II SA/Rz 1284/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia prawa do ekwiwalentu -skargę oddala- Przedmiotem skargi małoletniego M. P. reprezentowanego przez matkę R. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie przekazania praw i obowiązków związanych z prowadzeniem uprawy leśnej oraz przyznania prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2012 r. R. P. jako przedstawiciel ustawowy małoletniego syna M. P. zwróciła się do Starosty [...] o przeniesienie płatności z tytułu gruntów rolnych należących wcześniej do A. Z. położonych w miejscowości Ż. gmina [...] oznaczonych w ewidencji gruntów numerem 21/6 o obszarze 9,4533 ha. M. P. nabył nieruchomość działkę o nr 21/6 na podstawie umowy darowizny od B. P., ten zaś nabył w/w na podstawie umowy sprzedaży od A. Z. Umowa sprzedaży oraz umowa darowizny została zawarta przed notariuszem w dniu 13 czerwca 2012 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Starosta [...] odmówił przeniesienia prawa do ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i leśnych i prowadzenia uprawy leśnej. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji R. P. - SKO decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], ponownie odmówił przeniesienia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłącznie gruntów z upraw rolnych i leśnych i prowadzenia uprawy leśnej. Po rozpoznaniu odwołania małoletniego M. P. działającego przez przedstawicielkę ustawową matkę R. P. - SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2012 r. Po rozpoznaniu skargi M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany WSA) wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 232/13, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przeniesienie prawa własności wyłącznie w wyniku umowy sprzedaży lub spadkobrania powoduje równocześnie nabycie uprawnienia przez następcę prawnego do pobierania ekwiwalentu. W ocenie Sądu ograniczenie sposobu przeniesienia własności gospodarstwa rolnego do sprzedaży i spadkobrania jest nieuprawnionym ograniczeniem sposobu przenoszenia prawa własności skutkującym zmianą podmiotową. Sąd stwierdził, że przeniesienie prawa do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych uzyskane na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 71, poz. 764 ze zm.) na następcę prawnego nie może być uzależnione od trybu, w jakim nastąpiło nabycia prawa własności (umowa sprzedaży lub spadkobrania) zalesionego gruntu, gdyż narusza to konstytucyjne prawo własności określone w art. 21 i art. 45 Konstytucji. Sąd doszedł do przekonania, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego, a to obligowało do uwzględnienia skargi, i uchylenia decyzji obydwu organów. Sąd stwierdził w zakończeniu swych wywodów, iż umowa darowizny jest podstawą do nabycia ekwiwalentu za zalesioną nieruchomość. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w pkt I. przekazał M. P. prawa i obowiązki związane z prowadzeniem uprawy leśnej o pow. 9, 0447 ha, założonej w 2003 r., objętej częścią działki nr 21/6 w obrębie ewidencyjnym Ż. Gmina [...], które do dnia 30 czerwca 2012 r. przysługiwały A. Z., w pkt II. przyznał prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej w wysokości: 1. za okres lipiec-grudzień 2012 r. w wysokości 194,53 zł/ha zalesionego gruntu, 2. za okres od stycznia 2013 r. w wysokości 201,73 zł/ha zalesionego gruntu, w pkt III. określił, że ekwiwalent przysługuje właścicielowi gruntu do czasu nabycia prawa renty lub emerytury, nie dłużej jednak niż do miesiąca czerwca 2023 r. w części działki, na której jest prowadzona uprawa leśna o pow. 3,16 ha oraz do miesiąca listopada 2023 r. na części działki, na której jest prowadzona uprawa leśna o pow. 5,8847 ha, w pkt IV określił, że ekwiwalent podlega corocznej waloryzacji w wysokości określonej wskaźnikiem wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, w pkt V określił, że warunkiem otrzymania ekwiwalentu jest prowadzenie uprawy zgodnie z planem zalesienia, w pkt VI. określił, że ekwiwalent wypłacany będzie do dnia 10 każdego miesiąca, w pkt VII określił, że wypłata ekwiwalentu zostanie wstrzymana jeśli stwierdzi się, że uprawa leśna jest prowadzona niezgodnie z warunkami określonymi w pkt 5, w pkt. VIII określił, że w przypadku zniszczenia uprawy leśnej w wyniku celowego działania właściciela gruntu nastąpi wstrzymanie wypłaty ekwiwalentu, a właściciel gruntu będzie zobowiązany do zwrotu pobranego ekwiwalentu wraz z odsetkami ustawowymi, w pkt IX określił, że właściciel gruntu jest zobowiązany do niezwłocznego zawiadomienia organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo do ekwiwalentu. W uzasadnieniu Starosta przedstawił przebieg sprawy i wskazał, że ekwiwalent podlega corocznej waloryzacji w wysokości określonej wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez Prezesa GUS. Z informacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika, że wartość zwaloryzowanych stawek ekwiwalentu za 1 ha zalesionej powierzchni w roku 2013 bez dopłat i potrąceń wynosi 201,73 zł/ha zalesionego gruntu, gdzie powierzchnia zalesiona nie przekracza 10 ha, zaś w roku 2012 wyniosła 194,53 zł/1ha. Organ nadmienił, że w tym przypadku prawo do ekwiwalentu przysługuje tyko w wysokości podstawowej. Wyjaśnił, że intencją ustawodawcy było zwiększenie ekwiwalentu o 50% tylko dla właścicieli gruntów, którzy zrezygnowali z uprawy posiadanych gruntów i dokonali ich zalesienia, pozostawiając sobie inne grunty rolne do użytkowania o powierzchni nie przekraczającej 0,8 ha. Organ wskazał, że w momencie uprawomocnienia się niniejszej decyzji, na rachunek bankowy zostanie przekazany zaległy ekwiwalent za prowadzenie uprawy leśnej o pow. 9,4533 ha na działce nr 21/6, za okres licząc od lipca 2012 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła R. P. w imieniu małoletniego M. P. w zakresie nie przyznania ekwiwalentu za okres lipiec-grudzień 2012 r. i od stycznia 2013 r. w wysokości powiększonej o 50 % ponad kwoty odpowiednio 194,53 zł i 201,73 zł za hektar zalesionego gruntu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w w/w zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. SKO decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu Kolegium przyjęło, że przepis art. 7 ust. 6a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, ograniczył następstwo prawne wyłącznie do następstwa prawnego z tytułu sprzedaży gruntu. Wyjaśniło, że w powyższym przepisie ustawodawca używając określenia "sprzedaż" wyraźnie wskazał, w jakiej formie winno nastąpić przeniesienie własności zalesionego gruntu na nabywcę, by ten zachował uprawnienia swego poprzednika w zakresie otrzymywania ekwiwalentu. Przepis ten jest zatem normą prawną samoistną, ustalającą expressis verbis ograniczenie w następstwie prawnym prawa do ekwiwalentu. Natomiast art. 11 ust. 1 w/w ustawy dokonał rozszerzenia na następstwo prawne z tytułu spadkobrania. Takie zaś ograniczenie następstwa prawnego do nabycia uprawnienia publicznoprawnego powoduje, że niedopuszczalne jest rozszerzenie na inne tytuły cywilnoprawne następstwa prawnego. Kolegium podtrzymało stanowisko Starosty tylko i wyłącznie mając na względzie wyrok WSA z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 232/13. Małoletni M. P. reprezentowany przez matkę R. P., działającą przez pełnomocnika radcę prawnego złożył do WSA skargę na decyzję SKO z dnia [...] października 2013 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 ust. 6a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy przestały one obowiązywać oraz artykułu 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UEL. 1999.160.80) poprzez uznanie, iż nabywca nieruchomości w drodze darowizny nie jest uprawniony do uzyskania dopłat wcześniej pobieranych przez darczyńcę, podczas gdy bezpośrednio stosowane rozporządzenie Rady nr 1257/1999 nie przewidywało tego rodzaju ograniczeń, 2) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę przeniesienia prawa do ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych w sytuacji, gdy do przejścia własności doszło na skutek darowizny, 3) art. 107 § 1 k.pa. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, podczas gdy przepisy k.p.a. nakazują odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu i uzasadnić decyzję pod względem faktycznym i prawnym w przypadku ich nieuwzględnienia. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że prawo do ekwiwalentu jest publicznym prawem podmiotowym o charakterze majątkowym i żaden przepis prawa nie daje możliwości jego obciążenia tylko na skutek zbycia uprawy. W ocenie skarżącego sama wysokość ekwiwalentu wpływa na atrakcyjność zalesiania gruntów, co również jest motywem przy rezygnacji z ziemi rolnej na rzecz zakładania lasów, czego zdaje się nie dostrzegać ani Starosta ani SKO. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi sądowo-administracyjnej jest decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 7 ust. 6a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Powyższy przepis normuje kwestie nabycia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Ekwiwalent ten nabywa właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej. Decyzję o której mowa wydaje starosta na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesiania, po sprawdzeniu czy właściciel gruntu wykonał zalesienie. Należy zaznaczyć, iż art. 7 ust. 6a został dodany z dniem 2 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz.U. Nr 46, poz. 392). Z chwilą dodania tej regulacji, w przypadku sprzedaży gruntu, na którym znajduje się uprawa leśna, obowiązki związane z prowadzeniem uprawy leśnej oraz ekwiwalent przechodzą na nabywcę gruntu, zaś przekazanie tych praw i obowiązków dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej. Uprawnienie do ekwiwalentu również od 2 kwietnia 2013 r. można nabyć w drodze spadkobrania. Korzystanie z nabytych w ten sposób uprawnień jest kontynuowane w ramach ustalonego terminu 20 lat. Na tle tych regulacji NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2007 r. o sygn. I OSK 1012/06, wyraził pogląd, iż przepisy art. 7 ust. 6a ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.) ograniczyły następstwo prawne wyłącznie do następstwa prawnego z tytułu sprzedaży gruntu. Artykuł 11 ust. 1 tej ustawy dokonał rozszerzenia na następstwo prawne z tytułu spadkobrania. Takie ograniczenie następstwa prawnego do nabycia uprawnienia publicznoprawnego powoduje, że niedopuszczalne jest rozszerzenie na inne tytuły cywilnoprawne następstwa prawnego. Skład orzekający NSA oparł to stanowisko na następującym twierdzeniu : Podstawy do przyznania uprawnień publicznoprawnych regulują przepisy prawa materialnego, w tym następstwa prawnego w zakresie uprawnień publicznoprawnych. Generalną regułą obowiązującą w przepisach prawa administracyjnego jest reguła osobistego charakteru uprawnień publicznoprawnych, a zatem z natury rzeczy uprawnienia publicznoprawne nie przechodzą na następców prawnych. Przejście uprawnień publicznoprawnych jest dopuszczalne tylko, gdy tak stanowi przepis prawa, a zatem nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Do analogicznego wniosku doszedł NSA w wyroku z dnia 10 marca 2011 r., o sygn. II GSK 384/10, gdzie jednoznacznie potwierdzono pogląd doktryny prawa, że darowizna gruntu, na którym znajduje się uprawa leśna, nie jest podstawą przeniesienia na obdarowanego przez starostę w drodze decyzji administracyjnej prawa do ekwiwalentu. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r., o sygn. akt II SA/Rz 232/13, przyjął odmienną wykładnię powyższych regulacji, skoro uznał że nie tylko sprzedaż, spadkobranie ale także umowa darowizny stanowi tytuł prawny do nabycia prawa do ekwiwalentu. Ze względu na uprawomocnienie się powyższego orzeczenia, dokonaną w nim wykładnią norm prawa materialnego związany był Starosta oraz SKO. Jest nią również związany skład orzekający WSA w niniejszej sprawie, o czym stanowi treść art. 153 p.p.s.a. Odstępstwo od wyrażonej w nim zasady związania organu i sądu może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich wynika z ewentualnej zmiany stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu, to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd. Nie podlega kwestii, iż WSA w przytoczonym wyżej orzeczeniu nie wypowiedział się względem tego czy obdarowany nabywa wraz prawem do ekwiwalentu prawo do jego podwyższenia na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, co stanowi obecnie przedmiot sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie do jego treści: ekwiwalent podwyższa się o 50%, jeżeli równocześnie z przeznaczeniem gruntu do zalesienia następuje likwidacja gospodarstwa rolnego prowadzonego osobiście przez właściciela lub jego spadkodawcę lub darczyńcę co najmniej od 5 lat, a właściciel zalesionego gruntu nie jest właścicielem gruntu rolnego lub działki siedliskowej o powierzchni większej niż 0,8 ha. SKO w kontrolowanej decyzji stoi na stanowisku, iż intencją ustawodawcy było zwiększenie ekwiwalentu o 50% tylko dla właścicieli gruntów, którzy zrezygnowali z uprawy posiadanych gruntów i dokonali ich zalesienia. Natomiast skarżąca strona nie zgadzając się z tą interpretacją podnosi, że żaden przepis prawa nie daje możliwości obniżenia ekwiwalentu tylko na skutek zbycia uprawy. Należy do tego dodać, że A. Z. (wcześniej S.), posiadała prawo do ekwiwalentu podwyższonego, co wynika z decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] oraz decyzji tego organu z tej samej daty o nr [...]. Według Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. WSA w niniejszym składzie podziela wnioski do jakich doszły organy obu instancji w oparciu o przeprowadzoną w sprawie wykładnię językową i funkcjonalną norm prawa materialnego. Sąd zgadza się z argumentacją SKO, iż uprawnienia natury publicznoprawnej przechodzą na następcę prawnego podmiotu, wyłącznie wówczas gdy istnieje norma prawna dopuszczająca takie nabycie. Prawo do ekwiwalentu jest niewątpliwie tego rodzaju uprawnieniem, przy czym powiązanym zasadniczo z właścicielem, który dokonał zalesienia gruntu. Nie można w tym miejscu pominąć, iż podwyższenie ekwiwalentu zostało powiązane z określonymi działaniami właściciela gruntu. Prawo do podwyższonego ekwiwalentu, jak wynika z art. 7 ust. 4 w/w ustawy, przysługuje wyłącznie temu właścicielowi gruntu, który przeznaczył ten grunt do zalesienia dokonując w tym czasie likwidacji gospodarstwa rolnego, prowadzonego przez niego osobiście, lub przez jego spadkodawcę bądź darczyńcę. W tym miejscu warto za nauką prawa administracyjnego powtórzyć, iż w prawie administracyjnym nigdy nie dojdzie do przeniesienia praw i obowiązków z jednego podmiotu na inny podmiot bez pozwalającego na to przepisu ustawy lub wydanego w oparciu o ten przepis aktu administracyjnego. Możliwość następstwa prawnego nie można wywodzić z samego uznania określonego aktu za akt skierowany do rzeczy (zob. E. Szczygłowska, Sukcesja praw i obowiązków w prawie administracyjnym, Warszawa 2009 r., s. 265). Mając powyższe na względzie przyjdzie zauważyć, iż przepisy art. 7 ust. 6a jak i art. 11 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, dopuszczając nabycie prawa do ekwiwalentu na skutek zakupu gruntu lub w drodze spadkobrania, nie wypowiadają się o tym, czy nabywca nabywa także prawo do podwyższonego ekwiwalentu o 50 %. Brak tej wypowiedzi, a także zakaz kierowania się wykładnią rozszerzającą przepisów o następstwie prawnym uprawnień publicznoprawnych powiązanych ściśle z określoną osobą, prowadzi do następującej konkluzji - obdarowany przez nabywcę gruntu zalesionego nie nabywa osobistego z istoty prawa do ekwiwalentu podwyższonego. Ekwiwalent w wysokości podwyższonej przysługuje tylko temu, kto w myśl art. 7 ust. 4 ustawy dokonał likwidacji gospodarstwa rolnego i jest postacią rekompensaty za zaniechanie kontynuowania działalności rolniczej w ramach gospodarstwa. Zarzut naruszenia przepisów ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia polegający na ich zastosowaniu w sytuacji gdy przestały one obowiązywać nie znajduje żadnego uzasadnienia. Należy zgodzić się, że ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia została uchylona z dniem 15 stycznia 2004 r. przez ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Jednakże z mocy art. 14 ust. 2 tej ustawy do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się zasady dotychczasowe. Dlatego wydana decyzja została oparta na normie prawnej nadającej się do konkretyzacji w tej formie działania organu administracji. Także jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia przez organy zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem nie tylko obdarowany ale także pozostali nabywcy gruntu nie mogą korzystać z dobrodziejstwa przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Powyższa interpretacja nie narusza także prawa własności, skoro nie pozbawia jak również w żaden sposób nie ogranicza właściciela w korzystaniu jak i w rozporządzaniu tym prawem majątkowym. Ponadto, decyzje organów obu instancji spełniają wymogi w zakresie właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej, co nakazuje Sądowi oddalić zarzut naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę nie doszukał się innych niż przytoczone w jej treści naruszeń prawa mogących skutkować skasowaniem decyzji SKO oraz organu pierwszej instancji. Opisane motywy zadecydowały o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.