I SA/Gl 1415/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, del. Sędzia SO Paweł Kornacki (spr.),, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: PINB) nakazał B. Z. (obecnie skarżącej) rozbiórkę budynku gospodarczego z funkcją garażową, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, zlokalizowanego na parceli przy ul. [...], w R. Upomnieniem z dnia [...] nr [...], PINB wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku w postaci rozbiórki wskazanego budynku gospodarczego w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem wszczęcia przeciwko zobowiązanej postępowania egzekucyjnego i nałożenia kary finansowej w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], PINB nałożył na B. Z. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...]zł, z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] nr [...]. W tym samym dniu wystawiono tytuł wykonawczy nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia [...] nr [...] w sprawie nałożenia na B. Z. grzywny w wysokości [...]zł w celu przymuszenia, z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r., II SA/Gl 898/07 oddalił skargę zobowiązanej na postanowienie WINB z dnia [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. W dniu 3 października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., w związku nie uiszczeniem przez zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...]zł, nałożonej prawomocnym postanowieniem tego organu dnia [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...], kierując należność pieniężną do egzekucji. Dla porządku należy zasygnalizować, że również w dniu 3 października 2011 r., w związku z nie uiszczeniem przez zobowiązaną drugiej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...]zł, nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku w postaci rozbiórki tarasu, nałożonego decyzją PINB z dnia [...] nr [...], został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...]. Sprawy w zakresie przymusowego wykonania rozbiórki tarasu oraz zastosowanej w związku z tym grzywny w celu przymuszenia, dotyczy odrębna skarga, zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Gl 1414/13. W tytule wykonawczym nr [...] jako kwotę należności głównej (poz. 33) wpisano [...]zł ([...]zł stanowi kwotę grzywny w celu przymuszenia, a [...] zł opłatę za dokonaną czynność egzekucyjną - wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia). Przy piśmie z dnia 3 października 2011 r. tytuł wykonawczy został przesłany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. W dniu 13 marca 2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo pełnomocnika zobowiązanej z dnia 7 marca 2012 r., zawierające zarzuty co do sposobu prowadzenia egzekucji wraz z wnioskiem o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Podniesiono zarzuty: 1. Zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w łącznej kwocie [...]zł (art. 33 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm., dalej: u.p.e.a.) argumentując, że zobowiązana jest osobą starszą (88 lat), schorowaną i jej dochody nie wystarczają nawet na bieżące utrzymanie, nie jest w stanie zadośćuczynić obowiązkowi rozbiórki, gdyż nie ma na to środków. 2. Prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy nie spełniający ustawowych wymagań (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.); 3. Prowadzenia egzekucji pomimo braku doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) i jednocześnie braku wskazania przepisu, z którego miałoby wynikać zwolnienie wierzyciela od doręczania upomnienia. W uzasadnieniu podkreślono, że wyłączenia przewidziane w § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 - dalej: rozporządzenie) nie dotyczą możliwości zaniechania wysłania upomnienia w sytuacji egzekucji odsetek od nałożonej grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, ani innych opłat z tym związanych. Przy piśmie z dnia 16 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się do wierzyciela, tj. PINB, o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów (wskazując, że zobowiązana odebrała zawiadomienie o zajęciu prawa oraz odpisy tytułów wykonawczych w dniu 6 marca 2012 r.). W dniu 30 marca 2012 r. PINB postanowieniem nr [...] zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów (wniesionych na podstawie art. 33 pkt 7 u.p.e.a. i art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) uznając je za nieuzasadnione. Ten sam organ, postanowieniem nr [...] z dnia [...] [...] stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...]zł (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Postanowienia doręczono pełnomocnikowi zobowiązanej w dniu 2 kwietnia 2012 r. i w ustawowym terminie, zostały one zaskarżone odrębnymi zażaleniami. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] nr [...], uchylił postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ten sam organ postanowieniem z dnia [...] nr [...], uchylił postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu ww. postanowienia z dnia [...] wskazano, że zarówno pełnomocnik skarżącej, jak i organ nie uwzględnili faktu, że toczą się dwa odrębne postępowania egzekucyjne. Nie ulega wątpliwości, iż organ I instancji powinien wpierw ustalić, w którym z postępowań prowadzonych w związku z egzekucją obowiązków pieniężnych (obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia) został zgłoszony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Pismem z 1 sierpnia 2012 r. PINB zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o sprecyzowanie treści zarzutów. W odpowiedzi, pełnomocnik wniósł o przesłuchanie zobowiązanej. Skarżąca nie stawiła się w miejscu i czasie wyznaczonym w wezwaniach PINB z dnia 13 i 31 sierpnia 2012 r. celem złożenia stosownych wyjaśnień w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. PINB pismem z 30 kwietnia 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania zarzutów co do sposobu prowadzenia egzekucji z dnia [...] podnosząc m.in. iż zarzuty należy uzupełnić przez podanie w którym z postępowań egzekucyjnych pełnomocnik zgłaszał zarzuty, wskazanie zakresu zgłoszonych zarzutów oraz określenia, czy zarzuty dotyczą egzekucji pieniężnej, czy niepieniężnej. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że zarzuty dotyczą postępowania egzekucyjnego w sprawie Nr [...] oraz w sprawie Nr [...], tj. wykonania czynności o charakterze niepieniężnym (rozbiórka budynku oraz rozbiórka tarasu), jak i charakterze pieniężnym (grzywna w celu przymuszenia). Następnie PINB postanowieniem z dnia [...], nr [...] zajął stanowisko w sprawie zarzutów wniesionych przez zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., celem wyegzekwowania nałożonej postanowieniem z dnia [...], nr [...], grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego, uznając je za nieuzasadnione. Na skutek zażalenia na powyższe postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, w zakresie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w celu przymuszenia w postaci grzywny w łącznej kwocie [...]zł organ odwoławczy zaznaczył, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż zarzut rażąco wygórowanej grzywny nie zawiera się w dyspozycji art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności. W odniesieniu do braku wystosowania do zobowiązanej upomnienia, WINB wyjaśnił, że zgodnie z § 13 rozporządzenia postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia m.in. w przypadku, gdy egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Poza tym WINB zaznaczył, iż zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera m.in. określenie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną obowiązku, stwierdzenie jego wymagalności, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej również określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W związku z tym do odsetek nie prowadzi się odrębnej od należności głównej egzekucji i nie ma obowiązku wystosowania uprzedniego upomnienia co do samych odsetek. W odniesieniu do zarzutu skarżącej, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 § 1 i 3 u.p.e.a., WINB stwierdził, iż tytuł wykonawczy nr [...] spełnia wszystkie wymagania określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Równocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Dodano, że wskazany tytuł wykonawczy z [...] w rubryce nr 50 wskazuje powołane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., jako podstawę prawną braku obowiązku uprzedniego upomnienia. Na postanowienie WINB z dnia [...] zobowiązana B.Z. wniosła skargę. W uzasadnieniu podniosła nieprawidłowość stanowiska WINB, sprowadzającego się do tezy, że w sprawie nie było wymagane uprzednie upomnienie zobowiązanej. Podała, że organ sam sobie zaprzecza, ponieważ w dniu 15 maja 2007 r. wystosowano do niej upomnienie. Nadto, skarżąca wskazała, że egzekucja została skierowana do odsetek od grzywny wynoszącej [...]zł, a więc w stosunku do innej kwoty, niż ta która jest wskazana w tytule wykonawczym; skarżąca powołała się w tym zakresie na wyrok WSA w Łodzi z 7 kwietnia 2009 r., II SA/Łd – nie podając jego bliższych danych. W skardze przytoczono także argument, że egzekucja dwóch grzywien w łącznej kwocie [...]zł przekracza możliwości finansowe dłużnika. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawę strony się nie stawiły. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (§1). "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (§ 2). Przy czym, wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego może nastąpić tylko, jeśli: a) zaskarżony akt (tu: postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - dalej: p.p.s.a.), względnie jeśli akt administracyjny dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób wyżej wskazany, determinuje oddalenie skargi (art. 151 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny zasadności skargi, na wstępie należy podkreślić, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego i w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów, organy egzekucyjne rozpoznają sprawę w ich granicach (wyrok WSA w Kielcach z 21 września 2007 r., I SA/Ke 375/07, Lex nr 443869). W niniejszej sprawie, skarżąca koncentruje się przede wszystkim na zarzucie niedoręczenia jej upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie należy więc stwierdzić, że co prawda, zasadniczo, stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Jednakże, w tym samym przepisie, ustawodawca zawarł zastrzeżenie: "chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią". Wyjątki od wspomnianej zasady przewiduje między innymi § 13 - wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 § 5 u.p.e.a. - rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r., stosownie do którego: Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy: 1) należność pieniężna została określona w orzeczeniu, 2) zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a u.p.e.a., 3) egzekucja dotyczy należności z tytułu: a) grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, b) grzywien wymierzonych mandatem karnym i innych należności pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym skarbowym, c) kar pieniężnych i kosztów postępowania orzeczonych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, d) odszkodowań orzeczonych w sprawach o naprawienie szkód wyrządzonych przez skazanych w mieniu zakładów karnych i aresztów śledczych, e) grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, 4) egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Trafnie argumentuje skarżony organ, że w realiach tej sprawy obowiązek przesłania zobowiązanej pisemnego upomnienia został zniesiony na skutek treści § 13 pkt 3 lit. e oraz pkt 4 rozporządzenia. Weryfikowane postępowanie egzekucyjne dotyczy wszak przymusowego wykonania nałożonej na zobowiązaną grzywny w wysokości [...]zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, to jest rozbiórki budynku gospodarczego w funkcją garażową wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, a ponadto kwoty [...] zł stanowiącej koszt egzekucyjny (opłatę za dokonaną czynność egzekucyjną w postaci wydania postanowienia o nałożeniu wskazanej grzywny - art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie ma racji skarżąca podnosząc, że organ "sam sobie przeczy", ponieważ upomnienie jako czynność poprzedzająca wszczęcie postępowania egzekucyjnego zostało "wystosowane 15 maja 2007 r." Należy podkreślić, że wskazane upomnienie obejmowało wezwanie skarżącej do dobrowolnego wykonania obowiązku w postaci rozbiórki budynku wzniesionego bez wymaganego zgłoszenia, a więc obowiązku nałożonego decyzją PINB z dnia [...] nr [...]. Dotyczyło zatem wszczęcia egzekucji administracyjnej w zakresie wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym i łączyło się z wezwaniem do wykonania obowiązku rozbiórki, właśnie pod rygorem nałożenia kary finansowej za jego niewykonanie (por. art. 119 i następne u.p.e.a.). Równolegle należy zauważyć, że stosownie do art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł egzekucyjny powinien m.in. zawierać: określenie treści podlegającego wykonaniu obowiązku, podstawę prawną obowiązku, stwierdzenie jego wymagalności, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Trafnie zatem wywodzi skarżony organ, że w związku z tym, do odsetek nie prowadzi się odrębnego postępowania egzekucyjnego względem postępowania w zakresie należności głównej i - w konsekwencji - nie ma konieczności wystosowania specjalnego, odrębnego uprzedniego upomnienia co do samych odsetek, jeśli nie jest ono wymagane co do kwoty głównej. Na marginesie należy dodać, że powołane w skardze orzeczenia (wyrok NSA z 26 lutego 1996 r., SA/Lu 481/95 oraz wyrok WSA w Łodzi z 24 czerwca 2009 r., III SA/Łd 232/09) nie dotyczą sytuacji prawnej, takiej jaka wystąpiła w sprawie niniejszej. Jak wyżej argumentowano, w realiach badanego postępowania egzekucyjnego zaniechanie wystosowania do zobowiązanej pisemnego upomnienia znajduje oparcie w § 13 pkt 3 lit. e oraz pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r., wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 15 § 5 u.p.e.a., czego o zaniechaniach organów administracji publicznej w sprawach których wskazane wyroki dotyczyły nie można było powiedzieć. Wbrew wywodom skargi nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący wadliwego określenia kwoty podlegającej egzekucji, która jest odmienna w postanowieniu stanowiącym podstawę należności oraz w tytule wykonawczym, jako że obejmuje nie tylko grzywnę, lecz także kwotę [...] złotych oraz odsetki. Jak wspomniano wyżej, kwota [...] zł stanowi koszt egzekucyjny, tj. opłatę za dokonaną czynność egzekucyjną w postaci wydania postanowienia o nałożeniu wskazanej grzywny i jej pobór znajduje zastosowanie w art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Z kolei, w odniesieniu do odsetek, należy zauważyć, że art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wymaga, aby tytuł wykonawczy wskazywał termin od którego się je nalicza oraz rodzaj i stawkę odsetek. Przedmiotowy tytuł wykonawczy wymogi te właśnie realizuje, jako że w rubryce 36. została wskazana data "05-09-2007", jako dzień od którego odsetki podlegają naliczeniu, w rubryce 35. wskazano, że pobiera się odsetki ustawowe, zaś w rubryce 37. określono stawkę odsetek (13%). Ponadto, w rubryce 38. wskazano wysokość odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego ([...]) w kwocie [...]zł. To wszystko uzasadnia wniosek, że weryfikowany tytuł wykonawczy zawiera informacje, które są konieczne do określenia wysokości podlegających egzekucji odsetek (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., II FSK 2263/11, CBOSA) i z tego powodu, nie można organom administracji publicznej czynić żadnego zarzutu. Wreszcie, nie zasługuje na uwzględnienie ta część wywodów skargi, która podnosi zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W tej materii skarżąca koncentruje się na tym, że jest osobą starszą, schorowaną, a jej dochody nie wystarczają nawet na bieżące utrzymanie, a zatem nie jest w stanie uiścić tak wysokiej grzywny. Jednakże, należy zaaprobować argument skarżonego organu, że kwestia wygórowanej grzywny nie może stanowić opartego na art. 33 pkt 8 u.p.e.a. zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 maja 2004 r., IV SA 4122/02, Lex nr 148919; wyrok WSA w Gliwicach z 23 lutego 2006 r., II SA/Gl 155/05, Lex nr 866626; C. Kulesza w: Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, praca zbiorowa pod red. D.R. Kijowskiego, teza 3.8.1., Lex 2010). Wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące jej stanu zdrowia, czy stanu majątkowego, mogły mieć istotne znaczenie, lecz w ramach innego postępowania, to jest postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 u.p.e.a.). W tej sprawie, kwestia legalności tego postanowienia (nr [...], z dnia [...] w tym wysokości grzywny, była już analizowana w toku postępowania zażaleniowego oraz postępowania sądowoadministracyjnego. Najpierw, WINB postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie PINB, a następnie tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r. oddalił skargę na wskazane postanowienie WINB. W ramach opartego na art. art. 33 pkt 8 u.p.e.a. zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego można rozważać tylko ocenę możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego z ogółu środków egzekucyjnych. W tej mierze, należy zauważyć, że pomimo tego, iż: a) decyzja nakazująca skarżącej rozbiórkę tarasu pochodzi z dnia [...] b) w dniu 14 maja 2007 r. przeprowadzono kontrolę wykonania wskazanej decyzji, stwierdzając, że nie została ona wykonana, c) wystosowano do skarżącej upomnienie z dnia [...] wzywając ją do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę pod rygorem nałożenia kary finansowej w celu przymuszenia, d) postanowienie o nałożeniu grzywny pochodzi z dnia [...] - to skarżąca do czasu wydania zaskarżonego postanowienia z [...] nie zrealizowała ciążącego na niej obowiązku. Wśród katalogu potencjalnych środków egzekucyjnych dotyczących wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym (tu: rozbiórka budynku gospodarczego), które mogłyby w tej sprawie mieć zastosowanie, grzywna w celu przymuszenia, nie może być uznana za środek zbyt uciążliwy w rozumieniu art. 7 § 2 u.p.e.a. Alternatywę stanowi bowiem środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.), co w świetle regulacji art. 119-126 u.p.e.a oraz art. 127-135 u.p.e.a. uzasadnia tezę, że zastosowanie wpierw grzywny w celu przymuszenia odpowiada zasadzie wyboru najłagodniejszego środka egzekucyjnego (por. Z. Leoński, W. Sawczyn w: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. R. Hauser, A, Skoczylas, Warszawa 2011, s. 572, uzasadnienie wyroku WSA w Lublinie z 3 grudnia 2009 r., II SA/Lu 389/09, Lex nr 583016). Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.