III SA/Wa 1080/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. JB [...] z siedzibą we Francji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. JB [...] z siedzibą we Francji kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 dalej jako "O.p."), stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] września 2011 r. dokonującej S. z siedzibą we F. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł za okres od lipca do grudnia 2009 r. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca [...] lutego 2011 r. złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wniosek o dokonanie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2009 r. w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. z 2009 r. Nr 224, poz. 1801 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Organ po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] września 2011 r. postanowił dokonać zwrotu podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2009 r. w wysokości [...] zł. Powyższa decyzja została doręczona Skarżącej w dniu [...] września 2011 r. Skarżąca w dniu [...] lipca 2012 r. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2011 r. W jej ocenie decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym dokonaniem zwrotu VAT w wysokości niższej od wynikającej z przepisów prawa. W uzasadnieniu wyjaśniła, że we wniosku o zwrot podatku od towarów i usług złożonym w dniu [...] lutego 2011 r. omyłkowo wskazała do zwrotu kwotę podatku VAT w wysokości [...] zł zamiast [...] zł, która to kwota stanowi równowartość w złotych kwoty [...] euro. Zdaniem Skarżącej kwota podatku VAT do zwrotu wyrażona w EUR nie została faktycznie przeliczona na PLN. Jednocześnie jedyna faktura stanowiąca podstawę zwrotu wskazywała kwotę VAT zarówno w EUR, jak i w PLN. Skarżąca ponadto zarzuciła organowi pierwszej instancji, że wbrew zasadzie zaufania nie poczynił żadnych kroków w celu wyjaśnienia powyższej rozbieżności, co więcej rozstrzygnął tę niejasność na niekorzyść Spółki, postanawiając o zwrocie VAT w zaniżonej wysokości. Podkreśliła tym samym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał ją do modyfikacji wniosku dotyczącego zwrotu VAT wyłącznie w zakresie kwestii stricte formalnych (tj. zmiany okresu, za który wniosek był składany), lecz nie poinformował o przysługującym jej prawie do zmodyfikowania wniosku (sprostowania oczywistej omyłki), co doprowadziło do powstania istotnej szkody po stronie Spółki. W ocenie Skarżącej takie działanie organu podatkowego rażąco narusza zarówno przepisy postępowania podatkowego, jak i przepisy prawa materialnego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2012 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2011 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. wpłynęło do organu zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji z [...] listopada 2012r., na którym figuruje jedynie podpis odbierającego, brak jest natomiast daty odbioru decyzji. W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. P. S.A. poinformowała, że na podstawie przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego, w tym informacji udzielonej przez operatora pocztowego Francji ustaliła, iż przesyłka zawierająca tę decyzję została doręczona w dniu [...] grudnia 2012 r. Skarżąca w dniu [...] grudnia 2012 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: a) art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 121 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] września 2011 r., wydanej z rażącym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasady obowiązku organów podatkowych udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego; b) art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054. ze zm., dalej zwana "u.p.t.u.") oraz w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 5 Dyrektywy Rady z 12 lutego 2008 r. (2008/9/WE) określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej przewidzianego w Dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 44, poz. 23 ze zm. dalej jako "Dyrektywa 2008/9") - poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] września 2011 r., wydanej z rażącym naruszeniem zasady neutralności podatku VAT wyrażającej się w przywołanych przepisach prawa materialnego; c) art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r., do stanowiska Skarżącej w zakresie rażącego naruszenia w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2011 r. przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. we wskazanym na wstępie postanowieniu po dokonaniu analizy art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 12 § 1, 5 i 6 O.p., stwierdził, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. została doręczona Skarżącej na adres: [...] za pośrednictwem poczty polskiej w dniu [...] grudnia 2012 r., co zostało ustalone na podstawie przeprowadzonego przez P. S.A. postępowania reklamacyjnego oraz informacji uzyskanej od operatora pocztowego Francji. Organ wskazał, iż czternastodniowy termin do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w W. upływał zatem w dniu [...] grudnia 2012 r. (sobota). Jednocześnie mając na uwadze, iż zgodnie z art. 12 § 5 O.p. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, stwierdził, że termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. upływał w dniu [...] grudnia 2012 r. (poniedziałek). Tymczasem odwołanie od wskazanej decyzji pełnomocnik Skarżącej wysłał za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu [...] grudnia 2012 r. co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie. W ocenie organu powyższe jest dowodem na to, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Reasumując organ podkreślił, iż zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 O.p., będąca przedmiotem odwołania decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie do złożenia odwołania. Skarżąca natomiast nie skorzystała z możliwości wystąpienia o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, na co zezwala jej art. 162 O.p. Skarżąca w skardze na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 223 § 2 pkt 1 O.p. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędne uznanie, że wniesienie odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nastąpiło z uchybieniem czternastodniowemu terminowi przewidzianemu przepisami prawa. Skarżąca jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów, tj.: 1) tłumaczenia przysięgłego awizo poczty francuskiej, którego oryginał znajduje się w aktach sprawy, na okoliczność braku możliwości doręczenia Skarżącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu [...] grudnia 2012 r. z uwagi na zamknięte biuro Spółki – organ w postanowieniu uznał, że ww. decyzja została doręczona w sobotę [...] grudnia 2012 r., 2) oryginału doręczonej Skarżącej ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. opatrzonej pieczęcią z datą wpływu decyzji do Spółki, na okoliczność potwierdzenia doręczenia decyzji Skarżącej [...] grudnia 2012 r., tj. wniesienia odwołania z zachowaniem czternastodniowego terminu. W uzasadnieniu podniosła, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. została jej doręczona w dniu [...] grudnia 2012 r., co oznacza, że dotrzymała przewidzianego przepisami prawa, czternastodniowego terminu na złożenie odwołania. Skarżąca wskazała, że organ kierował się treścią pisma P. wydanego w ramach prowadzonego postępowania reklamacyjnego, odwołującego się do informacji uzyskanej od operatora poczty francuskiej. Treść tego pisma może budzić wątpliwości i dlatego została przez organ wadliwie oceniona. W szczególności, z treści tego pisma nie wynika data doręczenia pisma Spółce, tj. pod adresem siedziby Spółki – [...]. Z powyższego dokumentu wynika jedynie, iż przesyłka została doręczona [...] grudnia 2012 r. bez wskazania odbiorcy i adresu doręczenia. W jej przekonaniu informacja ta – w powiązaniu z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy i przedstawionymi w załączeniu do niniejszej skargi – świadczy o tym, że [...] grudnia 2012 r. przesyłka została doręczona jedynie na adres placówki pocztowej we Francji, a nie do Skarżącej. Potwierdza to w szczególności skan dokumentu (awizo) załączonego do pisma P. (którego przysięgłe tłumaczenie stanowi załącznik nr 3 do skargi). Zdaniem Spółki z treści dokumentu wynika, że listonosz w dniu [...] grudnia 2012 r. próbował doręczyć pismo, jednak było to niemożliwe ze względu na to, że sobota jest w Spółce dniem wolnym od pracy. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, iż fakt doręczenia wspomnianej decyzji w dniu [...] grudnia 2012 r. potwierdzają złożone przez nią dokumenty. Zgodnie bowiem z procedurami obowiązującymi w Spółce, osoba odbierająca korespondencję jest zobowiązana do potwierdzenia takiego odbioru na doręczanym dokumencie pieczęcią stwierdzającą datę takiego odbioru tego samego dnia (oryginał dokumentu stanowi załącznik nr 4 do skargi). Skarżąca jednocześnie zwróciła uwagę, że nie może ponosić negatywnych skutków uchybień w wewnętrznych procedurach zarówno P., jak również francuskiej placówki pocztowej. W jej ocenie organ powinien polegać na oświadczeniu Spółki, co do daty doręczenia decyzji, wskazanej w odwołaniu i na dokumencie, którym dysponuje Skarżąca, tj. oryginale otrzymanej decyzji opatrzonym stemplem z datą wpływu, tj. [...] grudnia 2012 r. Podkreśliła, że nie skorzystała z możliwości wystąpienia o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania bowiem takie uchybienie w jej ocenie nie miało miejsca. O stanowisku organu w tym zakresie dowiedziała się dopiero po zapoznaniu się z treścią zaskarżonego postanowienia, tj. [...] lutego 2013 r. Końcowo wskazała, że z uwagi na wydłużający się okres oczekiwania na decyzję organu (decyzja wydana została [...] listopada 2012r., a jej doręczenie nastąpiło [...] grudnia 2012r.), sama podczas rozmów telefonicznych z przedstawicielami organu sugerowała wszczęcie postępowania reklamacyjnego. Jednocześnie zwróciła uwagę na fakt, iż do otrzymania decyzji przywiązywała ogromną wagę co wyklucza możliwość zaniedbania w dotrzymaniu terminu na jej zaskarżenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu [...] lutego 2014 r. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. postanowił dopuścić dowód uzupełniający z załączonych do skargi dokumentów, tj. tłumaczenia przysięgłego dokumentu poczty francuskiej oraz oryginału doręczonej Skarżącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. opatrzonej pieczęcią z datą [...] grudnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się przed organem odwoławczym po otrzymaniu odwołania. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 O.p. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Jeżeli w trakcie takiego badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas wydaje postanowienie, w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zauważyć należy, że konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Podatnik w takiej sytuacji pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia; dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste. Aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy uznał, iż doszło do skutecznego doręczenia Spółce wskazanej powyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. w dniu [...] grudnia 2012r. Ustaleń w tym zakresie organ dokonał w oparciu o informację uzyskaną od P. w piśmie z dnia [...] lutego 2013r., stanowiącym odpowiedź na złożoną przez organ reklamację oraz w oparciu o załączoną do tego pisma kopię dokumentu w języku francuskim przekazanej przez operatora pocztowego Francji. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 151 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Z uwagi na odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów art. 150 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 151 tej ustawy (przepisy art. 148 § 1 i art. 149 nie mają zastosowania), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 1a i § 2). Jak wynika z akt sprawy adres siedziby Spółki to: [...]. Pełna zaś jej nazwa: [...]. Taki też adres widnieje na przedmiotowej decyzji z [...] listopada 2012 r. oraz zwrotnym pocztowym potwierdzeniu jej odbioru. Wnioskować z tego można, że organ podatkowy wysłał przesyłkę zawierającą tę decyzję na prawidłowy adres Spółki. Zauważyć jednakże należy, że P. S.A. w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. udzielając odpowiedzi na reklamację złożoną przez organ wskazała, że dotyczy ona przesyłki kierowanej do: [...] oraz, że przesyłka ta została doręczona [...] grudnia 2012r. P. S.A. nie wskazała jednak dokładnego adresu pod jaki przesyłka ta została doręczona. Natomiast w załączonej do tego pisma kopii dokumentu w języku francuskim (odcinka dla klienta), opatrzonego datą [...] grudnia 2012r. widnieje zapis [...]. W ocenie Sądu, istnieje zatem uzasadniona wątpliwość, czy przesyłka została doręczona zgodnie z dyspozycją przepisu art. 151 O.p., tj. w lokalu siedziby Spółki lub w miejscu prowadzenia przez nią działalności. Adres wskazany w powyżej opisanym dokumencie opatrzonym datą [...] grudnia 2012r. nie jest bowiem adresem siedziby Skarżącej, który wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W aktach tych brak informacji o adresie: [...]. Ponadto zauważyć należy, że dokument ten zawiera częściowo wypełnioną rubrykę dotyczącą awizowania przedmiotowej przesyłki ("awizo" to pisemne zawiadomienie o nadejściu przesyłki pocztowej). W rubryce tej wpisano datę [...] oraz [...], co biorąc pod uwagę treść tego dokumentu może stanowić oznaczenie właściwej placówki pocztowej. Zgodnie z załączonym do skargi tłumaczeniem przysięgłym tego dokumentu "miejsce przygotowania" i "miejsce rozpoczęcia trasy" to [...]. Z kolei w rubryce dotyczącej awizowania jest informacja: "AVIZO: Listonosz był dn. 01.12.2012." Nie wskazano przy tym przyczyny niedoręczenia oraz nie zaznaczono żadnego z dwóch wyszczególnionych tam pól (kwadracików). Pierwsze pole odnosi się do informacji, że "Przedmioty zostaną ponownie dostarczone przy kolejnej wizycie listonosza". Drugie z tych pól odnosi się do informacji, że "Przedmioty są do odbioru przez okres 15 dni w okienku lub urzędzie pocztowym: [...]". Tak więc, pomimo że drugiego z tych pól nie zaznaczono wpisano tam oznaczenie placówki pocztowej, w której można odebrać przesyłkę: [...]. Istnieje zatem również uzasadniona wątpliwość, czy w dniu [...] grudnia 2012r. przedmiotowa przesyłka była awizowana, czy też nie. Z kolei jeżeli była awizowana w dniu [...] grudnia 2012r., to czy w tym dniu była tylko awizowana, czy też również odebrana z placówki pocztowej przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Tym bardziej, że w rubryce gdzie widnieje podpis osoby, której doręczono przedmiotową przesyłkę, w miejscu gdzie winna być wpisana data doręczenia brak jest tej daty. Podobnie jak na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki, w którym też nie została wypełniona rubryka, w której winna być wpisana data doręczenia przesyłki. Należy przy tym zauważyć, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w rubryce znajdującej się za podpisem osoby odbierającej tę przesyłkę widnieje zapis "3/12/2012". Jednakże, z uwagi na umiejscowienie tego zapisu, nie jest wiadomym, czego ten zapis dotyczy. Jedynie z uwagi na sposób zapisu wnioskować można, że jest to data, jednak nie wiadomo jakiej czynności dotyczy. Zdaniem Sądu, w świetle powyższego, istnieje uzasadniona wątpliwość, czy przedmiotowa przesyłka zawierająca decyzję z [...] listopada 2012r. została rzeczywiście skutecznie doręczona Skarżącej w dniu [...] grudnia 2012r. Z uwagi na sposób wypełnienia dokumentów źródłowych, tj. pocztowego potwierdzenia odbioru oraz przekazanego przez operatora pocztowego Francji dokumentu opatrzonego datą [...] grudnia 2012r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. ustalając datę skutecznego doręczenia decyzji z [...] listopada 2012r. nie powinien opierać się wyłącznie na przekazanej przez P. S.A. w piśmie z [...] lutego 2013r. informacji o doręczeniu przedmiotowej przesyłki w dniu [...] grudnia 2012r. Jak już wskazano powyżej, istnieje wątpliwość czy doręczenie to rzeczywiście nastąpiło w dniu [...] grudnia 2012r., a także czy było ono skuteczne w świetle przepisu art. 151 O.p. Organ winien był więc wystąpić ponownie do P. S.A. celem wyjaśnienia powyższych wątpliwości. Za zasadny należało tym samym uznać zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zapisana w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi – na podstawie obowiązujących przepisów – wiążą się skutki prawne. Niezebranie (niedążenie do zebrania) kompletnego materiału dowodowego lub w przypadku jego zebrania, nieodniesienie się (nierozważenie) do wszystkich dowodów narusza przepis art. 187 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów nie może koncentrować się wokół jednego lub części dowodów. Stwierdzenie, że dana okoliczność została udowodniona wymaga oceny wszystkich dowodów we wzajemnym ze sobą powiązaniu, co wymaga uprzedniego przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. poprzestając na informacji P. S.A. o doręczeniu przedmiotowej przesyłki w dniu [...] grudnia 2012r. i pomijając wątpliwości wynikające z wyżej wskazanych zapisów na dokumentach źródłowych, nie wyjaśnił i nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości daty skutecznego doręczenia Spółce decyzji z dnia [...] listopada 2012r. W związku z tym przedwczesne było też stwierdzenie, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu do jej wniesienia (art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. obowiązany jest podjąć działania celem ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości daty doręczenia Spółce decyzji z [...] listopada 2012r. W tym celu winien przede wszystkim wystąpić do P. S.A. celem wyjaśnienia powyżej wskazanych wątpliwości, wynikających z dokumentów pocztowych. Ponadto, w związku z argumentacją Skarżącej, jednocześnie winien wystąpić z zapytaniem do P. S.A. czy istniała prawna i faktyczna możliwość doręczenia tej przesyłki Spółce w sobotę, bowiem [...] grudnia 2012r. przypadał na sobotę. Odnosząc się natomiast do argumentacji Skarżącej, że decyzja z [...] listopada 2012r. została jej doręczona w dniu [...] grudnia 2012r., gdyż taka data widnieje na pieczęci odciśniętej na doręczonym jej egzemplarzu decyzji, wskazać należy, że nie jest to dowód, iż decyzja ta rzeczywiście dopiero w tym dniu została jej doręczona. Przede wszystkim wskazać należy, że adnotacja ta w postaci pieczęci z datą, przystawionej przez pracownika (przedstawiciela) Skarżącej nie ma waloru urzędowego potwierdzenia doręczenia decyzji w tym dniu. Nie ma przy tym znaczenia argumentacja, że zgodnie z procedurami obowiązującymi w Spółce, osoba odbierająca korespondencję jest zobowiązana do potwierdzenia takiego odbioru na doręczanym dokumencie pieczęcią stwierdzającą datę takiego odbioru tego samego dnia. Nie ma bowiem pewności, czy rzeczywiście pieczęć ta została przystawiona w tym dniu, ani czy rzeczywiście taka procedura obowiązuje w Spółce, ani czy osoba odbierająca korespondencję należycie wywiązuje się z nałożonych na nią obowiązków. Przy czym należyte wywiązywanie się osoby odbierającej korespondencję z nałożonych na nią obowiązków jest wątpliwe chociażby w świetle wskazanych powyżej dokumentów urzędowych (dokumentu operatora pocztowego Francji opatrzonego datą [...] grudnia 2012r. oraz pocztowego potwierdzenia odbioru). Na dokumentach tych osoba ta obowiązana była wpisać datę, w której odebrała kierowaną do Spółki korespondencję, czego jednak nie uczyniła. Podobnie jak na innych znajdujących się w aktach sprawy pocztowych potwierdzeniach odbioru dotyczących innych pism kierowanych do Spółki. Zaznaczyć można, że jedynie w przypadku, gdyby w wyniku działań podjętych przez organ, polegających na ponownym wystąpieniu do P. S.A. celem wyjaśnienia powyższych wątpliwości związanych z doręczeniem przedmiotowej przesyłki, nie było możliwe ustalenie daty rzeczywistego doręczenia tej przesyłki Spółce, to dopiero wówczas organ mógłby wziąć pod uwagę okoliczność, że najpóźniej w dniu [...] grudnia 2012r. Skarżąca tę przesyłkę otrzymała. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu drugiego wyroku ma uzasadnienie w treści art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego (punkt trzeci sentencji) Sąd orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 tej ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi, opłatę od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego.