tychże pracowników jest więc obecnie zobowiązana do wpłaty sankcji w wysokości 30% tych środków do PFRON, tj. kwoty 31.080 zł. Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r., zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: 1) art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji w kwocie 4.657 zł w związku z trzydniowym opóźniem w przekazywaniu przez Skarżącą środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. 2) art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilotacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji za niezgodne z ustawą wykorzystanie środków zgromadzonych na zfron. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała na wstępie, iż przekroczenie o trzy dni terminu na przekazanie środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie wynikało z jej złej woli. Następnie Skarżąca wskazała, iż przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie zfron przewiduje możliwość finansowania w ramach indywidualnych programów rehabilitacji szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników indywidualnych programów rehabilitacji. Jednakże ustawodawca nie sprecyzował w cytowanym przepisie zawartości merytorycznej szkoleń prowadzonych dla pracowników - osób niepełnosprawnych. Z tego względu zdaniem Skarżącej można przyjąć, że każde szkolenie obejmujące w swoim zakresie problematykę niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności, prawa i obowiązki osób niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów rentowych lub państwowych) będzie miało pozytywny wpływ na wiedzę osób niepełnosprawnych i pośrednio na jakość życia - zostaną zatem osiągnięte cele stawiane rehabilitacji społecznej i zawodowej. Skarżąca zauważyła też, że zorganizowane szkolenia dla osób niepełnosprawnych - jej pracowników były poprzedzone przygotowaniem indywidualnych programów rehabilitacji, które wykonał zewnętrzny podmiot. Tak opracowany i napisany program może stanowić podstawę do wypłaty wynagrodzenia za jego opracowanie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. d) rozporządzenia w sprawie zfron. Ponadto w ocenie Skarżącej żaden przepis prawa nie zabrania wykonywania tego typu usługi przez zewnętrzny podmiot, nie można zatem kwestionować jej decyzji o zleceniu powyższej usługi na podstawie umowy zewnętrznemu podmiotowi lub osobie, która nie pracuje w skarżącej Spółdzielni. Skarżąca nie zgodziła się też z oceną zawartości merytorycznej IPR opracowanych na jej zlecenie dokonaną przez organ odwoławczy, wskazując iż merytoryczna ocena zawartości merytorycznej indywidualnych programów rehabilitacji należy do kompetencji pracodawcy jako dysponenta zakładowego funduszu rehabilitacji. Natomiast organ w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie zakwestionował faktu przeprowadzenia cyklu szkoleń dla pracowników Spółdzielni, czym potwierdził celowość odbycia szkoleń zawartych w przygotowanych indywidualnych programach rehabilitacji dla uczestników szkoleń. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. W sprawie naruszone, bowiem zostały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powodem wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego było naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za lipiec 2012 r. Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji stanowi, iż do m.in. wpłat na FRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Odesłanie zawarte w tym przepisie oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania. Wśród tych zasad postępowania w art. 122 O.p. ukształtowana została zasada prawdy obiektywnej. Jest to naczelna zasada postępowania, ma bowiem fundamentalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób przedstawić jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacji wyrażonej tym przepisem zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 187 § 1 O.p. stanowiący, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, niejako ponownie rozstrzygający sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji kwestionowały wydatki poniesione przez Skarżącą na podstawie umowy z dnia 3 listopada 2009 r. o przeprowadzenie w ramach IPR-Ow cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na opracowanie samych IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń, wskazując iż były one niezgodne z przepisem art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron. Natomiast Skarżąca zarówno na etapie postępowania instancyjnego, jak i w skardze konsekwentnie utrzymywała, iż zorganizowane przez nią szkolenie obejmujące w swoim zakresie problematykę niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności, prawa i obowiązki osób niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów rentowych lub państwowych) miało pozytywny wpływ na wiedzę osób niepełnosprawnych i pośrednio na jakość ich życia, wobec czego zostały osiągnięte cele stawiane rehabilitacji społecznej i zawodowej tych osób określone w ich IPR. Organ pierwszej instancji kwestionował ponadto deklarowaną przez Skarżącą ilość szkoleń jakie miała ona przeprowadzić. Okolicznością bezsporną między stronami było natomiast przekroczenie przez Skarżącą o trzy dni terminu na przekazanie środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, co wedle Skarżącej nie wynikało z jej złej woli. W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji nie dokonały w istocie weryfikacji powyższych twierdzeń Skarżącej, gdyż nie posiadały materiałów źródłowych niezbędnych analizy argumentów Skarżącej. Z obu wydanych w rozpoznanej sprawie decyzji (organu odwoławczego i organu pierwszej instancji) wynika, iż rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o wynik oraz protokół kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w L. jak również pisma Skarżącej. Jednakże trzeba powiedzieć, że organ nie może oprzeć się wyłącznie na protokole czy wyniku kontroli i uznać, że przeprowadzenie kontroli przez inny organ zwalnia go od obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, bowiem czym innym jest kontrola, a czym innym postępowanie podatkowe. Organ, który prowadzi postępowanie podatkowe jest zobowiązany do zebrania materiału dowodowego i tylko w oparciu o zebrany materiał dowodowy wydaje rozstrzygnięcie. Z treści art. 181 O.p. wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym są m.in. informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej. Zatem nie same ustalenia kontroli stanowią dowód, lecz materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2826/08 oraz z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 173/09). Jak już powiedziano, w niniejszej sprawie nie został zebrany materiał dowodowy, a całe rozstrzygnięcie zostało oparte na danych zawartych w protokole i wyniku kontroli, ewentualnie pismach Skarżącej. Zatem w sprawie organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody, lecz na podstawie stwierdzeń innego Organu zawartych w pismach urzędowych sporządzonych przez ten organ w innym postępowaniu. W tej sytuacji Sąd nie było, żadnych możliwości zweryfikowania ustaleń faktycznych, na których oparto zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu same stwierdzenia innego organu, który ma obowiązek ustalić stan faktyczny na podstawie dowodów, co do przebiegu określonych zdarzeń bez dołączenia do akt sprawy dowodów potwierdzających te zdarzenia nie mogą stanowić podstawy do uznania tych zdarzeń za udowodnione. W rozpoznanej sprawie w aktach w ogóle nie było dowodów potwierdzających ustalenia zawarte w protokole i wyniku kontroli sporządzonych przez pracowników UKS. Z tego względu prawidłowości tych ustaleń nie można było zweryfikować. Tym samym dopuszczono się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast brak ustaleń, o których mowa powyżej uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w kwestii, która legła u podstaw sporu, tj. określenia prawidłowej wysokości zobowiązania Skarżącej z tytułu wpłat na PFRON za lipiec 2012 r. Biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien zebrać materiał dowodowy potwierdzający okoliczności, które organ uzna za podstawę faktyczną decyzji. Organ powinieni przeanalizować cały materiał dowodowy oraz dać temu wyraz w swojej decyzji w sposób jasny i zrozumiały. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a. Stosownie, zatem do tego przepisu Sąd stwierdził, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, ponieważ Skarżąca nie zgłosiła wniosku w tym przedmiocie. Zgodnie z treścią art. 210 § 1 p.p.s.a. . Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. W rozpoznanej sprawie Sąd pouczył stronę o treści powołanego przepisu pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. stanowiącym zawiadomienie o rozprawie.