II OSK 116/15

Dnia 25 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1418/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1418/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, Kolegium) w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego wyroku, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy na wniosek z dnia 15 lutego 2012 r. [...], dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz drogą wewnętrzną i parkingami na działce nr [...], obr. 43 Podgórze i budową zjazdu z działki nr [...] obr. 43 Podgórze przy ul. [...] w Krakowie". W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono m. in., że zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej Upzp), co pozwalało na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na przepisy art. 59 ust.1, 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 Upzp, § 1- 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie MI z 2003), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej Odwołania od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli: I. P., P. K., P. B., A. M. – C., M. S. oraz G. L. Odwołujący wywodzili w szczególności, że wnioskowane zamierzenie budowlane naruszy interesy osób trzecich z uwagi na zajęcie miejsca pod parking oraz że konieczna będzie rozbiórka istniejącej wiaty śmietnikowej. Ponadto podniesiono, że Inwestor bez pozwolenia wykonał częściowo wykop pod fundamenty, przez co na przedmiotowej działce podczas opadów tworzy się staw. Rozpoznając wniesione odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] SKO w Krakowie, działając na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 Upzp, § 1-9 rozporządzenia MI z 2003 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie SKO w Krakowie zakwestionowana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów Upzp oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w K.p.a. Analiza zaskarżonej decyzji oraz całokształtu materiału dowodowego przez organ II instancji pozwolić miała na przyjęcie konkluzji, że brak jest podstaw do zarzucenia organowi I instancji naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. S. zaskarżając ją w ustawowym terminie do WSA w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji na skutek nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu, 2) naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 2003 poprzez błędne ustalenie frontu działki powodujące w konsekwencji błędne określenie granic obszaru analizowanego, 3) naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia MI 2003 poprzez wadliwie dokonaną analizę urbanistyczno-architektoniczną, 4) naruszenie art. 64 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c Upzp poprzez uznanie, że w decyzji o warunkach zabudowy brak jest obowiązku określenia ilości miejsc postojowych, 5) naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 Upzp poprzez uznanie, że zaskarżone warunki zabudów nie naruszają chronionego prawem interesu osób trzecich. Powołując się na wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że wprawdzie w tej sprawie sporządzając analizę nie określono linii zabudowy, co niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, ale to naruszenie prawa nie było istotne i nie uzasadniało uchylenia wydanych decyzji. W sporządzonej analizie wyjaśniono przy tym, dlaczego odstępuje się od wyznaczania linii zabudowy. W ocenie tegoż sądu to wyjaśnienie uzasadnia potraktowanie tego uchybienia (polegającego na braku ustalenia linii zabudowy) jako nieistotnego. Zdaniem sądu wojewódzkiego w postępowaniu dotyczącym oceny zgodności z prawem ustalania warunków zabudowy sąd ten nie mógł badać, czy i w jaki sposób na etapie realizacji inwestycji inwestor zrealizuje miejsca postojowe. Sąd I instancji nie miał również zastrzeżeń co do ustalonego wskaźnika powierzchni zabudowy. Uznano także za dopuszczalne ustalenie wysokości planowanej inwestycji przez organy jak w podjętym rozstrzygnięciu organu I instancji, przyjmując iż organy skupiły się przy tym na zabudowie podobnej, wielorodzinnej, zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji. Sąd I instancji uznał, że wydane w tej sprawie decyzje nie są przedwczesne i nie naruszają w istotnym zakresie ani przepisów postępowania, a w tym art. 7 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. ani przepisów prawa materialnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. S., który temu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003 polegającego na "nietrafnym przyjęciu, że frontem działki jest część działki w kierunku drogi publicznej, a nie część działki bezpośrednio przylegająca do drogi wewnętrznej"; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej Ppsa) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji publicznej dotknięte być miało wadami naruszającymi przepisy art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji naruszającymi art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 2003, poprzez błędne ustalenie frontu działki i granic obszaru analizowanego, b) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 Ppsa poprzez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, pominięcie w uzasadnieniu wyroku wielu kwestii dowodowych oraz nieodniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że w zakresie ustaleń faktycznych uchybienia sądu administracyjnego polegają na błędach w kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji nie zawierając samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wydane orzeczenie. Zarzuty koncentrują się wokół wadliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało z kolei prowadzić do błędnego ustalenia frontu działki i granic obszaru analizowanego. Wadliwie ustalony front działki odnosi się do nietrafnej wykładni § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003, tu M. S. eksponuje, że chodzi o miejsce styku działki z drogą, z której ma być główny wjazd na działkę. Cyt. powyżej przepis nie pozwalać ma, w ocenie skarżącego na przyjęcie, że w realiach sprawy będzie to droga publiczna (ul. [...]), a droga wewnętrzna, z której od południowej strony będzie istniał wjazd na działkę inwestycyjną. Sąd wojewódzki miał uchybić przepisowi art. 141 § 4 Ppsa, skoro oddalając skargę nie odniósł się do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, pominął wiele kwestii dowodowych, oraz nie odniósł się wyczerpująco do podniesionych w skardze zarzutów. To prowadzić ma do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzono wadliwie, co miało istotny wpływ na wydane orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. A. Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 2003 poprzez błędne ustalenie frontu działki i granic obszaru analizowanego. Istota sprawy sprowadza się do oceny zasadniczego zarzutu skargi kasacyjnej w aspekcie prawidłowości ustalenia tzw. frontu działki. Nietrafnie zarzuca skarżący kasacyjnie sądowi wojewódzkiemu naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, który stanowi podstawę uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, innych niż dających podstawę do wznowienia, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI 2003 w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z unormowania tego wynika, że przy ustalaniu granic obszaru analizowanego bierze się pod uwagę szerokość frontu działki inwestora, którą mnoży się przez trzy, przy tym jest to jedno minimum. Granice zaś obszaru analizowanego nie mogą być mniejsze niż 50 m. Sposób wyznaczenia granic tego obszaru nie stanowi sztywnej zasady i to od warunków konkretnej sprawy zależy, czy ta norma minimalna okaże się wystarczająca, czy zajdzie potrzeba ustalenia granic obszaru analizowanego odpowiednio większego. Co do zasady prawidłowe ustalenie szerokości frontu działki objętej wnioskiem ma zatem istotny wpływ na wyznaczenie granic obszaru analizowanego. W świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003, przez front działki rozumieć należy część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Front działki, a więc część działki, z której ma się odbywać główny wjazd winien wskazać inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie inwestor wskazał ten front działki, z której będzie odbywał się główny wjazd do planowanej inwestycji w ten sposób, że jako obszar inwestycji określono działkę nr [...] oraz część działki nr [...]. Jak wynika z materiału dowodowego na działce nr [...] urządzony jest już dojazd do budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...]. Wskazać zatem należy, że front działki, o której mowa w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003 znajduje się od jej wschodniej strony (w kierunku od ul. [...]), skoro to działka nr [...] "przylega do drogi", którą to drogą jest ul. [...] w Krakowie. Granice obszaru analizowanego wyznaczono mając na względzie szerokość działki od strony ul. [...] (27 metrów), w odległości nie mniejszej niż 81 metrów, natomiast od strony północnej na 100-110 m (dowód karta nr 118 akta administracyjnych) od granic działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 2003 należało przyjąć za sądem I instancji, że prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniejszej niż 50 metrów. Zwrócono przy tym uwagę na nieregularną zabudowę działek znajdujących się w obszarze analizowanym. W orzecznictwie podkreśla się, że uwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego w celu wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami istniejącymi w sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, CBOSA). Tym samym z uwagi na zróżnicowaną zabudowę w okolicy działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, organ administracyjny postąpił prawidłowo – a sąd I instancji tego słusznie nie zakwestionował – wyznaczając przedmiotowy obszar poddany analizie i nie naruszył postanowień wynikających z § 3 rozporządzenia MI z 2003. Analiza zawiera część graficzną – mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Zweryfikowano warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 Upzp i choć nie określono linii zabudowy, co niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, ale to naruszenie prawa nie jest istotne i nie uzasadniało uchylenia wydanych decyzji. W sporządzonej analizie wyjaśniono przy tym, dlaczego odstępuje się od wyznaczania linii zabudowy. Rzeczywiście, skoro działka nr [...] stanowiąca teren tzw. "kubaturowej" inwestycji usytuowana jest poza pasem zabudowy wzdłuż ul. [...] w Krakowie, to brak wyznaczenia linii zabudowy dla takiej inwestycji należało uznać za nieistotne uchybienie prawa. Nie może również budzić wątpliwości, że teren inwestycji objęty wnioskiem złożonym w sprawie ma dostęp do drogi publicznej, poprzez ustanowioną służebność przejazdu przez działkę nr [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pozytywna opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2012 r. (karta nr 88), odnośnie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z tych powodów nie mogły odnieść skutku zarzuty imputujące sądowi a quo naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 2003, skoro sąd I instancji trafnie doszedł do wniosku, że tym wszystkim przepisom nie uchybiły orzekające w sprawie organy administracyjne. B. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 133 Ppsa poprzez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, pominięcie w uzasadnieniu wyroku wielu kwestii dowodowych oraz nieodniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", skarżący kasacyjnie nie uzasadnił w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go. Zarzut naruszenia cyt. przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, CBOSA). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej sąd wojewódzki nie pominął takiej kwestii, jak prawidłowe ustalenie frontu działki. Jak wynika bowiem z lektury uzasadnienia wyroku ten argument sąd brał pod uwagę przy konstruowaniu motywów rozstrzygnięcia. WSA w Krakowie w motywach wyroku oddalającego skargę wywodził, że w świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003, przez front działki rozumieć należy część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Front działki, a więc część działki, z której ma się odbywać główny wjazd winien wskazać inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro zatem w niniejszej sprawie inwestor wskazał ten front swojej działki, z której będzie odbywał się główny wjazd do planowanej inwestycji, to trafnie uznano, że front działki znajduje się od jej wschodniej strony (w kierunku od ul. [...]). Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa, skoro niewątpliwie orzekano na podstawie akt sprawy, wyrok wydano po zamknięciu rozprawy. C. Za chybiony w konsekwencji uznać należy zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z 2003 r. polegającego na nietrafnym przyjęciu, że frontem działki jest część działki w kierunku drogi publicznej, a nie część działki bezpośrednio przylegająca do drogi wewnętrznej. W przytoczonej definicji normodawca posługuje się ogólnym pojęciem "droga", co generalnie nie pozwala na zawężenie rozumienia jego znaczenia do pojęcia "droga publiczna". W warunkach niniejszej sprawy istotne jest jednak wskazanie, co wydaje się umyka skarżącemu, że droga z przytoczonego przepisu musi być drogą, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, zaś działką, w oparciu o której szerokość frontu wyznacza się granice obszaru analizowanego jest działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W warunkach niniejszej sprawy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęta jest inwestycja pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz drogą wewnętrzną i parkingami na działce nr [...], obr. 43 Podgórze i budową zjazdu z działki nr [...] obr. 43 Podgórze przy ul. [...] w Krakowie". Wprawdzie wjazd lub wejście na działkę inwestora możliwy jest poprzez ustanowioną służebność przejazdu przez działkę nr [...], to mając na uwadze fakt, że dla ustalenia frontu działki objętej wnioskiem kluczowe jest ustalenie tej jej części, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na tą działkę, stwierdzić należy w warunkach niniejszej prawidłowo przyjęto, że drogą tą jest droga publiczna – ul. [...], a w konsekwencji prawidłowo też w oparciu o działki sąsiednie (m.in. nr [...], nr [...] i nr [...]), wyznaczono granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniejszej niż 50 metrów. D. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.