III SAB/Lu 61/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do sędziów Sądu Apelacyjnego w L., orzekających w sprawie [...] oraz sędziego Sądu Okręgowego w R., orzekającego w sprawie [...]. Skarżący wskazał, że wyrok pierwszoinstancyjny powinien być zmieniony lub uchylony z uwagi na to, że został wydany z rażącym naruszeniem fundamentalnych zasad prawa. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu A.w Lublinie wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w przypadku tego postępowania wnioskodawcy nie służy prawo skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracyjnego. Ponadto Prezes Sądu Apelacyjnego w L. podniósł, że wniosek skarżącego, zawarty w piśmie z dnia [...] 2013 r. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów, został rozpoznany w terminie i w sposób określony przepisami rozdziału 5a "Tryb rozpatrywania skarg i wniosków" Działu I ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 427, ze zm., dalej jako u.s.p.). W odpowiedzi na wniosek skarżącego, udzielonej w piśmie z dnia [...] 2013 r. Prezes wyjaśnił, że w ramach sprawowanego nadzoru administracyjnego nie może wkraczać w sferę orzecznictwa zastrzeżoną dla niezawisłych sądów, wobec czego wniosek skarżącego w zakresie w jakim kwestionuje on prawomocny wyrok nie został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie występuje żadna z sytuacji wymienionych powyżej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn aniżeli określone w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Prezes Sądu Apelacyjnego w L. w piśmie informacyjnym, stanowiącym odpowiedź na wniosek A. K. wskazał, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast z treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynika, że skarżący upatruje bezczynności organu w odmownym rozpatrzeniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów. Tryb rozpatrywania skarg i wniosków kierowanych do sądów powszechnych określają przepisy art. 41a – 41e u.s.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 524). Rozpatrywanie skarg i wniosków dotyczących sądu leży w gestii monokratycznego organu sądu – prezesa sądu, jako czynność z zakresu administracji sądowej. Zgodnie z art. 41a § 1 u.s.p. skargi i wnioski rozpatruje się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie miesiąca od daty ich wpływu. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Skarżącemu lub wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zaskarżania niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Skoro czynności z zakresu administracji sadowej, jako działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami u.s.p. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., przeto niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.