II SO/Kr 4/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi na decyzję z dnia 10 października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 500 (pięćset) zł, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. W. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2014 r. K. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] w związku z niewywiązaniem się przez ten organ z obowiązku przekazania sądowi jego skargi z dnia 28 listopada 2013 r. na decyzję z dnia 10 października 2013 r. znak [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskodawca wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Motywując wniosek skarżący podał, iż wymieniona wyżej skarga wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 2 grudnia 2013 r. Pomimo wielokrotnych monitów skarżącego w organie jego skarga nie została przekazana do WSA w Krakowie. Nadto skarżący podkreślił, że ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazał przekazać skargę w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie względnie o orzeczenie o odmowie wymierzenia grzywny. Kolegium przyznało fakt przekroczenia ustawowego terminu przekazania skargi do sądu, jednak podkreśliło, że przekroczenie terminu nie było znaczne, miało miejsce w okresie świąteczno - noworocznym, a ponadto organ wykonał swój obowiązek i przekazał do Sądu skargę w dniu 29 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych (np. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło obowiązek wynikający z powyższych przepisów nie przekazując skargi K. W., ani akt sprawy do WSA w Krakowie w piętnastodniowym terminie wynikającym z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że przed rozpoznaniem wniosku Kolegium wypełniło obowiązek i przekazało do WSA skargę wraz z aktami sprawy. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, dyscyplinująco - restrykcyjny. Wyłączną przesłanką jej orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w przewidzianym terminie. Tym samym również późniejsze dopełnienie obowiązku przed orzeczeniem przez sąd w przedmiocie wymierzenia grzywny (ale z uchybieniem terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie wyłącza możliwości jej wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12 oraz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 roku sygn. II GPS 3/09). Złożenie wniosku o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma nie tylko służyć zdyscyplinowaniu organu do tego, aby wreszcie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i przekazał skargę do sądu administracyjnego, ale może wiązać się z realną sankcją grożącą organowi w przypadku naruszenia prawa. W tym miejscu należy zaznaczyć, że art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że "sąd (...) może orzec o wymierzeniu grzywny organowi". Oznacza to, że ustawodawca pozostawił do uznania Sądu zarówno rozstrzygnięcie, czy grzywnę w ogóle należy wymierzyć, jak i orzeczenie o wysokości grzywny. Sąd powinien przy tym wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko sam fakt naruszenia przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. W szczególności do okoliczności takich należy okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazał organowi przekazać skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W niniejszej sprawie organ przesłał skargę dopiero po ponad 50 dniach od jej wpłynięcia i dopiero po złożeniu przez skarżącego wniosku o ukaranie grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Oznacza to niemal czterokrotne przekroczenie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę. W tym konkretnym przypadku może to być traktowane jako znaczne przekroczenie terminu, tym bardziej, że w niniejszej sprawie organ nie dochował nawet podstawowego miesięcznego terminu dla przekazania skargi. Okoliczności powyższe przemawiają, zdaniem Sądu, za wymierzeniem grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...], gdyż uchybiło ono obowiązkowi z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie wymierzając grzywnę w wysokości 500 zł Sąd uwzględnił fakt wyjaśnienia okoliczności i powodów opóźnienia w odpowiedzi na wniosek, gdzie powołano się na skomplikowany charakter sprawy, fakt, że nieprzekazanie skargi wraz z aktami miało miejsce w okresie świąteczno - noworocznym. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że przed wydaniem niniejszego postanowienia skarga wraz z aktami została przekazana do WSA. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 wyżej wymienionej ustawy.