V SA/Wa 977/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M.N. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oddala skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Rzecznik dyscypliny finansów publicznych pierwszej instancji właściwy w sprawach rozpoznawanych przez Regionalną Komisję Orzekającą w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w P., otrzymał zawiadomienie o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych w Z. w P., ul. [...], złożone przez Dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w P.. Rzecznik dyscypliny finansów publicznych pierwszej instancji we wniosku o ukaranie z dnia [...] czerwca 2011 r. zarzucił M. N., pełniącej w dniu popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych funkcję Dyrektora Z. w P., nieumyślnie naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegające na niedochodzeniu w okresie [...] w P. od "C." sp. z o.o. należnych Z. w P., opłat w łącznej wysokości [...] zł, za korzystanie przez ww. spółkę, w okresie [...] z posiadanej przez Z. pracowni komputerowej, mimo iż obowiązek uiszczania takiej opłaty został określony umową z dnia [...] czerwca 2005 r. na najem pomieszczeń ww. jednostki. Wniósł o wymierzenie obwinionej kary upomnienia. Po przeprowadzeniu w dniu [...] lipca 2011 r. przy udziale oskarżyciela oraz w dniu [...] września 2011 r. przy udziale stron, rozprawy w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez M. N., Regionalna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w P. przypisała obwinionej odpowiedzialność i wymierzyła karę upomnienia, uwzględniając nieumyślność działania i wcześniejszą niekaralność obwinionej, a także treść art. 35 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zdaniem Komisji, kara upomnienia, jako najniższa z katalogu kar za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, spełnia w niniejszej sprawie wszystkie cele kary, określone w art. 33 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów. Z drugiej strony wymierzona kara, jest adekwatna do przypisanego czynu. Komisja Orzekająca I instancji potwierdziła istnienie zarzutu naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegający na niedochodzeniu w okresie [...], w P. od "C." sp. z o.o. należnych Z. w P., opłat w łącznej wysokości [...] zł, za korzystanie przez ww. spółkę, w okresie [...], z posiadanej przez Z. pracowni komputerowej, mimo iż obowiązek uiszczania takiej opłaty został określony umową z dnia [...] czerwca 2005 r. na najem pomieszczeń ww. jednostki. W uzasadnieniu wskazała, że z materiału dowodowego wynika, iż w okresie [...] w pracowni komputerowej znajdującej się [...], odbywały się [...] realizowane przez spółkę C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Sale udostępnione zostały przez Z. na podstawie "umowy najmu pomieszczeń szkolnych" z dnia [...] czerwca 2005 r. podpisanej ze strony Z. przez byłego dyrektora – M. N. i byłą główną księgową – E. T. oraz ze strony [...] C. przez pełnomocnika zarządu – A. Ł. Zgodnie z § 2 tej umowy, Z. oddał w najem od dnia [...] lipca 2005 r. "potrzebną ilość pomieszczeń [...], każdorazowo uzgodnionych z wynajmującym, celem prowadzenia działalności [...], zapewnienia bieżącej pracy [...], kierownictwa i pracowników obsługi [...] prowadzonych przez Najemcę". Wynajem miał odbywać się w [...] oraz w godzinach wg każdorazowych uzgodnień obustronnych. Zgodnie z § 4 tej umowy Najemca będzie płacił Wynajmującemu czynsz najmu, w wysokości: za [...]zł brutto za każdą godzinę [...], za pracownię komputerową w wysokości [...] zł brutto za każdą godzinę [...], za pomieszczenie administracyjne [...] zł miesięcznie brutto. Do ww. umowy o najem pomieszczeń sporządzono cztery aneksy, których postanowienia dotyczyły jedynie sukcesywnego przedłużenia okresu obowiązywania umowy na okres do [...] czerwca 2010 r. Umowa została rozwiązana za porozumieniem stron z dniem [...] stycznia 2010 r. W dniu [...] czerwca 2008 r. wchodzące w skład Z. otrzymało jako darowiznę pracownię komputerową zakupioną przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w ramach realizacji projektu "[...]", współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (znajdowała się ona w [...]). Wartość przekazanego sprzętu komputerowego wyniosła [...] zł. W piśmie z dnia[...] stycznia 2009 r. K. w P. kierowanym do dyrektorów [...] i placówek województwa [...] (uczestniczących w projektach: "[...]", "[...]" realizowanych od 2004 roku), w związku z zakończeniem wyposażenia [...] i placówek w sprzęt komputerowy, przypomniało o konieczności prawidłowego dokumentowania udziału [...]/placówek w projektach i zgodnego z założeniami wykorzystania sprzętu. Jednocześnie K. przypomniało m.in. że: - sprzęt komputerowy otrzymany w ramach EFS powinien być wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością [...], zgodnie z jej celami statutowymi; -sprzęt informatyczny otrzymany w ramach EFS może być wykorzystywany w ramach innych projektów współfinansowanych z EFS wyłącznie nieodpłatnie, z pominięciem kosztów eksploatacji sal, w których on się znajduje. Z powyższego wynika, iż sprzęt komputerowy przekazany [...] w ramach EFS mógł być wykorzystywany nieodpłatnie ale tylko w ramach realizowanych innych projektów współfinansowanych z EFS. Jak oświadczyła na rozprawie obwiniona M. N., spółka z o.o. "C." nie realizowała [...] w ramach innych projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego, a zatem na podstawie ww. pisma K. w P. nie była zwolniona z ponoszenia odpłatności za wynajem pracowni komputerowej oznaczonej [...]. Komisja Orzekająca I instancji zwróciła uwagę, że w § 4 zawartej umowy z "C." spółką z o.o. ustalono ponad dwukrotnie wyższy ([...] zł/godz. [...]) czynsz za korzystanie z pracowni komputerowej w stosunku do odpłatności za wynajem [...]([...]zł/godz. [...]) co sugeruje, iż wynajem pracowni komputerowej obejmuje także jej wyposażenie w sprzęt komputerowy przekazany [...] w ramach projektu "[...]". Komisja uznała, że K. w ww. piśmie ograniczenia co do wykorzystywania odnosi do sprzętu komputerowego, jednak otrzymany w ramach darowizny EFS sprzęt komputerowy składał się na wyposażenie pracowni komputerowej (oznaczonej numerem [...]) objętej umową najmu. W ocenie Komisji Orzekającej I instancji, nie znalazły też uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym wyjaśnienia obwinionej i jej obrońcy, iż "faktycznie Z. zawarł ze Spółką C. umową najmu pomieszczeń [...], jednak umową tą nie była objęta pracownia komputerowa. Pracownia objęta była umową użyczenia, co do której strony nie zachowały formy pisemnej", bowiem z postanowień zawartej między stronami umowy (co wykazano powyżej) bezspornie wynika, że przedmiotem umowy najmu, były też objęte m.in. pracownie komputerowe. Komisja Orzekająca I instancji zwróciła uwagę, iż nie mogą funkcjonować w tym samym czasie dwie różne umowy - umowa najmu i umowa użyczenia - odmiennie regulujące w odniesieniu do tego samego przedmiotu - pracowni komputerowej. Komisja Orzekająca wskazała, że działanie w sferze jednostek sektora finansów publicznych pociąga za sobą pewne konsekwencje, a mianowicie zastosowanie tu mają ogólne zasady gospodarowania środkami publicznymi. Samorządowe jednostki budżetowe działają jako stacio municipi, a więc nie posiadają osobowości prawnej i powinny być traktowane jako integralna część jednostki samorządu terytorialnego (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Działania podjęte przez taką jednostkę są zatem działaniami samej gminy. W myśl art. 254 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie złożenia wniosku o ukaranie) jak i art. 138 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie popełnienia czynu) pobieranie dochodów winno następować nie tylko w terminach, ale i na zasadach wynikających z obowiązujących przepisów, natomiast należności jednostki samorządu terytorialnego mogą wynikać nie tylko z przepisów prawa, ale także z postanowień umowy - co odnieść należy do ustalonego stanu faktycznego. Zawarta pomiędzy stronami umowa określała wysokość czynszu za wynajem pomieszczeń szkolnych, w tym pracowni komputerowej, a w okresie [...] spółka C. przeprowadziła w pracowni komputerowej Z., znajdującej się w sali nr [...], łącznie [...] godziny [...]. Należność wynikająca z zawartej umowy (§ 4 ust. 1 lit. b) stanowiła kwotę [...] zł. W związku z powyższym obwiniona winna dochodzić należności wynikającej z zawartej umowy. Komisja wskazała, że zapis umowy dotyczący ponoszenia odpłatności za wynajem pomieszczeń [...] był jednoznaczny i nie pozostawiał obwinionej możliwości odstąpienia od pobierania odpłatności za wynajem pracowni komputerowej. Obwiniona, zaniechała pobierania ww. odpłatności, tj. należnych miastu dochodów, co stanowiło naruszenie przepisów art. 254 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie wnioskowania) jak i art. 138 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie popełnienia czynu). Zgodnie z przepisami art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie wnioskowania) jak i art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obowiązującej w dacie popełnienia czynu) za prawidłową gospodarkę finansową jednostki sektora finansów publicznych odpowiedzialny jest jej kierownik, w tym przypadku Dyrektor Z. w P. Funkcję tą w czasie popełnienia czynu pełniła M.N., a zatem jest osobą odpowiedzialną za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone przepisami art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Na obwinionej, jako kierowniku jednostki sektora finansów publicznych, ciążył obowiązek dochodzenia należnych Gminie należności. Niedochodzenie tych należności wyczerpuje znamiona czynu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Komisja wskazała również, iż dla bezprawności naruszenia dyscypliny finansowej nie ma znaczenia kwota, o jaką doszło do uszczuplenia wpływów należnych sektorowi publicznemu. Artykuł 5 nie jest przepisem wymienionym w katalogu określonym w art. 26 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, do których stosuje się tzw. kwotę bagatelną. Komisja Orzekająca, odnosząc się do argumentów podnoszonych przez obwinioną i obrońcę, iż "(...) umową najmu była natomiast objęta druga sala komputerowa – [...] i pomieszczenie administracyjne" stwierdziła, iż umowa najmu nie odnosiła się do poszczególnych numerów pracowni komputerowych. Ponadto, w okresie wcześniejszym przed przyjęciem darowizny wyposażenia pracowni komputerowej, na podstawie tej samej umowy pobierano czynsz za wynajem pracowni komputerowej oznaczonej nr [...]. W odniesieniu do opisanego czynu, Komisja Orzekająca zauważyła, iż wina stanowi podmiotową (subiektywną) podstawę odpowiedzialności. Wina zachodzi wówczas, gdy sprawcy naruszenia postawić można zarzut popełnienia czynu zabronionego, przy czym zarzut ten oparty jest na możliwości dania posłuchu normie prawnej. Rozstrzygając kwestię winy obwinionej M. N., Komisja Orzekająca uznała, iż wymieniony w sentencji orzeczenia czyn obwiniona popełniła nieumyślnie, tzn. nie miała zamiaru popełnienia czynu zabronionego, lecz popełniła go na skutek niezachowania należytej staranności w danych okolicznościach. Wystarczające mogłyby się okazać konsultacje ze służbami prawnymi dotyczące postanowień umowy i wytycznych K. w P. w zakresie zasad wykorzystywania sprzętu komputerowego otrzymanego w ramach darowizny współfinansowanej ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Zdaniem Komisji, obwiniona, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych powinna, z uwagi na szczególny rodzaj odpowiedzialności jej przypisanej, analizować i upewniać się co do zgodności z przepisami prawa o słuszności podejmowanych przez siebie decyzji. Pismem z dnia [...] października 2011 r. obrońca obwinionej wniósł odwołanie od orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w P. z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...], wnosząc o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie obwinionej od stawianego jej zarzutu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w P. do ponownego rozpoznania. Wydanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędne jego zastosowanie, 2. nieuwzględnienie woli stron przy zawieraniu umowy, co zdaniem odwołującego się stanowi naruszenie art. 62 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez jego nieuwzględnienie, 3. art. 387 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, 4. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie wnioskowanego przez obwinioną świadka, 5. sprzeczność istotnych ustaleń Komisji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez ustalenie, że z pisma K. wynika, że obwiniona miała obowiązek wynająć pracownię [...], ponieważ K. zezwalało na jej nieodpłatne udostępnienie tylko dla projektów EFS zamiast ustalenia, iż obwiniona mogła udostępnić pracownię wyłącznie nieodpłatnie przy bezwzględnym zakazie odpłatnego jej udostępniania. Po rozpoznaniu przedłożonego odwołania, Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (zwana dalej - GKO), orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Komisji Orzekającej I instancji w zakresie przypisania M. N. odpowiedzialności i wymierzenia jej kary upomnienia. GKO stwierdziła, że zarzut błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest zarzutem chybionym, ponieważ teza, iż należność nie została ustalona przez obwinioną i przez to nie była jeszcze wymagalna jest błędna. Należność wynikała w przedmiotowej sprawie bezpośrednio z umowy najmu pomieszczeń [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. gdzie w § 4 pkt 1 określono sposób obliczania należnego czynszu, a w pkt 2 określono termin i sposób jego zapłaty. Wystawianie przez Wynajmującego faktur za wynajem było tylko czynnością techniczną i księgową nie mającą konstytutywnego znaczenia dla określenia wielkości należności, której to obwiniona nie dochodziła. Zdaniem GKO zarzut nieuwzględnenia przez Regionalną Komisję Orzekającą art. 62 § 2 Kodeksu cywilnego jest nieadekwatny do objętego postępowaniem stanu faktycznego, a ponadto wskazana w tym zarzucie jednostka redakcyjna Kodeksu cywilnego nie istnieje. GKO uznała także zarzut niezastosowania art. 387 § 1 Kodeksu cywilnego, w rozważanym stanie faktycznym, za chybiony. Pismo K. z dnia [...] stycznia 2009 r. zostało właściwie zinterpretowane przez RKO, nie zachodziła też przesłanka "świadczenia niemożliwego" z art. 387 Kodeksu cywilnego. Zdaniem organu zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka również należy uznać za zarzut bezzasadny. Wynika to z faktu, iż świadek, o którym mowa w przedstawionych zarzutach miałby, zgodnie z wnioskiem odwołującego się, zostać wysłuchany na okoliczność zawarcia ustnej umowy użyczenia na pracownię komputerową. Fakt ewentualnego zawarcia umowy ustnej jak również jej treść nie mógł doprowadzić w konsekwencji do uznania przez Komisję Orzekającą, iż zawarta umowa pisemna jest nieważna, gdyż zawarta została pomiędzy stronami umowa ustna innej treści. Organ nadmienił, że zapisy zawartej umowy pisemnej jednoznacznie wskazywały, iż zmiany tej umowy mają mieć również formę pisemną. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń Komisji Orzekającej I instancji z zebranym materiałem dowodowym, do którego, zdaniem odwołującego się, miało dojść poprzez nieprzyjęcie ustalenia o bezwzględnym zakazie odpłatnego udostępniania [...], Główna Komisja Orzekająca stwierdziła, że RKO właściwie odczytała pismo K. Z analizy tego pisma wynika, że wskazano w nim o sposobie korzystania ze sprzętu informatycznego otrzymanego w ramach EFS, a także wyraźnie stwierdzono, że sposób korzystania ze sprzętu komputerowego jest określony w tym piśmie "z pominięciem kosztów eksploatacji sal, w których on się znajduje". Dlatego też GKO, analizując zebrany materiał dowodowy, w tym również pismo K., nie dostrzegła sprzeczności istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z pisma wynika bowiem bezsprzecznie, iż obowiązek bezpłatnego udostępnienia sprzętu komputerowego nie dotyczy udostępnienia sal w których ten sprzęt się znajduje. Zdaniem GKO, nie można ww. pisma odczytać w sposób, z którego wynikałoby, że bezpłatnie należy udostępniać zarówno sprzęt komputerowy, jak również salę, w której ten sprzęt się znajduje. W konsekwencji, Główna Komisja Orzekająca uznała, że orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej jest prawidłowe i w pełni odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 33 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Wymierzając obwinionej karę upomnienia, RKO działała według własnego uznania, w granicach określonych w ustawie, uwzględniając skutki i stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak również stopień i rodzaj winy oraz efekt orzeczenia w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i dyscyplinujące. GKO podzieliła także inne, pozostałe ustalenia poczynione przez RKO. Pismem z [...] września 2011 r. M. N. złożyła skargę na wskazane orzeczenie GKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i uniewinnienie Skarżącej ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 5 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez błedne jego zastosowanie, 2. naruszenie art. 62 § 2 Kodeksu cywilnmego poprzez jego nieuwzględnienie, 3. naruszenie art. 387 § 1 Kokedu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, 4. sprzeczność istotnych ustaleń Komisji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez ustalenie, że z pisma K. wynika, że Obwiniona miała wynajmować [...], ponieważ K. zezwalało na jej nieodpłatne udostępnienie tylko dla projektów EFS zamiast ustalenia, iż Obwiniona mogła udostępnić pracownię wyłacznie nieodpłatnie przy bezwzglednym zakazie odpłatnego jej udostępniania. W odpowiedzi na skargę GKO wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone orzeczenie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę M. N. – dyrektora Z. w P. za niezasadną. Przede wszystkim Sąd podnosi, iż w postępowaniu administracyjnym prawidłowo został ustalony stan faktyczny sprawy. Jak wynika z § 2 zawartej w dniu [...] czerwca 2005 r. pomiędzy Z. a C. sp. z o.o. w Ł. umowy najmu, wielokrotnie przedłużanej aneksami - w tym obejmującym sporny okres [...] r., przedmiotem najmu były pomieszczenia [...]. W § 4 umowy ustalone zostały stawki wynajmu pomieszczeń, zróżnicowane dla klas, pracowni i pomieszczeń administracyjnych. W § 7 wynajmujący zobowiązał się do korzystania z pomieszczeń zgodnie z ich przeznaczeniem i przepisami regulującymi prowadzenie działalności edukacyjnej. Stwierdzić należy, iż umowa najmu pomieszczeń [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., także w wersji obowiązującej w okresie [...], nie zawiera żadnych zapisów dotyczących odpłatnego udostępnienia wynajmującemu także sprzętu informatycznego. Tym samym w żadnej mierze nie narusza zaleceń sformułowanych przez K. w P. w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r.([...]), adresowanym do dyrektorów [...] i placówek województwa [...], na które powołuje się Skarżąca. Wbrew jej twierdzeniom w zawartych w przywołanym piśmie zaleceniach K. dopuszcza odpłatność za eksploatację sal, a więc i klas nazywanych pracowniami. Zasady udostępniania sprzętu informatycznego przedstawione w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. mówią o wyłącznie nieodpłatnym wykorzystywaniu sprzętu informatycznego otrzymanego przez [...] lub placówkę w ramach EFS "z pominięciem kosztów eksploatacji sal, w których on się znajduje". Wobec powyższego całkowicie niezasadny jest zarzut skargi z jej pkt 2 podpkt. 4 stwierdzający, iż prawidłowe ustalenia organu powinny prowadzić do konkluzji, że "Obwiniona mogła udostępnić pracownię wyłącznie nieodpłatnie przy bezwzględnym zakazie odpłatnego jej udostępniania". W konsekwencji nie można podzielić stanowiska Skarżącej, iż Komisja naruszyła art. 62 § 2 kodeksu cywilnego (zarzut z pkt.2 podpkt. 2 skargi) poprzez niewzięcie pod uwagę woli stron i przyjęcie, że wolą stron umowy z dnia [...] czerwca 2005 r., także w wersji obowiązującej w okresie [...], był najem pomieszczenia - pracowni a nie jej użyczenie. Nie można także uznać za zasadny zarzutu z pkt. 2 podpunkt. 3 skargi dotyczącego naruszenia art. 387 § 1 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umowa najmu [...] była niemożliwa. W sytuacji, gdy wola stron umowy z dnia [...] czerwca 2005 r. wynajęcia pomieszczeń [...] za ustalony w tej umowie czynsz, na gruncie jej zapisów, nie budzi wątpliwości odwoływanie się w skardze do przepisów kodeksu cywilnego nie może odnieść założonego przez Stronę skutku. Z § 4 umowy najmu pomieszczeń [...] wynika zobowiązanie wynajmującego do wystawiania faktur, na podstawie których najemca miał płacić czynsz najmu. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne (przyznane przez Skarżącą w skardze), iż [...] faktur za wynajem [...] nie wystawiła. Z tego względu, uznając, iż należność nie została jeszcze ustalona, Skarżącą stoi na stanowisku, że należność za wynajem nie była jeszcze wymagalna a zatem nie można było zarzucić jej naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zasadnie podniósł organ, że należność za wynajem pomieszczeń [...], w tym pracowni, wynikała z zawartej przez strony umowy z dnia [...] czerwca 2005 r. Nie wystawiane faktur, także działanie nieprawidłowe, nie znosiło obowiązku określenia i dochodzenia należności za najem pomieszczeń. Wymierzenie Skarżącej kary upomnienia, w ocenie Sądu, jest adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Organ nie naruszył granic uznania zakreślonych w art. 33 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.