II FSK 2952/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 114/14 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 114/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.B. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 23 września 2013 r., którym odmówiono Skarżącej zwrotu kosztów egzekucyjnych z tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy w [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził wobec majątku Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy [...], obejmujących należności z tytułu opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte poprzez doręczenie Skarżącej wraz z kopiami tytułów wykonawczych zawiadomień o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych. Zajęcia te okazały się nieskuteczne, zatem nie naliczono za nie kosztów egzekucyjnych. W dniu 11 czerwca 2010 r. zawiadomieniem dokonano zajęcia nadpłaty podatku dochodowego Skarżącej i w wyniku tego zajęcia naliczono koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 43,92 zł. Kwota nadpłaty została rozliczona na tytuły wykonawcze o stosownych numerach. W dniu 28 czerwca 2010 r. wierzyciel - Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o stosowanych numerach, z uwagi na uchylenie decyzji, na podstawie której zostały wystawione. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 16 lipca 2010 r. wydał postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec majątku Skarżącej oraz postanowienie obciążające wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 43,92 zł. Pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zwrot kosztów egzekucyjnych do tytułów wykonawczych, z uwagi na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. odmówił zwrotu kosztów egzekucyjnych z ww. tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu wskazał, że zajęcie nadpłaty z dnia 11 czerwca 2010 r. obejmowało wiele tytułów wykonawczych, m.in. te, na postawie których prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Kwota nadpłaty została rozliczona na wszystkie z nich, pokrywając koszty egzekucyjne. Wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela, kwoty pierwotnie rozliczone na przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystornowane i rozliczone ponownie z datą wpływu do organu egzekucyjnego na inne tytuły wykonawcze objęte zajęciem. Wierzyciel natomiast zgodnie z art. 64c § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", został obciążony kosztami egzekucyjnymi w wysokości 43,92 zł. Organ stwierdził zatem, że wniosek Skarżącej o zwrot kosztów egzekucyjnych nie mógł zostać uwzględniony, albowiem na sporne tytuły wykonawcze nie zostały rozliczone żadne kwoty pochodzące z zajęć dokonanych na majątku Skarżącej. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca zarzuciła, iż nie została zawiadomiona o obciążeniu kosztami wierzyciela oraz że nie poinformowano jej, w jaki sposób ściągnięte kwoty zostały rozliczone. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zobowiązany nie jest stroną postępowania w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, zatem nie doręcza mu się postanowienia o obciążeniu kosztami egzekucyjnymi wierzyciela na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. Ponadto, żaden przepis nie obliguje organu egzekucyjnego do zawiadomienia zobowiązanego o sposobie rozliczenia zrealizowanych kwot, a w szczególności do wydania postanowienia w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie kwoty kosztów egzekucyjnych pobrane z przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały anulowane (wystornowane) i rozliczone ponownie na inne tytuły wykonawcze wystawione przez wierzyciela. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Skarżąca otrzymałaby przedmiotowe koszty egzekucyjne, gdyby nie posiadała innych zaległości. Organ egzekucyjny prowadził jednak inne postępowania egzekucyjne wobec Skarżącej. W tej sytuacji kwota kosztów egzekucyjnych do zwrotu została zaliczona na poczet innych zobowiązań Skarżącej. Kwota ta nie przepadła, lecz pomniejszyła inne zobowiązania Skarżącej, co jest równoważne z przysporzeniem po jej stronie. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 17 § 1 i art. 18 w zw. z art. 64c § 7 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm,) - powoływanej dalej jako "k.p.a." Skarżąca zarzuciła też brak rozpoznania sedna sprawy jej wniosku z dnia 16 sierpnia 2013 r. co miało bezpośredni, niekorzystny wpływ na rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 14 maja 2014 r. Skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji naruszają art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wadliwą redakcję uzasadnień, w których pominięto okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia oraz art. 64c § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 76 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, jakoby organ egzekucyjny mógł uchylić się od obowiązku określonego we wskazanym przepisie u.p.e.a., powołując się na zaliczenie wyegzekwowanych środków na poczet innych należności wierzyciela. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, że spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy naruszyły art. 64c § 3 u.p.e.a. odmawiając Skarżącej zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Sąd przytoczył następnie treść art. 64c § 1, art. 64 § 1, 6 i 7 oraz art. 64a § 2-4 i art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Odnosząc te przepisy do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że organy obu instancji wydając postanowienie o odmowie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego postąpiły zgodnie z literą prawa. Przede wszystkim wobec faktu, że po pobraniu od Skarżącej należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okazało się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji w zakresie trzech tytułów wykonawczych było niezgodne z prawem, kosztami egzekucyjnymi został obciążony wierzyciel, stosownie do treści art. 64c § 3 u.p.e.a. Sąd przyznał rację organowi, że Skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, dlatego też nie otrzymała odpisu postanowienia w tym przedmiocie. Nie jest tym samym zasadny zarzut, że Skarżąca nie została zawiadomiona o obciążeniu kosztami wierzyciela. Natomiast, co do zarzutu braku informacji, w jaki sposób ściągane kwoty zostały rozliczone, Sąd stwierdził, że Skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, prawo to realizowała, więc mogła zapoznać się ze sposobem rozliczania egzekwowanych należności oraz kosztów egzekucyjnych. Sąd podkreślił jednocześnie, że żaden przepis nie obliguje organu egzekucyjnego do zawiadomienia zobowiązanego o sposobie rozliczenia uzyskanych kwot. Jest to czynność techniczna, która nie wymaga wydania postanowienia. Specyfika rozliczania kosztów postępowania egzekucyjnego polega na tym, że nie można określić ich finalnej wysokości na wcześniejszym etapie postępowania. Na sposób ich ponoszenia oraz wysokość mają bowiem wpływ nieprzewidywalne dla organu zdarzenia faktyczne i prawne występujące w toku postępowania. Tak też było w sprawie, gdzie ramach rozliczania egzekwowanych należności wraz z kosztami egzekucyjnymi w dniu 15 czerwca 2010 r. rozdzielono zajętą kwotę na tytuły objęte zajęciem, w tym te o nr SO6/779/07, SO6/610/08, SO6/209/08, a później na skutek umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułów i obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, przerachowano kwotę 43,92 zł na inne tytuły wykonawcze objęte zajęciem. Sąd podkreślił, że w chwili wydania postanowień o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie spornych tytułów wykonawczych i obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, względem Skarżącej było prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie innych tytułów, a zatem Skarżąca nadal posiadała status osoby zobowiązanej, którą obciążają koszty egzekucyjne. Z tego względu organ egzekucyjny jedynie przerachował na poczet istniejących należności kwotę, którą uprzednio zaliczono na poczet kosztów postępowania egzekucyjnego z tytułów o nr SO6/779/07, SO6/610/08 i SO6/209/08. Czynność tę należało zatem potraktować jako kolejny etap rozliczania kosztów egzekucyjnych w toku postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej Skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, wskazany wyżej wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 151 tej ustawy, poprzez oddalenie skargi, mimo że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 12, art. 7 i art. 77 k.p.a.; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 64c § 3 u.p.e.a. w związku z art. 76 Ordynacji podatkowej; 3) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej, na której oparł się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu do zarzutów Skarżącej. Wskazując na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła także o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu wywołanym wniesieniem środka odwoławczego, albowiem nie zostały one zapłacone w całości ani też w części. Zdaniem Skarżącej, organ egzekucyjny w wypadku odmowy zwrotu należności zobowiązanemu i zaliczenia pobranych kwot na poczet innych należności, musi swoje stanowisko oprzeć na ustaleniach faktycznych i uzasadnić. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skarżonego wyroku dotyczącym braku konkretnego przepisu obligującego organ egzekucyjny do zawiadomienia o sposobie rozliczenia uzyskanych kwot. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 64c § 3 u.p.e.a. w związku z art. 76 Ordynacji podatkowej. Organ nie mógł bowiem uchylić się od obowiązku zwrotu wyegzekwowanych środków, poprzez ich zaliczenie na poczet innych należności. Zaliczenie takie wymaga podstawy prawnej, takiej zaś dostarczyć może jedynie art. 76 Ordynacji podatkowej, przepis ten jednakże nie może znaleźć zastosowania do środków objętych egzekucją, nadto z uwagi na generalny charakter przepisów Ordynacji podatkowej o zaliczeniu nadpłaty, art. 64c u.p.e.a. należy uznać za lex specialis w stosunku do regulacji instytucji nadpłaty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane jako naruszone. Natomiast nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie pozwala również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać je ani w inny sposób modyfikować. Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika wprost z art. 176 P.p.s.a. Nie wystarczy zatem samo wskazanie naruszonych przepisów, ale konieczne jest także wyjaśnienie na czym konkretnie naruszenie to polegało. W przypadku podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. niezbędne jest także wykazanie, iż zarzucane Sądowi pierwszej instancji naruszenie norm procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędy natury procesowej, które takiego wpływu mieć nie mogły, nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Nie stanowią bowiem podstawy kasacyjnej w rozumieniu powyższego przepisu. Należy ponadto wyjaśnić, że przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny jest skarga kasacyjna. Oznacza to, że w niniejszej sprawie mogły zostać rozpoznane i ocenione tylko te zarzuty, które zostały sformułowane w samej skardze kasacyjnej wraz przytoczoną tamże argumentacją na ich poparcie, stanowiącą ich uzasadnienie. W tym kontekście, prawnie nieskuteczne jest zatem odwoływanie się przez autora skargi kasacyjnej do innych pism procesowych i środków zaskarżania składanych na poprzednich etapach postępowania w sprawie, a w tym konkretnie przypadku dotyczy to stwierdzenia zawartego rozpoznawanej skardze kasacyjnej, że Skarżąca nadal podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 14 maja 2014 r. będącym załącznikiem do protokołu rozprawy przed Sądem pierwszej instancji. W pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej zarzucił Sądowi pierwszej instancji niedostrzeżone przez ten Sąd z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 P.p.s.a. naruszenie w "skarżonej decyzji" art. 12, art. 7 i art. 77 k.p.a. Pomijając już niemającą znaczenia dla sprawy oczywistą pomyłkę polegającą na wskazaniu jako zaskarżonego aktu decyzji, nie zaś postanowienia, podnoszone w tej mierze zarzuty są niezasadne, gdyż mają bardzo ogólnikowy charakter. Stosownie do powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów innej ustawy oznacza, że w zależności od specyfiki konkretnej sytuacji, przedmiotu uregulowania i obszaru ewentualnego zastosowania, może wchodzić w rachubę stosowanie pełne, stosowanie z odpowiednimi modyfikacjami, bądź niestosowanie w ogóle określonych przepisów, do których odpowiedniego zastosowania odesłano. Poczynienie tych uwag było o tyle celowe, że na uzasadnienie podnoszonych w powyższym zakresie w skardze kasacyjnej zarzutów przytoczono w głównej mierze fragmenty orzeczeń sądowych, które nie tylko nie dotyczyły kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego, ale w ogóle nie dotyczyły przepisów u.p.e.a., lecz np. ustalania wysokości opłaty adiacenckiej (wyrok NSA z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1094/11). Nie negując zatem konieczności stosowania przez organy administracji publicznej przepisów wiążącej je procedury, w tym także tych wskazanych w analizowanym zarzucie przepisów k.p.a., w konkretnej sprawie należy jednak nie tylko wyjaśnić, w czym uchybienie danego przepisu się objawiało, ale i wykazać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Posłużenie się tu jedynie ogólną formułą, iż zarzuca się "mające istotny wpływ na wynik sprawy" naruszenie określonego przepisu, jest niewystarczające. Wskazywany w skardze kasacyjnej jako naruszony przez organy art. 12 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami do jej załatwienia (§ 1); sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Poza tym, że przepis ten został wymieniony w zacytowanym w skardze kasacyjnym fragmencie wspomnianego wyżej wyroku NSA, brak jest w uzasadnieniu tej skargi jakiegokolwiek wyjaśnienia, jaki związek ma ten przepis ze sprawą i na czym polegało jego naruszenie. Bardzo ogólne i lakoniczne są twierdzenia skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 k.p.a., a więc, że organ w przypadku odmowy zwrotu kosztów i ich zaliczenia na poczet innych należności musi swoje stanowisko oprzeć na konkretnych ustaleniach faktycznych. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował też, do której konkretnie z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów) tego ostatniego artykułu zarzut ten się odnosi, ani też nie zawarł argumentacji, w której wykazałby możliwy wpływ zarzucanego uchybienia na wynik sprawy. Jeżeli z kolei w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podnosi zastrzeżenia wobec uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień wskazując, że organy odmawiając zwrotu kosztów egzekucyjnych powinny swoje stanowisko uzasadnić, to zastrzeżeniom tym powinno towarzyszyć wskazanie jako naruszonego przepisu dotyczącego wymogów odnoszących się do uzasadnienia aktu administracyjnego (tu postanowienia); przepisu takiego jednak nie wskazano. To samo dotyczy zaczerpniętego z uzasadnienia wymienionego wyroku sądu administracyjnego stwierdzenia skargi kasacyjnej, że organy czuwać winny nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu obowiązane są udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Również w tym przypadku nie wskazano, do jakiego przepisu stwierdzenie to się odnosi. Niezasadny jest także kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący art. 64c § 3 u.p.e.a. w związku z art. 76 Ordynacji podatkowej. W zarzucie tym autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że skarżona decyzja naruszała ww. przepisy u.p.e.a. oraz Ordynacji podatkowej. Natomiast uzasadniając ten zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie to powtórzono, bez przytoczenia jakiejkolwiek dodatkowej argumentacji. W istocie rzeczy zarzut ten, wbrew wymogowi wynikającemu z art. 176 P.p.s.a., pozbawiony jest więc uzasadnienia i opiera się na gołosłownym stwierdzeniu, że do naruszenia tych przepisów doszło. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podał i wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Był nią art. 151 P.p.s.a., wobec niedopatrzenia się przez ten Sąd naruszenia prawa, w tym także art. 64c § 3 u.p.e.a., które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Stwierdzając, że ten ostatni przepis nie został naruszony, Sąd nie nawiązał do art. 76 Ordynacji podatkowej. Nie było to jednak brakiem ustosunkowania się do zarzutu skargi, skoro w skardze kasacyjnej stwierdzono, że ten ostatni przepis w postępowaniu egzekucyjnym nie mógł znaleźć zastosowania. Niezasadny jest zatem również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje bowiem wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 P.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 P.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 P.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt I FPS 3/13).