II SAB/Wa 622/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego J.S. z dnia [...] września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego J.S. kwotę 33 zł (słownie: trzydzieści trzy), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] września 2013 r. J.S. wystąpił do Wójta Gminy K. za pośrednictwem poczty elektronicznej, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "U.d.i.p.", o poinformowanie: 1) w jakim systemie, na jakim sprzęcie i przy użyciu jakiego programu dokonano przysłanego przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nagrania z III nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dnia [...]kwietnia 2013 r., 2) jakie warunki techniczne musi spełnić sprzęt komputerowy dla odtworzenia przesłanego nagrania (hardware i software), 3) czy sprzęt komputerowy przekazany synowi W. przez gminę w ramach programu "Rozwój dostępu do internetu w gminie K. dla mieszkańców zagrożonych wykluczeniem cyfrowym" wraz z zapewnieniem serwisu spełnia wymogi i powinien umożliwić odtworzenie przesłanej mi płyty. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Wójt Gminy K. w odpowiedzi na ww. wniosek poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, iż w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z właściwą obsługą sprzętu komputerowego i uzyskania wiedzy na temat jego możliwości technicznych, należy zasięgnąć porady specjalisty w dziedzinie informatyki lub zapoznać się z instrukcją obsługi i dokumentacją dołączoną do przekazanego sprzętu. Pismem z dnia [...] października 2013 r. J.S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] września 2013 r. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Wójta Gminy K. do niezwłocznego rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2013 r. i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że Wójt Gminy K. działając celowo, z rozmysłem, rażąco naruszył prawo - art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 U.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a." w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., 3) zasądzenie od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 4) poinformowanie zwierzchnie organy nadzoru, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a., o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., w związku z udzieloną mu informacją publiczną w formie nagrania na płycie DVD-R i problemami z jego odtworzeniem, zwrócił się do Wójta Gminy K. o udzielenie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku. Jednakże do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi. Skarżący wskazał, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy trybu i sposobu działania organu w ramach wypełniania ustawowego obowiązku. Wójt Gminy K. jest zaś podmiotem zobowiązanym na gruncie U.d.i.p. do jej udostępnienia. Spełniony został zatem zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy. Zaniechanie udostępnienia żądanej informacji bądź wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, tworzy stan bezczynności. W ocenie skarżącego organ świadomie i celowo nie podjął żadnych działań, do których jest zobowiązany na gruncie U.d.i.p., przez co dopuścił się rażącego naruszenia przepisów tej ustawy oraz art. 61 Konstytucji. Takie zachowanie organu uzasadnia wymierzenie mu dotkliwej grzywny. Takie bezprawne zachowanie jest zjawiskiem powtarzającym się zatem uzasadniony jest wniosek o skorzystanie przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 155 § 1 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł: 1) o oddalenie skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 P.p.s.a., 2) z ostrożności procesowej, w razie, gdyby skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w tym o zwolnienie z kosztów postępowania - o odrzucenie wniosku zarówno w zakresie zwolnienia z kosztów, jak również przyznania pomocy prawnej z urzędu. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione. Organ nie pozostaje w bezczynności, poinformował bowiem skarżącego, że żądane informacje nie mają waloru informacji publicznej, a zatem nie mogą być udostępnione w trybie U.d.i.p. Tym samym nie zostało ograniczone konstytucyjne prawo skarżącego, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP. Ponadto organ w obszernej argumentacji wskazał, iż działanie skarżącego świadczy o nadużywaniu prawa do informacji w świetle przepisów U.d.i.p., gdyż jego celem jest wyłącznie przysporzenie organowi pracy, obciążenie środków budżetowych Gminy, a w konsekwencji utrudnianie sytuacji innych obywateli. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący podtrzymał skargę i wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, że informacja na temat sposobu procedowania sporządzenia nośnika informacji publicznej stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c U.d.i.p. Stwierdził, iż "gdyby było inaczej doszłoby do absurdalnej sytuacji, w której sama wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, a informacja na temat sposobu uzyskania do niej dostępu już nie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Przepisy P.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, jednak w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, iż bezczynność ta ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62 - 63). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowiąca w art. 1 ust. 1 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 U.d.i.p.). Wniosek taki złożył skarżący, organ zaś stwierdził, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje prawidłowość stanowiska organu na gruncie przepisów U.d.i.p. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna), osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 U.d.i.p. Przy wykładni powołanych przepisów należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą - dotyczącą sfery faktów i danych - wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów - związane z realizacją przez nie prawem przewidzianych zadań. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062). Przepis art. 4 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 U.d.i.p., iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji jednak tylko wówczas, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje ona w obiegu publicznym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 U.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 U.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 U.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 U.d.i.p.). W sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu U.d.i.p., właściwą formą odniesienia się do takiego wniosku jest pismo organu zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów U.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I OSK 714/09, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wniosek J.S. z dnia [...] września 2013 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 U.d.i.p. - Wójta Gminy K. Udzielając, pismem z dnia [...] października 2013 r., odpowiedzi na pytania objęte pkt 1 - 3 wniosku organ stwierdził, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 U.d.i.p. Stanowiska organu nie można w pełni podzielić. Z treści pkt 1 wniosku wynika, że skarżący wystąpił o udzielenie informacji w jakim systemie, na jakim sprzęcie i przy użyciu jakiego programu dokonano przesłanego mu przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nagrania z III nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 U.d.i.p. stanowi, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o trybie działania władz publicznych (lit. a), a także o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (lit. f). Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c udostępnieniu podlega również informacja o majątku jednostek samorządu terytorialnego (...). W ocenie Sądu żądana w pkt 1 informacja posiada walor informacji publicznej. Dotyczy ona danych technicznych (informatycznych), które charakteryzują sposób, w jaki dokonano rejestracji dźwięku z ww. posiedzenia sesji Rady Gminy K. Odnosi się zatem do technicznej sfery działania organu gminy, a więc - w szerszym ujęciu - do trybu jego działania w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy. Jednocześnie jest to informacja o prowadzonych przez Gminę K. rejestrach (archiwach) w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy. W sytuacji, gdy przebieg posiedzeń Rady Gminy K. jest rejestrowany, to informację publiczną stanowi nie tylko sam zapis dźwiękowy, ale również informacja na temat warunków (parametrów) technicznych, w jakich dokonano rejestracji przebiegu danego posiedzenia. Informacja o "sprzęcie" i "programie", przy użyciu których dokonano utrwalenia dźwięku z objętej wnioskiem sesji Rady Gminy K. jest w istocie informacją o wyposażeniu technicznym, a więc o majątku, jakim dysponuje jednostka samorządu terytorialnego i również z tego względu stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że jak wynika z akt sprawy informacja publiczna w postaci - dokonanego na płycie - zapisu dźwiękowego przebiegu obrad sesji Rady Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. została udostępniona skarżącemu na jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. Do płyty - jak wskazał skarżący - nie został dołączony żaden opis ani instrukcja umożliwiająca jej odtworzenie. W ocenie Sądu, informacja na temat danych technicznych, w jakich dokonano przedmiotowego nagrania, jest integralną częścią ww. informacji publicznej, niezbędną do zapoznania się z jej treścią. Zaznaczyć należy, że udostępniając żądaną informację publiczną organ obowiązany jest dokonać tego w formie umożliwiającej zapoznanie się wnioskodawcy z treścią tej informacji. Jeżeli zatem organ udostępnia informację publiczną na nośniku elektronicznym powinien przekazać wnioskodawcy informacje techniczne niezbędne do jej odtworzenia z tego nośnika. Nie czyniąc tego stwarza sytuację, w której realizacja obowiązku informacyjnego ma charakter fikcyjny. W przedmiotowej sprawie zaniechanie udzielenia informacji niezbędnych do odtworzenia nagrania z przekazanej płyty powoduje, że skarżącemu uniemożliwiono dostęp do "udzielonej" informacji publicznej. Taka sytuacja jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej. Poddaje również w wątpliwość rzetelność i prawidłowość działania organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. Podsumowując, w ocenie Sądu, informacja objęta pkt 1 wniosku jest informacją o danych dotyczących trybu działania władzy publicznej. Stanowi zatem informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w U.d.i.p. Wójt Gminy K., stojąc na stanowisku, że ww. informacja nie posiada waloru informacji publicznej pozostaje w stanie bezczynności, co czyni skargę uzasadnioną w odnośnym zakresie. Natomiast w pozostałym zakresie skarga nie jest zasadna, bowiem informacja objęta pkt 2 i 3 wniosku nie jest informacją publiczną. Formułując pytanie "jakie warunki techniczne musi spełniać sprzęt komputerowy dla odtworzenia przesłanego nagrania (hardware i software)" skarżący nie żąda udzielenia przez organ gminy informacji o sprawach publicznych, lecz uzyskania wyjaśnień w sprawie indywidualnej. Tak samo ocenić należy pytanie "czy sprzęt komputerowy przekazany synowi W. przez gminę w ramach programu "Rozwój dostępu do internetu (...) powinien umożliwić odtworzenie przesłanej płyty". W obu przypadkach żądana informacja nie jest informacją o danych publicznych, nie odnosi się bowiem do sfery faktów z zakresu działalności organu, lecz do kwestii indywidualnych o charakterze postulatywnym. Informacje w sprawach indywidualnych, o charakterze prywatnym, pozostają zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych względów brak było podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie pkt 2 i 3 wniosku. Organ bowiem prawidłowo poinformował skarżącego pismem z dnia [...] października 2013 r., że żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze fakt, że Wójt Gminy K. pozostaje w stanie bezczynności, bowiem błędnie uznał, że żądana w pkt 1 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. W punkcie 2 sentencji Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: LEX nr 1218894). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Zważyć bowiem należy, że stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wymagało także w niniejszym przypadku dokonania ich wykładni. Nie stanowi zaś o rażącym naruszeniu prawa błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie wymagających interpretacji przepisów. Organ wadliwie przyjął, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, jednak przyjęte stanowisko wynikało z błędnej interpretacji przepisów. Nie można zatem uznać, że naruszenie prawa miało postać kwalifikowaną w rozumieniu art. 149 § 1 P.p.s.a. Skoro, w ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził również przesłanek do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 § 1 P.p.s.a., o co wnosił skarżący, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. W punkcie 4 sentencji Sąd postanowił o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a. Wziął przy tym pod uwagę okoliczność, że skarga została uwzględniona jedynie w części.