VI SA/Wa 2523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r, poz. 267, dalej k.p.a.) oraz art. 10 i art. 11 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376; dalej: u.k.s.e.) w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., nr 112, poz. 769, dalej też ustawa zmieniająca), po rozpoznaniu wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie powołania na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W Monitorze Polskim z dnia [...] lutego 2013 r., pod poz. [...], ukazało się obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. o wolnym stanowisku komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S. Wniosek o powołanie na ww. stanowisko złożył w terminie - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. – K. K. (dalej skarżący). Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości odmówił powołania skarżącego na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. Wskazał, że skarżący w 1989 r. uzyskał wykształcenie średnie i tytuł technika budowlanego, a następnie w 2010 r. ukończył w Akademii [...] studia wyższe administracyjne w formie niestacjonarnej z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł licencjata. W latach 1993 - 1995 odbył praktykę komorniczą, zakończoną egzaminem złożonym w dniu [...] lutego 1995 r. na ocenę dostateczną plus. Od [...] maja 1998 r. do [...] sierpnia 2007 r. był zatrudniony w kancelarii komornika sądowego w C., początkowo jako pracownik umysłowy, a następnie od [...] stycznia 1999 r. jako asesor komorniczy, na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 1998 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.k.s.e. jednym z wymogów formalnych, jakie musi spełniać kandydat na komornika sądowego, jest wymóg ukończenia wyższych studiów prawniczych w RP i uzyskania tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznawanych w RP. Zgodnie z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej, do osób, które w dniu wejścia w życie, tj. w dniu 28 grudnia 2007 r., były asesorami komorniczymi stosuje się przepis art. 10 ust. 3 u.k.s.e., dotyczący ukończenia wyższych studiów prawniczych i administracyjnych, w brzmieniu dotychczasowym. Organ zauważył, że skarżący w dniu 28 grudnia 2007 r. nie był zatrudniony na stanowisku asesora komorniczego (stosunek pracy został rozwiązany w dniu [...] sierpnia 2007 r.), ponadto na dzień 28 grudnia 2007 r. nie legitymował się dyplomem ukończenia wyższych studiów administracyjnych (tytuł licencjata uzyskał dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r.). Z powyższych względów, w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej. Wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 u.k.s.e. w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej oraz art. 100 u.k.s.e. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i powołanie na stanowisko komornika sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że warunkiem powołania na stanowisko komornika jest spełnienie przez kandydata przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 u.k.s.e. Wyjaśnił, że do 28 grudnia 2007 r. komornikiem mogła zostać osoba legitymująca się wyższym wykształceniem prawniczym lub administracyjnym. Możliwość taka wynikała z uregulowań art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej, zgodnie z którymi do osób, które w dniu 28 grudnia 2007 r. były asesorami komorniczymi stosuje się przepis art. 10 ust. 3 u.k.s.e., dotyczący ukończenia wyższych studiów prawniczych i administracyjnych, w brzmieniu dotychczasowym. Organ wyjaśnił, że przepis ten gwarantował prawa nabyte asesorów komorniczych zatrudnionych na tym stanowisku w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast skarżący w tym dniu nie był zatrudniony na stanowisku asesora komorniczego, stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron w dniu [...] sierpnia 2007 r. Ponadto nie legitymował się dyplomem ukończenia studiów wyższych administracyjnych, gdyż ukończył zawodowe studia administracyjne i uzyskał tytuł licencjata dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r. Organ podkreślił, że status asesora komorniczego nie jest związany jedynie z decyzją administracyjną o powołaniu na to stanowisko, ale również z faktyczną praktyką na tym stanowisku w kancelarii komorniczej. Dlatego też, zdaniem organu, nie mógł znaleźć zastosowania art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej. Odnosząc się do naruszenia art. 10 u.k.s.e. organ podał, że przepis ten ma charakter przejściowy, a możliwości którą stworzył nie można wykorzystywać w nieskończoność. Organ dodał, że ustawa zmieniająca zaostrzyła wymogi dotyczące wykształcenia komornika, tzn. wymagane jest, aby kandydat ukończył studia wyższe prawnicze (i uzyskał tytuł magistra) lub zagraniczne studia uznane w Polsce. Tak więc elementem koniecznym do ewentualnego powołania na stanowisko komornika jest wymóg uzupełnienia wykształcenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego: art. 10 u.k.s.e. w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej poprzez błędne uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów formalnych do powołania na stanowisko komornika sądowego, art. 100 u.k.s.e. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie prawa procesowego: art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienia sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony i nie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego, jak również nie podania przyczyn, z powodu, których odmówiono argumentom skarżącego słuszności, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. W ocenie skarżącego, zarówno organ w I jak i w II instancji, pominął fakt, że w dniu złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego pozostawał asesorem komorniczym i art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej miał zastosowanie w jego przypadku. Decyzją Ministra Sprawiedliwości, na podstawie art. 100 u.k.s.e., został powołany na stanowisko asesora komorniczego, po rozwiązaniem stosunku pracy z komornikiem sądowym nie został odwołany z pełnionej funkcji. Podkreślił, że wspomniana decyzja nie była ograniczona w czasie, nie była uwarunkowana automatycznym odwołaniem np. w związku z rozwiązaniem stosunku pracy. Ponadto w aktualnym stanie prawnym, prezes sądu apelacyjnego, w stosunku do asesorów przez niego powołanych, odwołuje asesora z zajmowanego stanowiska jeżeli asesor zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego. Zdaniem skarżącego, skoro został powołany na stanowisko asesora komorniczego i nie został z tego stanowiska odwołany, to w chwili składania wniosku o powołanie na komornika sądowego, był asesorem komorniczym i spełniał wymogi formalne przewidziane w art. 10 u.k.s.e. w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej. Ponadto zgodnie z wykładnią językową, sformułowania "dotychczasowi asesorzy" (zawartego w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej) nie można utożsamiać z asesorami zatrudnionymi w dniu wejścia w życie ustawy. Zdaniem skarżącego, przeczy temu także powołane przez organ orzeczenie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1168/10, bowiem rozumienie przedstawione przez organ jest zupełnie odmiennego od zaprezentowanego przez Sąd w ww. wyroku. Odnosząc się do braku wykształcenia w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej stwierdził, że dokonując wykładni językowej art. 12 ust. 3 należy uznać, że zwrot "stosuje się" nie jest równoznaczny z obowiązkiem spełnienia wymogów w zakresie wykształcenia. Zdaniem skarżącego, pojęcia "stosuje się" nie można utożsamiać z pojęciem "spełnienia wymagań". Podniósł, że wykształcenie administracyjne uzyskał w 2010 r., co oznacza, że spełnia wymagania przewidziane w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.k.s.e, w dotychczasowym brzmieniu. W ocenie skarżącego, wymaganie od niego wykształcenia przewidzianego w znowelizowanej ustawie, tzn. wykształcenia prawniczego, stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji - zasady zaufania do państwa, zasady przyzwoitej legislacji. Ponadto, prawa i obowiązki obywateli powinny być określane wyraźnie, na co niejednokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny. Zaznaczył, że ustawodawca nie nałożył na asesorów powołanych na podstawie art. 100 u.k.s.e. żadnego obowiązku uzupełnienia wykształcenia w określonym czasie, tak jak to uczynił w stosunku do komorników (art. 102 u.k.s.e.). Wobec powyższego uznał, że asesorzy nie posiadający wymaganego wykształcenia, a mający zamiar ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika, mogą uzupełnić brakujące wykształcenie w dowolnym czasie. Gdyby ustawodawca chciał, aby dotychczasowi asesorzy na dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej spełniali wymagania z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.k.s.e. w brzmieniu dotychczasowym, wówczas wskazałby to wprost w treści przepisu. W ocenie skarżącego, intencją ustawodawcy nie było naruszanie praw nabytych, czy też uniemożliwienie wykonywania obowiązków osobom z wieloletnim stażem pracy oraz bogatym doświadczeniem zawodowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo stwierdził, że ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów został znowelizowany m. in. art. 32 pkt. 1 u.k.s.e. poprzez wyraźne wskazanie, że ustanie zatrudnienia asesora komorniczego powoduje obowiązek odwołania go ze stanowiska przez właściwego Prezesa Sądu Apelacyjnego. Organ zauważył, że w obecnym stanie prawnym skarżący nie mógłby zostać powołany nawet na stanowisko asesora komorniczego, więc tym bardziej nie może zostać powołany na komornika sądowego. Organ nie zgodził się z koncepcją skarżącego, że jest on nadal asesorem komorniczym, pomimo niewykonywania faktycznie czynności asesora od [...] sierpnia 2007 r. - tj. od 6 lat. Zauważył, że skarżący sam zrezygnował z obranej wcześniej drogi kariery zawodowej, w konsekwencji z przyznanych mu przez ustawodawcę ułatwień w zakresie wymogu wykształcenia. W piśmie procesowym z lutego 2014 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność. Stwierdził, że organ znów nie wypowiedział się co do ważności decyzji Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego, która nadal obowiązuje w obrocie prawnym. Zauważył, że powoływanie się przez organ na regulacje zawarte w ustawie z 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów jest nieuzasadnione ze względu na fakt, iż zaskarżona decyzją została wydana [...] czerwca 2013 r., czyli przed wejściem w życie ww. ustawy. Ponadto, dotyczy asesorów powołanych przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, a nie asesorów powołanych przez Ministra Sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r., którą po rozpoznaniu wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ ten utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie powołania w/w na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 10 u.k.s.e. w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej oraz art. 100 u.k.s.e. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku o powołanie, stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.) na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która: 1. posiada obywatelstwo polskie, 2. ma pełną zdolność do czynności prawnych, 3. posiada nieposzlakowaną opinię, 4. nie była karana za przestępstwo lub za przestępstwo skarbowe; 5. nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, 6. ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej, 7. jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika, 8. odbyła aplikację komorniczą, 9. złożyła egzamin komorniczy, 10. pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata, 11. ukończyła 26 lat. Podstawą odmowy powołania skarżącego na stanowisko komornika było stwierdzone przez Ministra Sprawiedliwości niespełnienie przez skarżącego wymogu wyższego wykształcenia prawniczego i brak wymaganego dwuletniego stażu pracy na stanowisku asesora komorniczego. Skarżący, nie podważając ustaleń co do braku wymaganego wykształcenia (prawnicze z tytułem magistra) i stażu pracy na stanowisku asesora komorniczego, zarzucił organowi nieuwzględnienie przepisów art. 101 ust. 1 i ust. 2 u.k.s.e. oraz art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769) - dalej ustawa o zmianie (...), których jego zdaniem, prawidłowa interpretacja umożliwiała powołanie go na wnioskowane stanowisko. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, która weszła w życie dnia 29 listopada 1997 r. odmiennie, niż do tej pory, ukształtowała warunki na jakich można było ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika. Ustawodawca w rozdziale 13 u.k.s.e. uregulował sytuację osób, które w dacie wejścia w życie ustawy, zatrudnione już były na stanowisku komornika oraz osób, które rozpoczęły praktykę komorniczą. Zgodnie z art. 99 ust. 1 u.k.s.e., zatrudnieni dotychczas komornicy stali się komornikami w rozumieniu tej nowej ustawy i wobec takich osób Minister Sprawiedliwości, stosownie do ust. 3 wskazanego artykułu, zobowiązany był doręczyć w ciągu trzech miesięcy nowe akty powołania. Inaczej została uregulowana pozycja praktykantów komorniczych. Jak przyjął ustawodawca w art. 101 ust. 1 ustawy osoby, które rozpoczęły praktykę komorniczą przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 29 listopada 1997 r.), a które nie spełniają wymagań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3 mogą kontynuować szkolenie, a po jego ukończeniu przystąpić do egzaminu komorniczego. Osoby te, zgodnie z ust. 2 cyt. artykułu, mogą być zatrudnione na stanowisku komornika po uzupełnieniu kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. W tym miejscu należy zauważyć, że treść przepisu art. 101 ust. 1 i 2 u.k.s.e. odnosiła się do art. 10 ust. 1 pkt 3 w jego brzmieniu pierwotnym, a więc wskazującym na wymóg ukończenia wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych jako warunku powołania na stanowisko komornika. W dacie złożenia przez skarżącego wniosku o powołanie na stanowisko komornika, treść przepisu art. 101 ust. 1 i 2 u.k.s.e. pozostała niezmieniona, mimo dokonanej ustawą z 24 maja 2007 r. zmiany m.in. przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.k.s.e.; po zmianie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustanowił wymóg nieposzlakowanej opinii jako kolejnego warunku powołania na stanowisko komornika. W ocenie Sądu, wskazywany w art. 101 ust. 1 i 2 przepis art. 10 ust. 1 pkt 3 odnosić należy do jego pierwotnej treści, tj. do wymogu posiadania przez kandydata na stanowisko komornika wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych. Za taką wykładnią przemawia zarówno cel uregulowania przejściowego, tzn. ochrona osób odbywających praktykę komorniczą w dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, a także konstrukcja gramatyczna i logiczna przepisu art. 101 ust. 1 i 2 odnosząca się do koniecznego wykształcenia. Taki stan rzeczy mógł utrzymać się do dnia 28 grudnia 2007 r. kiedy to weszła w życie ustawa o zmianie (...) ustanawiająca obowiązek ukończenia wyższych studiów prawniczych i uzyskania tytułu magistra prawa (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.k.s.e.). Skarżący w dacie wejścia w życie ustawy z 1997 r. nie posiadał wymaganego wykształcenia, legitymował się jedynie praktyką komorniczą wykonywaną w okresie od [...] listopada 1978 r. do [...] grudnia 1982 r. w Urzędzie Miejskim w S. w Biurze Komorniczym, zaś w okresie od [...] stycznia 1983 r. do [...] września 2001 r. skarżący pracował w Urzędzie Skarbowym na stanowisku starszego poborcy podatkowego. Wymagane pierwotnie przez ustawę z 1997 r. wykształcenie wyższe prawnicze lub administracyjne skarżący uzupełnił [...] marca 2005 r. uzyskując tytuł zawodowy licencjata administracji, jednak po tej dacie nie złożył egzaminu komorniczego. Jak wynika z art. 101 ust. 1 u.k.s.e., dla osób, które rozpoczęły przed dniem wejścia w życie nowej ustawy praktykę komorniczą, a nie spełniały wymogu niezbędnego wykształcenia, ustawodawca przewidział tryb jego uzupełnienia, a następnie, tzn. po ukończeniu szkolenia, a więc z wymaganym bagażem wiedzy wynikającym z ukończonych studiów wyższych prawniczych lub administracyjnych, prawo przystąpienia do egzaminu komorniczego. Możliwość zatrudnienia na stanowisku komornika, zgodnie z ust. 2 art. 101 u.k.s.e. dotyczyła wyłącznie osób wskazanych w ust. 1 ustawy, a więc tych, które uzupełniły kwalifikacje i złożyły egzamin komorniczy. Zauważyć jednak należy, iż w rozpatrywanej sprawie skarżący nie ubiegał się o powołanie na stanowisko komornika przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie, tj. przed dniem 28 grudnia 2007 r., która to ustawa zmieniła treść art. 10 u.k.s.e. i wprowadziła obowiązek legitymowania się wykształceniem wyższym prawniczym magisterskim - art. 1 pkt 7 ustawy o zmianie (...). Zmianie tego przepisu nie towarzyszyła zmiana przepisów przejściowych w obowiązującej ustawie, a również sama ustawa zmieniająca nie ustanowiła żadnych przepisów przejściowych dotyczących zmienionego warunku. Reasumując tę część rozważań, przepis art. 101 ust. 1 i 2 o charakterze przejściowym, regulując sytuację osób odbywających praktykę komorniczą zanim weszła w życie ustawa o komornikach sądowych i egzekucji z 1997 r., przewidział dla wskazanych nim osób drogę uzupełnienia wykształcenia do wymaganego tą nową ustawą i uzależnił zatrudnienie na stanowisku komornika od uzupełnienia kwalifikacji do poziomu wymaganego przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 w jego pierwotnym brzmieniu. W ocenie Sądu, możliwość, którą stworzył cyt. przepis nie może być wykorzystywana w nieskończoność, ponieważ przyjęta konstrukcja jest oczywistą konsekwencją stanu przejściowego, tj. wprowadzenia nowej ustawy, a zatem odnosić się musi do stanu sprzed zmiany art. 10 ust. 1 u.k.s.e.. Zmieniona treść art. 10 ust. 1 pkt 3 powoduje, iż skarżący w dacie złożenia wniosku o powołanie go na stanowisko komornika winien był wykazać się wykształceniem wymaganym obowiązującym prawem (wyższym prawniczym z tytułem magistra), zaś z treści art. 101 ust. 1 nie wynika możliwość zwolnienia go z tego obowiązku. Niezależnie od prawidłowo zważonej przez organ przesłanki braku wymaganego wykształcenia, skarżący nie spełnił niezależnego od wykształcenia kolejnego warunku dla możliwości powołania go na stanowisko komornika, a mianowicie nie wykazał pracy w charakterze asesora komorniczego przez okres co najmniej dwóch lat (art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e.). Skarżący udokumentował wykonywanie pracy na wskazanym stanowisku w Kancelarii Komornika przy Sądzie Rejonowym w S. Rewir [...], jednak jedynie w okresie od [...] września 2002 r. do [...] października 2003 r., a więc w okresie znacznie krótszym od wymaganego minimum. Faktu tego nie zmienia załączona do akt decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., która była niezbędna do zatrudnienia na stanowisku asesora komorniczego i służyła późniejszemu zatrudnieniu na tym stanowisku (art. 32 ust. 2 u.k.s.e.). Nietrafny jest argument skarżącego, iż warunek dwuletniej asesury nie ma do skarżącego zastosowania z uwagi na przepis art. 12 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o zmianie (...), bowiem wskazany przepis normuje wyłącznie sytuację osób, które w dacie wejścia w życie tej ustawy zajmowały stanowisko asesora komorniczego. Powyższe wynika wprost z brzmienia art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie (...), zgodnie z którym z dniem wejścia w życie ustawy o zmianie (...) dotychczasowi asesorzy komorniczy stają się asesorami w rozumieniu tej ustawy. Nie jest sporne, że skarżący w dacie wejścia w życie ustawy o zmianie (...), tj. 28 grudnia 2007 r. nie był asesorem; jego praca na tym stanowisku zakończyła się w październiku 2003 r. tak więc zastosowanie do niego cytowanej normy byłoby nieuzasadnione i tym samym wadliwe. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.